nestje

Een citroenvlinder op de bloem van een Perzische kruisjesplant:

Ik heb het idee dat er dit jaar een stuk minder bijen, hommels en vlinders zijn. Er staan bloemen genoeg in onze tuin, daar zal het niet aan liggen, maar voorgaande jaren werden deze bloemen toch door veel meer beestjes bezocht.  

Dit is een beginnend nest van een papierwesp:

Het is niet echt de meest handige plek om een nest te maken, zo in een kan met kunsttulpen.

Het kwam doordat ik het regenwater uit de kan gooide, dat ik het nestje zag. En ook een papierwesp die het misschien niet overleefd heeft, omdat ik niet wist dat ze in de kan zat. 

En ja, eindelijk is het dan weer mooi weer! Ik ben blij met alle regen die gevallen is, alleen was het jammer dat het steeds zo koud was. En eerlijk is eerlijk: binnen op de loopband lopen is fijn, maar het is toch echt vele malen fijner als ik buiten kan lopen. En daarom trok ik vanmorgen al vroeg mijn wandelschoenen aan om te gaan wandelen in de zon. Het werd een heerlijke wandeling!

Hierbij wil ik je een mooi Pinksterweekend wensen!

bouwvakker

Er stond opeens een man in de tuin.

 Een man van slechts vier centimeter hoog.

Toen ik laatst een keer aan het opruimen was, kwam ik dit poppetje (een bouwvakker volgens Google Lens) tussen de spullen van mijn moeder tegen. Mijn broers hadden vroeger een modelspoorbaan en ik denk zomaar dat hij nog uit die tijd stamt. Hij zal dan toch minstens een jaar of zestig oud moeten zijn. 

De modelspoorbaan werd lang geleden op de zolder van mijn ouderlijk huis gebouwd. Met een vlizotrap kwam je boven en als niemand er moest zijn, dan was die trap omhoog geschoven en was het luik in het plafond dicht. Er was geen verwarming op zolder en in de winter moest de kou toch liever daar blijven. Daarnaast was ik een achteraankomertje en het was niet de bedoeling dat ik als dreumes/peuter/kleuter die trap opging. 

Op een nacht schrokken mijn ouders wakker van geluid op zolder. Het was de trein die opeens was gaan rijden... door toedoen van een muis misschien? Het zou best kunnen dat in datzelfde jaar een muis een nestje in de doos met kerstballen gemaakt had. Zoiets maakte toch best wel indruk op me toen ik klein was. 

Wanneer de modelspoorbaan ooit verdwenen is, weet ik niet. Toen ik twaalf jaar was zijn mijn beide broers op zichzelf gaan wonen. Maar ik denk eigenlijk dat allang daarvoor alles al opgeruimd was. Veel kan ik me niet meer van het bouwwerk op zolder herinneren. Alleen die kleine bouwvakker wist blijkbaar aan alle opruimingen te ontkomen en verhuisde gewoon met alle verhuizingen mee. Hij stond hier al een tijdje in de keuken te wachten om mee naar buiten genomen te worden. Omdat ik gisteren tijdens het fotograferen in de tuin de macrolens op mijn camera geschroefd had, kon ik gelijk een beetje met het poppetje experimenteren. Best wel leuk om te doen :)

tuin

Toen ik naar buiten keek, zag ik een kleine vlinder op een sier-ui zitten:

Het is een boomblauwtje en hij heeft daar zeker een paar uur gezeten.

Ik bedacht me dat het alweer lang geleden was, dat ik met mijn camera door de tuin gelopen had. Hoog tijd om daar eens verandering in te brengen! Het is half mei en er bloeit van alles, alleen werkt het weer niet echt mee om daar voluit van te genieten. 

Wij hebben een grote tuin (2000m2) en sinds een paar jaar is dit kleine kleine hoekje mijn favoriete stukje tuin:

Een paar jaar geleden zette ik daar een houten tuinbank, die we toen al zeker twintig jaar hadden en waar we eigenlijk nooit op zaten omdat die niet lekker zat. Op en voor de bank kwamen bloempotten te staan, waaronder drie rhododendrons. 

Deze heesters doen het bij ons niet in de volle grond en daarom staan ze in potten. Ieder jaar geven ze mooie bloemen en ze staan daar wel naar hun zin. 

 Links naast de bank plantte ik een paar planten in de grond, waaronder pioenrozen die ik twee jaar geleden uit de tuin van mijn schoonmoeder haalde. 

