terugloop

Mooi toch, zo'n bloemrijke akkerrand: 

Agrariërs kunnen een subsidie krijgen voor het aanleggen van een akkerrand met bloemen.

Onze eerste avondwandeling van dit jaar is een feit!

We doen dit alleen maar op dagen als het echt warm is en als het fijn is om op blote voeten door het koele zand en door het water te lopen.

Doordat het laag water was, konden we zelfs bij de vuurtoren over het strand blijven lopen.

Negen van de tien keer als we hier zijn, moeten we over de weg lopen omdat het water tot aan de dijk onder de vuurtoren komt.

Er wordt gezegd dat het aantal toeristen dat naar Zeeland komt steeds minder wordt. Om eerlijk te zijn merken wij daar niet zo heel veel van, maar de accommodatieverhuur schijnt terug te lopen. De reacties van mensen die op straat geïnterviewd werden, waren voornamelijk dat Zeeland duur is en dat er weinig te beleven valt. Beiden kloppen zeker wel. Als het mooi weer is ga je naar het strand, toch zeker als je kinderen hebt. Maar bij slecht weer is er hier (voor gezinnen) niet zo heel veel te doen. En ook voor jongeren is er niet veel meer te beleven. Discotheken verdwenen en daar kwam weinig voor terug. Zeeland moet haar imago dus zien op te krikken, toch zeker als het om gezinnen met jonge kinderen en jongeren gaat. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken

🧡 🧡 🧡 🧡 🧡

Bedankt voor alle reacties gisteren op mijn bericht over de pijn bij het fietsen. Ik kocht een fietsbroek en heb die gelijk aangetrokken om er mee te gaan fietsen. De dag ervoor was ik ook wezen fietsen en daar had ik nog steeds pijn van en daarom weet ik nog niet of de fietsbroek verlichting geeft. Vandaag laat ik de fiets even staan, zodat de boel weer een beetje kan herstellen. Met de tips die ik van jullie kreeg ga ik zeker iets doen. 

oranje

Ieder jaar weer kleurt de polder in de buurt van IJzendijke oranje:

Op de foto's lijkt het misschien meer geel, maar de bloemen zijn in het echt fel oranje. 

Hier worden bloemzaden geteeld.

En het ziet er niet alleen prachtig uit, het ruikt bovendien ook nog eens heerlijk zoet. 

Vandaag ga ik een fietsbroek kopen, een echte met een zeem erin. Zolang ik niet aan mijn spataders geholpen ben, is fietsen pijnlijk en na de behandeling is het ook maar afwachten of ik van de pijn af ben. Volgens de dermatoloog is er wel haast bij dat ik geholpen zal worden, maar voor mijn gevoel gaat dat nog wel een paar maanden duren. 

Gisteren maakte ik een fietstocht van 26 km en ik kan dan bijna niet meer van mijn fiets geraken als ik thuiskom. Aan de onderkant doet dan alles pijn en de pijn straalt ook nog eens uit naar mijn stuitje. Ik hoop dat een fietsbroekje een beetje bescherming biedt en dat fietsen daardoor minder pijnlijk is. 

En nu zou je natuurlijk kunnen zeggen: stop dan met fietsen! Maar nee, dat wil ik niet. Ik wandel graag en regelmatig een eind fietsen vind ik ook leuk om te doen. En toch zeker als het warm is fiets ik liever een eindje, want daar krijg ik het minder snel warm van. 

 

tuin

Toen ik naar buiten keek, zag ik een kleine vlinder op een sier-ui zitten:

Het is een boomblauwtje en hij heeft daar zeker een paar uur gezeten.

Ik bedacht me dat het alweer lang geleden was, dat ik met mijn camera door de tuin gelopen had. Hoog tijd om daar eens verandering in te brengen! Het is half mei en er bloeit van alles, alleen werkt het weer niet echt mee om daar voluit van te genieten. 

Wij hebben een grote tuin (2000m2) en sinds een paar jaar is dit kleine kleine hoekje mijn favoriete stukje tuin:

Een paar jaar geleden zette ik daar een houten tuinbank, die we toen al zeker twintig jaar hadden en waar we eigenlijk nooit op zaten omdat die niet lekker zat. Op en voor de bank kwamen bloempotten te staan, waaronder drie rhododendrons. 

