intro

Mijn naam is...

Mevrouw W. (Bijgewerkt op 10-02-2020) Een bekende in blogland, ook al is het alweer een aantal jaren geleden dat ik met mijn vorige webl...

zaterdag 3 december 2022

kussens

Vriendin ging een paar boeken, die ze bij de minibieb geleend had, terugbrengen. En zo kon ik ook nog even tussen de boeken in de minibieb kijken en daar stonden een paar handwerkboeken tussen. Het waren eigenlijk allemaal quiltboeken en daar heb ik niks mee, maar aan dit boek heb ik wel iets:



Sorry voor de slechte foto's πŸ™ˆ


Uit dit boekje kan ik weer een hoop ideeΓ«n opdoen.

We wandelden acht kilometer, vriendin en ik, en het was koud. Gelukkig had ik mijn muts en handschoenen mee, want die had ik wel nodig. Ik ben een mutsenmens, een koud hoofd en koude oren vind ik echt niet prettig. En okΓ©, ik ben soms ook wel een muts... maar dat is iets anders πŸ˜†

Manlief en ik gaan een dagje winkelen vandaag. Hij heeft onder andere nieuwe broeken nodig en we gaan er een gezellig dagje van maken!

Fijn weekend!

woensdag 30 november 2022

gemaakt

Het was tijd voor een paar nieuwe kledingstukken en uit een KnipMode van mei dit jaar, maakte ik dit sweatshirt:

 En uit een Burda Easy uit 2020 maakte ik het volgende vest:


De stof is heel erg zacht en de 'pareltjes' zijn in de stof gestanst. 


Ik draag daar wel een ander kleur shirt onder (wijnrood) want dat staat mooier, maar dat zat in de was toen ik de foto nam. 

Het vest heeft vleermuismouwen en het allereerste kledingstuk dat ik ooit maakte had dat ook:


Dat was een jaar of veertig terug. Onder begeleiding van mijn moeder maakte ik de eerste kledingstukken en daarna prutste ik zelf van alles in elkaar. Toen ik achttien werd kreeg ik een naaimachine voor mijn verjaardag. Dat kregen alle meisjes in onze familie als ze achttien werden. Mijn zus zal nooit veel met haar naaimachine gedaan hebben, zij had andere kwaliteiten, maar ik heb de machine heel veel gebruikt. In de veertig jaar dat ik kleding maak ben ik nu aan mijn derde naaimachine bezig en ik heb in al die jaren echt honderden kledingstukken genaaid. 

maandag 28 november 2022

bloemetjes

 De lidcactus staat erg mooi in bloei:


Zo is het op onze vensterbank opeens één al kleur en fleur. 


En er moeten nog steeds knoppen opengaan!

🌺 🌺 🌺 🌺 🌺 🌺 🌺 🌺

Hond Bee was achter me aangelopen naar de garage, zonder dat ik daar erg in had en in het teruggaan was ze me blijkbaar niet gevolgd of had ik de deur voor haar neus dichtgedaan. Ik weet het niet, maar ze zat zeker een half uur opgesloten in de garage. Maar dat was voor Bee helemaal geen probleem want die vermaakte zich wel: ze had een zak koemestkorrels opengescheurd en heel veel mest gegeten. En dat hebben we geweten! Ze heeft een dag lang diarree gehad (ook een paar keer in huis) en ze deed niets anders dan water drinken. En gelukkig koop ik altijd koemestkorrels waar geen cacaodoppen door verwerkt zijn, want anders had het nog weleens heel anders kunnen aflopen. Cacao is namelijk giftig voor honden. Nu liep het allemaal met een sisser af en is ze weer helemaal de oude. 

πŸ• πŸ• πŸ• πŸ• πŸ• πŸ• πŸ• πŸ•

Hierbij wil ik je een fijne week wensen!

zondag 27 november 2022

theater

Eindelijk ben ik weer eens naar het theater geweest. Eindelijk, want dat was van voor de coronapandemie geleden... denk ik. Eens per jaar trakteert mijn oudste broer me op een avondje naar het theater en we zouden een paar jaar terug naar een optreden van Hans de Booij gaan. Door coronamaatregelen en ziekte van de artiest werd het optreden twee keer uitgesteld en een tijdje geleden liet mijn broer weten dat het optreden van Hans definitief niet door zou gaan. We bedachten iets anders en gingen daarom naar een Ierse folkgroep toe. Op zich is het niet mijn soort muziek, maar omdat mijn broer en ik vaker naar soortgelijke bands geweest zijn, ken ik ondertussen toch ook wel een aantal covers die altijd wel weer langskomen.