Het verhaal dat pioenrozen moeilijk te verplanten zijn, gaat in mijn geval niet op. Ik heb op verschillende plaatsen pioenrozen uit de tuin van mijn schoonmoeder gezet en ze zijn allemaal goed aangeslagen. 

  Naast de planten van mijn schoonmoeder, had ik zelf al eens eerder pioenrozen geplant en dat zijn weer totaal andere bloemen. De bloemen zijn een stuk minder vol:

De kleine pimpernel:

Deze wilde akelei is een inheemse soort:

Op de foto lijkt hij blauw van kleur, maar in het echt is hij meer paars.

Dit is het eerste jaar dat ik echt besloten heb, om geen eenjarige planten meer voor te zaaien. Voorheen had ik ieder voorjaar wel kweekbakjes in de vensterbank staan en de plantjes zette ik later buiten in potten.

Het vele gesjouw met grote gieters iedere dag, viel me vorig jaar erg zwaar. Vandaar dat ik besloten heb dat er geen bloempotten meer in de tuin bij mogen komen. Wat er staat is prima en met drie à vier volle gieters per dag red ik het wel, maar het hoeven er niet meer te worden. 

Deze heerlijk ruikende roze roos kocht ik vorig jaar bij biologische rozenkwekerij de Bierkreek: klik!

Als ik het goed heb, heet de roos Renée van Wegberg, vernoemd naar de gelijknamige Nederlandse zangeres, actrice en theatermaakster. 

Een aardhommel op bieslook:

De hommel is niet de enige die van de bieslook snoept, want een paar keer per week doe ik zelf bieslookstengels door mijn rauwkost. 

De viooltjes en petunia's zijn vanzelf uitgezaaid. 

Viooltjes groeien overal wel, de petunia's zijn slechts op één plaats teruggekomen. 

Ooit was ik tijdens een bloemschikworkshop gelijk fan van de zaaddozen van het juffertje-in-het-groen, waar we mee werkten. Ik moest en zou dit mooie plantje in mijn tuin hebben!

Het juffertje doet het extreem goed in onze tuin en ik moet oppassen dat het niet teveel gaat woekeren. Maar ik ben wél heel erg blij met dit mooie bloemetje. Naast de blauwe bloemen heb ik ze ook in wit en roze. 

Op 9 januari jl. plaatste ik deze foto op mijn weblog:

 Toen stond er een knop in een rozenstruik terwijl het vroor en er sneeuw lag. Ik schreef er toen bij dat deze roos bijna het hele jaar door bloeit. De bloemen van toen zijn allang uitgebloeid en de nieuwe roos op onderstaande foto is ook alweer op haar retour.

Vrouwenmantel:

Slaapmutsje:

De tuin is veel werk en het meeste doe ik alleen. Toch heb ik van de week de hulp van manlief ingeroepen, want het lukt me steeds minder goed om alles bij te houden. De borders zijn geen probleem voor mij, dat is nog te overzien, maar er zijn ook stukken tuin waar ik niet zo vaak kom en daar begint het me nu echt boven mijn hoofd te groeien. Er zijn stukken waar veel onkruid staat en ook langs de randen, waar ons terrein aan dat van de buren grenst, krijg ik het niet meer onder controle. Ik werk graag in de tuin, maar ik moet toegeven dat het sinds een jaar gewoon allemaal niet meer zo lekker gaat. Manlief mag me daarom eens wat vaker helpen en samen redden we het dan wel.

wind

🐣🐰🥚🐑

Ze kregen voor hun Pasen vlooiendruppels, die twee roodharigen van me. Vonden ze niet leuk. Miep vindt het trouwens niet zo heel erg, maar Moppie denkt altijd dat ze vermoord wordt. Er lopen steeds vreemde katten in de tuin en ik weet niet of het buurkatten of wilde katten zijn, want die zijn hier ook volop. En wild of niet, die van ons komen er wel mee in aanraking en er moeten maar een paar vlooien overspringen om uiteindelijk een plaag te krijgen en daar zitten we niet op te wachten. 

Gisteren werkte ik iets van drie uur in de tuin en manlief ging later het gras maaien. 

Het is genieten nu met de voorjaarsbloeiers en de bloesems.