Deze heesters doen het bij ons niet in de volle grond en daarom staan ze in potten. Ieder jaar geven ze mooie bloemen en ze staan daar wel naar hun zin. 

 Links naast de bank plantte ik een paar planten in de grond, waaronder pioenrozen die ik twee jaar geleden uit de tuin van mijn schoonmoeder haalde. 

Het verhaal dat pioenrozen moeilijk te verplanten zijn, gaat in mijn geval niet op. Ik heb op verschillende plaatsen pioenrozen uit de tuin van mijn schoonmoeder gezet en ze zijn allemaal goed aangeslagen. 

  Naast de planten van mijn schoonmoeder, had ik zelf al eens eerder pioenrozen geplant en dat zijn weer totaal andere bloemen. De bloemen zijn een stuk minder vol:

De kleine pimpernel:

Deze wilde akelei is een inheemse soort:

Op de foto lijkt hij blauw van kleur, maar in het echt is hij meer paars.

Dit is het eerste jaar dat ik echt besloten heb, om geen eenjarige planten meer voor te zaaien. Voorheen had ik ieder voorjaar wel kweekbakjes in de vensterbank staan en de plantjes zette ik later buiten in potten.

Het vele gesjouw met grote gieters iedere dag, viel me vorig jaar erg zwaar. Vandaar dat ik besloten heb dat er geen bloempotten meer in de tuin bij mogen komen. Wat er staat is prima en met drie à vier volle gieters per dag red ik het wel, maar het hoeven er niet meer te worden. 

Deze heerlijk ruikende roze roos kocht ik vorig jaar bij biologische rozenkwekerij de Bierkreek: klik!

Als ik het goed heb, heet de roos Renée van Wegberg, vernoemd naar de gelijknamige Nederlandse zangeres, actrice en theatermaakster. 

Een aardhommel op bieslook:

De hommel is niet de enige die van de bieslook snoept, want een paar keer per week doe ik zelf bieslookstengels door mijn rauwkost. 

De viooltjes en petunia's zijn vanzelf uitgezaaid. 

Viooltjes groeien overal wel, de petunia's zijn slechts op één plaats teruggekomen. 

Ooit was ik tijdens een bloemschikworkshop gelijk fan van de zaaddozen van het juffertje-in-het-groen, waar we mee werkten. Ik moest en zou dit mooie plantje in mijn tuin hebben!

Het juffertje doet het extreem goed in onze tuin en ik moet oppassen dat het niet teveel gaat woekeren. Maar ik ben wél heel erg blij met dit mooie bloemetje. Naast de blauwe bloemen heb ik ze ook in wit en roze. 

Op 9 januari jl. plaatste ik deze foto op mijn weblog:

 Toen stond er een knop in een rozenstruik terwijl het vroor en er sneeuw lag. Ik schreef er toen bij dat deze roos bijna het hele jaar door bloeit. De bloemen van toen zijn allang uitgebloeid en de nieuwe roos op onderstaande foto is ook alweer op haar retour.

Vrouwenmantel:

Slaapmutsje:

De tuin is veel werk en het meeste doe ik alleen. Toch heb ik van de week de hulp van manlief ingeroepen, want het lukt me steeds minder goed om alles bij te houden. De borders zijn geen probleem voor mij, dat is nog te overzien, maar er zijn ook stukken tuin waar ik niet zo vaak kom en daar begint het me nu echt boven mijn hoofd te groeien. Er zijn stukken waar veel onkruid staat en ook langs de randen, waar ons terrein aan dat van de buren grenst, krijg ik het niet meer onder controle. Ik werk graag in de tuin, maar ik moet toegeven dat het sinds een jaar gewoon allemaal niet meer zo lekker gaat. Manlief mag me daarom eens wat vaker helpen en samen redden we het dan wel.

beduusd

Die gekke Miep:

Haha, ze kan ook best wel normaal doen, hoor:

😸

Ik moest naar het ziekenhuis en daar was het niet druk op vrijdagmiddag: 

Vroeger was dit streekziekenhuis een volwaardig ziekenhuis en helaas is daar niet zo veel meer van over. Ik geloof dat er nog wel kleine ingrepen en onderzoeken gedaan worden, maar niet veel meer. Wel zijn er verschillende poli's, zijn er een laboratorium en een röntgenafdeling en er is een oogkliniek. Vroeger was dat wel anders, toen werden er grote operaties uitgevoerd, was er een IC en een kraamafdeling en daarnaast ook een afdeling oncologie en neurologie. Nu kun je dus op vrijdagmiddag heel goed de enige patiënt in de wachtruimte zijn. Toch kies ik er altijd voor om naar dit ziekenhuis te gaan, gewoon om het toch zo lang mogelijk in stand te houden. En zonder veel patiënten voor je, ben je ook nog eens snel aan de beurt. 