Eerst gingen we, op mijn kosten, ergens een hapje eten. Broer en ik bellen af en toe met elkaar, maar het was wel een hele tijd geleden dat we elkaar gewoon gezien hadden. We hebben lekker gegeten en zijn weer helemaal bijgepraat. Tijdens de pauze in het theater kwam hij een paar bekenden tegen en ook ik heb met kennissen staan praten. En verder was de muziek goed en vloog de avond voorbij. 

𝅒 π…Ÿ ♪ π…Ÿ ♪ π…Ÿ ♪ π…Ÿ 𝅒

Afgelopen week heb ik gewerkt en de dagen dat ik vrij was, ben ik de deur niet uit geweest. Vandaar dat er ook niet zo heel veel te vertellen was. Gisteren ben ik 's morgens naar mijn moeder geweest en 's middags was zoon in de schuur aan het opruimen, manlief ging het gras maaien (voor de laatste keer dit jaar?) en ik heb bramen weggesnoeid. 

Bij mijn moeder heb ik al wat kerstversiering aangebracht. Ze was met haar woongroep een middag naar de kerstshow in een tuincentrum geweest en had kleine gouden kerstballetjes gekocht. Ik kocht daar vervolgens nog rode kerstballen en kerstmannen bij en samen bedachten we een leuke opstelling. De rest van de kerstversieringen mag mijn zus op een later tijdstip doen, want die bewaart thuis de kerstspullen van mijn moeder. 

☀ ☀ ☀ ☀ ☀ ☀

Hierbij wil ik je een fijne dag wensen!


zondag 20 november 2022

verrekijker

Toen ik van mijn moeder kwam viel ik middenin de intocht van Sinterklaas. De goedheiligman was te voet en maakte een praatje met kinderen en ouders. De Zwarte Pieten nog echt zwart. Ik begrijp de mensen die tegen Zwarte Piet zijn en ik begrijp de mensen die voor zijn en ik vind het lastig om daar zelf een standpunt over in te nemen. Wel is het zo dat hier iedereen elkaar kent en dat de Roetveegpieten te herkenbaar zijn. Vandaar ook dat er vaak gekozen wordt voor echte Zwarte Pieten. Maar zoals gezegd: ik snap beide partijen en het is ook niet mijn bedoeling om hier een discussie over aan te zwengelen. 

Onze oudste is ook weleens Zwarte Piet geweest en ik kende mijn eigen kind niet eens! We hadden toen alleen hond Bee nog maar en die herkende hem ook niet, ook niet als zoonlief iets zei. Bee'tje blafte de hele boel bij elkaar. En de keren erna ook als onze Zwarte Piet thuiskwam. 

 πŸŽ πŸ₯•  🎁 πŸ₯•  🎁 πŸ₯•  🎁 

Schoonzus E. vroeg of ik meeging kringlopen. Natuurlijk had ik daar wel zin in en zo gingen we op een druilerige middag naar twee kringloopwinkels toe. Ik vond nog van alles voor in de tuin en een paar dingen voor kerst. In een bak vol met losse prullen lag de koop van de dag: een miniverrekijker! Nou wil het toeval dat ik nog maar pas tegen manlief gezegd had dat ik een kleine verrekijker voor mijn verjaardag (januari) wilde hebben, maar hij raadde dat af omdat die niet zo'n heel ver bereik hebben. Voor die paar euro kon ik dit exemplaar toch echt niet laten liggen en ik nam hem mee naar huis. Zowel manlief als ik waren verbaasd over het verre zicht dat deze verrekijker heeft. En wat nou zo mooi is, is dat ik die loodzware oude verrekijker nu niet meer hoef mee te sjouwen tijdens onze wandelingen.