Het gebroken hartje:

Deze staat op het graf van één van onze honden. Ik vond dat wel een toepasselijke plant daarvoor. Ik heb ook nog een gebroken hartje in een pot staan en die wil ik na de bloei in de tuin overplanten. Het gebroken hartje wordt ook wel tranend hartje of bloedend hartje genoemd. 

Vandaag ga ik niet in de tuin werken, denk ik. Er staat nu een harde wind en dan vind ik het niet zo fijn om te tuinieren. 

 

paasweekend

 1 april en bijna pasen. Dit jaar heb ik bijna geen paasdecoraties in huis en alle paasworkshops sloeg ik dit jaar over. Ik had er geen zin in! Ik pluk bloemetjes uit eigen tuin, want het is nu ook weer niet zo dat ik momenteel helemaal niks in huis haal of dat het hier een trieste boel is. Maar de paasversieringen... nee, die liggen nog ingepakt op de rommelkamer. 

Toen wij zaterdag naar Delft reden kwamen we tot Bergen op Zoom (daarna reden wij richting Rotterdam) heel veel caravans en campers met Duits kenteken tegen. Zeeland stroomt weer vol. Onze Duitse buren zijn er ook weer. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, hadden zij dit huisje al. Op de camping van andere buren komt het ook weer steeds voller te staan. Eigenlijk merken wij weinig van die camping, maar ik vind het toch altijd weer gezellig als de eerste caravans het terrein op komen rijden. 

Van de week was ik naar een receptie van iemand die met pensioen ging. Thuis stond haar caravan al op de oprit en nog deze week zou ze op reis vertrekken. Ze heeft groot gelijk! Ik weet nog goed dat voor mij vroeger het vakantiegevoel begon, zodra de caravan onze oprit op gereden werd. De caravan betekende leuke dingen doen en andere plaatsen ontdekken. Maar bovenal betekende het er samen op uittrekken met het gezin. Dat laatste is ook de reden dat we de caravan na het overlijden van Justus weggedaan hebben: op vakantie gaan met de caravan was sinds zijn dood te verdrietig voor ons. Soms zeggen anderen weleens dat we weer een caravan moeten aanschaffen. Zij weten dan de reden niet meer waarom we geen caravan meer hebben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet meer. 

Op die receptie sprak ik iemand die ik al een tijd niet gezien had, maar we volgen elkaar wel op facebook. Ze merkte op dat ik vaak op vakantie ben. Ja, zei ik, we gaan graag op hotel. Als verstokte kampeerders hadden we vroeger niet kunnen bedenken, dat we het later fijn zouden vinden om op hotel te gaan. We huren ook wel eens een huisje of een appartement, maar toch gaat onze voorkeur uit naar een hotel.

Vandaag ga ik een dagje werken en daarna begint mijn paasweekend al! Pas volgende week dinsdag zien ze me weer op het werk. 

voorjaarsbloemen

Een rondje door de tuin.

Het staat er allemaal mooi bij. De afgelopen weken heb ik alweer de nodige uurtjes in de tuin gewerkt. De eerste keren had ik achteraf nog spierpijn, nu zijn mijn spieren er alweer aan gewend.

nest

Vorig jaar had de Europese hoornaar een oud schuurtje in onze tuin uitgezocht, om er een nest te bouwen. Maandenlang vlogen de werksters af en aan om voedsel voor de larven te zoeken. Tijdens de eerste maanden zijn die larven ook werksters, maar vanaf eind augustus worden er nieuwe koninginnen en mannetjes geboren. De nieuwe koninginnen vliegen in september en oktober uit, worden bevrucht en overwinteren elders, bijvoorbeeld onder boomschors. In oktober sterft de oude koningin en de rest van de kolonie en wordt een nest niet meer gebruikt. 

Het nest hangt nog steeds in ons schuurtje en binnenkort zullen we het verwijderen. Ik nam gisteren eens een kijkje en nam van onderaf foto's.

Ik weet niet of het op de foto te zien is, maar het is echt groot. De doorsnede is zeker wel een halve meter. 

sneeuw

Foto's nemen door het natte raam terwijl het aan het sneeuwen is en dan ook nog tegen het einde van de middag, als het al donker begint te worden... dat wordt natuurlijk niet echt een succes.

Maar de pimpelmeesjes staan er toch op!

De sneeuw kwam halverwege de middag en het sneeuwde urenlang. Vannacht steeg de temperatuur naar 6℃ en de sneeuw is daardoor gelijk alweer verdwenen ook. Ik vind het niet erg.