Er moest een echo van mijn spataders gemaakt worden en daar was men toch al snel een half uur mee bezig. Die spataders heb ik al heel wat jaren, maar de laatste tijd heb ik er best wel last van. Mijn linkerbeen voelt moe aan en omdat de spataders in mijn rechterbeen in de schaamstreek zitten, is dit vooral pijnlijk als ik fiets. 

Na de echo ging ik naar de huidarts toe en die vroeg of ik vaak pijn in mijn buik heb, want de spataders blijken eigenlijk vanuit mijn buik te komen. Ach pijn... na jarenlang ontstekingen in mijn darmen gehad te hebben, en na een darmoperatie en een keizersnee, is mijn onderbuik behoorlijk ongevoelig geworden. En daarnaast heb ik een hoge pijngrens. Met die pijn in mijn buik valt het dus wel mee.

Ik heb dus spataders in mijn buik en die zijn ontstaan tijdens mijn zwangerschappen, omdat er toen grote druk op de aders ontstaan is. Hier moet ik nu verder op onderzocht worden en dan zal met een katheter, via mijn lies, contrastvloeistof in de aders gespoten worden. Tijdens dit onderzoek zullen dan waarschijnlijk gelijk de spataders in mijn buik worden behandeld. 

Maar nu komt het: van het eerste ziekenhuis in de buurt waar plaats is zal ik een oproep krijgen, want er is wel wat haast bij... Ik loop hier dus al jaren mee rond! Ik ging gewoon voor een echo van mijn spataders naar het ziekenhuis en nu zit ik al gelijk te wachten op een oproep voor een ingreep. Het overviel me nogal en ik was er echt helemaal beduusd van!

trainen

Vroeger ging ik jarenlang een paar keer per week naar de sportschool toe. Sportief ben ik altijd al geweest en ik vond dat binnen sporten wel makkelijk. Ik deed cardio, krachttraining en ik deed mee aan groepslessen zoals steps, spinning en bodypump. Na het overlijden van mijn jongste zoon, kon ik het niet meer opbrengen om naar de sportschool te gaan. Ik heb het nog wel geprobeerd: een paar maanden later kon ik me er toch toe zetten, maar ik had het idee dat ik aangegaapt werd en ik was daarnaast zo verdrietig, de tranen zaten zo hoog, dat ik er daarna nooit meer geweest ben. 

Zoals bekend, ben ik nu vaak buiten aan het wandelen en op de dagen dat ik niet buiten kan zijn, mistte ik dat wandelen best wel en daarom kocht ik zeven maanden geleden een loopband. Na heel lang nadenken, want die moest wel in de huiskamer komen te staan. Al maandenlang loop ik nu een paar keer per week op de loopband en eigenlijk kon ik dat wel heel erg goed merken, toen wij onlangs met elf personen op vakantie waren. Ik was gewoon degene met de meeste energie. Terwijl de anderen na een dag rondsjouwen blij waren om te kunnen gaan zitten, was ik nog lang niet moe. Ik was er zelf best wel verbaasd over en ik vond het daarnaast ook wel heel erg leuk, want het regelmatig trainen voelde nu echt als een beloning.

Vroeger op de sportschool waren de loopband en de roeitrainer mijn favoriete cardioapparaten. Toen ik de loopband kocht, heb ik wel getwijfeld tussen de aanschaf van een loopband en een roeitrainer. Maar doordat ik het wandelen wilde blijven trainen werd het de loopband. 

Een tijdje geleden ging wekenlang ik naar de fysiotherapeut toe voor mijn nek, schouders en rug. Doordat ik daar achteraf ontzettend veel pijn van had, ben ik er mee gestopt. De oefeningen die ik thuis moest doen deed ik nog wel, maar ik had het idee dat die ook niet echt hielpen. En toen bedacht ik me dat ik met een roeitrainer mijn spieren veel beter zou kunnen trainen en dat ik nog een hele mooie cadeaubon had liggen (gekregen toen ik zestig werd), dus... 1+1=2! De roeitrainer werd gekocht. 