De grote verrekijker is van mijn ouders geweest en toen ik in de polder ging wonen kreeg ik hem van ze. In de keuken staat hij in een hoekje op het aanrecht en ik gebruik hem vaak om naar de vogels in de tuin te kijken. Het is een goede verrekijker. De kleine was degene die ik kocht, er zit nog een opbergtasje bij en ik denk dat hij veel gebruikt is door de vorige eigenaar. En nu ga ik hem veel gebruiken, dat weet ik wel zeker!

donderdag 17 november 2022

goedkoop

 Na een contolebezoek aan de tandarts, reed ik door de polder terug naar huis. Onderweg kocht ik een paar kilo stoofperen bij een kraampje langs de weg, die ik op de hooikistmanier wilde bereiden.

Ik schilde de peren, voegde suiker, een kaneelstokje en water toe. En o ja, een scheutje port, want daar had ik bij Bertiebo over gelezen: klik! Ik bracht de peren aan de kook en liet ze even doorkoken.

Onderstaande beklede doos was ooit onderdeel van een kerstpakket en normaal zitten daar restjes stof in, maar nu kon ik hem mooi voor het garen van de peertjes gebruiken.


Het oude dekbed van wijlen tante Bep (zat nog nieuw in verpakking toen ik hem kreeg en hebben we altijd in de caravan gebruikt) kwam goed van pas om als isolatiemateriaal in de doos te gebruiken. 



De pan met peertjes omwikkelde ik met het dekbed en daarna deed ik de deksel op de doos. En vervolgens hoefde ik urenlang niks meer te doen. Na een uur of vier heb ik eens in de doos gekeken en de pan was nog steeds goed warm. De peertjes waren al zacht geworden, maar ze konden best nog wel wat zachter, dus dekte ik de pan weer lekker toe. 


Maar na vijf uur waren de peertjes toch echt naar mijn zin en heb ik de pan uit de doos gehaald, het dekbed opgehangen en de doos laten luchten.

 Nou, dat was nog eens makkelijk en goedkoop koken! Dat kan ik best wel vaker doen. 


zondag 13 november 2022

combineren

In 2009 verbouwden wij onze keuken, wat nog een behoorlijk grote klus bleek te zijn. Er ging een schoorsteen uit, alle tegeltjes die rondom op de muren zaten verdwenen, er werd gestukadoord en de nieuwe keuken werd geplaatst. Manlief deed alles zelf. 

De keuken kochten we destijds bij Ikea en tot de dag van vandaag ben ik er nog steeds enorm blij mee. Alles ziet er nog netjes uit en het enige wat we een keer vervangen hebben was de vaatwasser. Een paar weken geleden begon echter de kraan mankementen te vertonen en we moesten een nieuwe aanschaffen. Daarvoor gingen we naar Ikea in Breda toe en daar koppelden we gelijk een wandeling aan vast. 

Ten zuiden van Breda bevindt zich het Mastbos en daar gingen we wandelen:


(Bron: Google maps)

Het Mastbos werd vanaf 1515 aangelegd en ontleent zijn naam aan de grove dennen waar onder andere masten voor schepen van gemaakt werden.


Het is een gemengd bos met naald- en loofbomen.


We vonden het een erg mooi gebied. Er zijn fijne wandelpaden, er is veel afwisseling en alles ziet er goed onderhouden uit. 



En we troffen het echt met het weer, want wat was het een prachtige dag!


Kasteel Bouvigne bevindt zich vlakbij het Mastbos:


Door de week zijn de tuinen van het kasteel te bezoeken. 

Aan de rand van het Mastbos is Landgoed de Klokkenberg. Wij zijn daar niet geweest, maar lang geleden kwam ik daar wel regelmatig. In de jaren zeventig van de vorige eeuw verbleef mijn broer daar zeker anderhalf jaar lang in het long- en astmacentrum. Hij was zeventien toen hij daarheen moest en het was geen makkelijke tijd. In de eerste plaats voor mijn broer niet, maar ook voor de rest van het gezin was het een nare periode. Eigenlijk had ik er daarom nu ook helemaal geen behoefte aan om het gebouw te zien en had ik het dus ook niet in mijn wandeling opgenomen.