Nu staat naast de loopband, ook de roeitrainer in de woonkamer. Beiden zijn inklapbaar en als het moet kunnen ze zo weggezet worden, maar dat doe ik alleen als er veel visite komt. Als ik wil kan ik gewoon op ieder moment van de dag trainen. 

twee dingen

Net terug van vakantie waren er twee dingen die moesten gebeuren: er moeten hoognodig een paar kilo's bij mij af en ik moest met mijn camera naar een fotowinkel toe.

De laatste weken heb ik met eten nogal gezondigd en dat was duidelijk te zien aan de weegschaal en te voelen aan mijn kleding. Er was pasen met een avondje stevig gourmetten, twee weken later een feestje met een overheerlijk buffet, de reis naar Napels waar we iedere dag bij de bakker gingen ontbijten en 's avonds uit eten gingen. En verder waren er wekenlang ook nog eens veel onnodige tussendoortjes die ik naar binnen werkte. 

 Toen manlief vanmorgen naar de winkel ging om brood te halen, heb ik hem gezegd dat hij voor mij geen koffiekoeken of taart mee mocht nemen. Het is nu eens even klaar met al die overbodige calorieën en ik wil gewoon weer terug naar mijn oude gewicht. 

📸📸📸📸📸

Van mijn camera is de sensor vies en dat kun je zien op foto's met een mooie blauwe lucht: daar zitten spikkels op. Ik heb op de foto hieronder bij een paar duidelijke spikkels pijltjes gezet, maar er zitten er nog veel meer op. 

Ik werk met losse lenzen en met het verwisselen daarvan, kan er stof en vuil op de sensor terechtkomen en die zie je op foto's terug als spikkels. Met speciale producten zou je deze zelf kunnen schoonmaken, maar ik laat dit toch liever aan een expert over. Ik maakte vandaag daarom eerst maar even een ritje naar de fotowinkel en over een kleine week mag ik mijn camera weer op komen halen. Het zal fijn zijn als straks mijn foto's weer mooi zijn, want nu is het toch wel een bron van ergernis. Een paar spikkeltjes kan ik nog wel met een bewerkingsprogramma wegwerken, maar inmiddels zijn het er gewoon teveel.

vest

Door mijn nek- en duimproblemen, zit ik niet zo vaak meer achter de naaimachine. Maar weet je, ik maak nooit projecten die snel af moeten zijn, dus wat dat betreft is het niet erg.  Als ik in plaats van uren, gewoon zo nu en dan een uurtje ergens achter elkaar aan bezig kan zijn, dan kom ik er ook wel.

Na dit seizoen stop ik met naailes en mijn medecursisten hebben al van alles verzonnen om me op naailes te houden, maar hoe erg ik het zelf ook vind, ik ga toch stoppen. Het helpt niet als ik om de week kom, het helpt niet als zij werkjes van me overnemen... het probleem is het lang voorovergebogen zitten. De hoofdpijn die ik daarvan krijg is vervelend en duurt een hele dag. 

De laatste weken werkte ik op naailes aan een vest, een kimonomodel.

Het patroon haalde ik uit Knip 11/2018.

De stof is een koraalroze dunne jacquard jersey en kocht ik bij Royal Look: klik!

De tailleband is gemaakt van fluweelband (die ik dubbel naaide) en die ik in een winkel bij ons in de buurt kocht. Ik vind het best wel knap dat ik band in dezelfde kleur als de stof vond, dat koraalroze is namelijk best wel een lastige kleur. 

Het is best wel een feestelijk vestje geworden en de eerste keer ga ik het daarom ook gelijk maar naar een feestje dragen.

paasbest

Dinsdag was ik naar de fysiotherapeut voor mijn nek en nu heb ik al drie dagen hoofdpijn. Dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, lijkt me zo! De volgende keer ga ik dat gelijk met hem bespreken, want dit wil ik dus echt niet en dan heb ik eigenlijk liever geen behandelingen meer. Ik moet zeggen dat hij ook een erg harde werkwijze heeft. Een fysiotherapeut moet niet aaien, maar deze is echt wel veel hardhandiger dan mijn vorige fysiotherapeut.

Ik pakte een sweater uit mijn kledingkast en daar lag een soort zaagsel op. Vreemd! En na verdere inspectie lag dat zaagsel op meer kledingstukken. Ik dacht gelijk aan beestjes en haalde allerlei kledingstukken uit mijn kast om de oorzaak te zoeken. Bleek er een geurzakje opengegaan te zijn en dat 'zaagsel' was daaruit gevallen. 

Omdat ik nu toch bezig was heb ik gelijk de zomer- met de winterkleding gewisseld. Mijn zoon merkte al fijntjes op dat ik nu geen kleren heb als het toch nog koud wordt. Ja, die weet wel dat zijn moeder een koukleum is! Maar ik heb gelukkig genoeg vestjes om ergens over aan te trekken, mocht ik het koud hebben.

Mijn moeder vertelde weleens dat ze vroeger met Pasen altijd nieuwe kleding kreeg en dat gelijk alle winterkleding opgeruimd werd. Ook als Pasen vroeg viel, werd de winterkleding niet meer gedragen. Ze had het vaak koud gehad, vertelde ze. 

Veel oude tradities zijn allang verdwenen. Van sommige is dat weleens jammer, maar veel tradities hoeven voor mij niet meer terug te komen. 

bedankt

De dag begon mooi:

Het is hier 's morgens vaak een feest om naar buiten te kijken en de zonsopkomst te zien. 

Met deze twee is het ook altijd feest:

Miep buiten, Moppie binnen en ook met glas ertussen kun je ruzie maken. Het is niet zo erg dat ze echt met elkaar vechten, maar het zijn nog altijd geen vriendinnen. Ik zie nog altijd dat beduusde snoetje van Moppie voor me, toen moeder Miep haar de eerste mep gaf. Moppie was toen nog een kitten. Later werd Moppie de baas en dat is ze nog steeds.

Het was fijn om gisteren jullie reacties te lezen en ook met de tips die gegeven werden ben ik blij. Vandaag moet ik even naar het ziekenhuis bellen, want ik kreeg twee keer dezelfde afspraak op twee verschillende datums voor het spataderonderzoek. Dat moet even rechtgezet worden.

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

#update: ziekenhuis gebeld en de tweede afspraak bleek inderdaad een fout te zijn. Deze afspraak is verwijderd.

medisch praatje

Al heel lang zit ik op naailes: lang geleden al vier jaar bij juf A. en ondertussen alweer 11 jaar bij juf B. En nu moet ik ermee stoppen. Een paar weken geleden heb ik het, met tranen in mijn ogen, verteld. Ik heb last van mijn duim en van mijn nek. Mijn duim doet de hele dag pijn en de klachten in mijn nek openbaren zich een dag na de naailes in een knallende hoofdpijn, door het steeds naar beneden kijken. Het is gewoon niet meer te doen!

Sinds een jaar draag ik tijdens het tuinieren een halskraag, want ook na het tuinieren kreeg ik steeds hoofdpijn. Met die halskraag is dat gelukkig aardig opgelost. Het is niet vervelend, zo'n kraag, maar het is wel warm. Die kraag dragen terwijl ik met naaiwerk bezig ben, werkt niet lekker, dus helaas is dat geen optie. 

Om de spieren in mijn nek, schouders en duim los en ook sterker te maken, ga ik sinds een maand naar fysiotherapie toe. Die zo aardige man, doet me behoorlijk pijn tijdens een behandeling. Hij geeft me oefeningen die ik thuis moet doen en verder moet ik mijn nek regelmatig warmen met een kersenpitkussen. Mijn halve rug is nu sinds een paar dagen met kinesiologische tape ingetapet en ik heb het gevoel dat ik daar wel baat bij heb.

Ik smeerde de pijnlijke nek en duim met Voltaren emulgel in, maar de fysiotherapeut vond dat ik hierover even met de huisarts moest overleggen. In Voltaren zit diclofenac en dat is een middeltje dat niet goed voor mijn darmen is (Ziekte van Crohn). Gelukkig zei de huisarts dat de zalf geen kwaad kan en dus smeer ik nu weer vrolijk verder. 

💉 💉 💉 💉 💉

Al jaren heb ik last van spataders en sinds een half jaar heb ik regelmatig last van een moe been. Ook fietsen geeft problemen, want de spataders lopen in mijn schaamstreek door en tijdens het fietsen gaat dat pijn doen. Bij de huisarts liet ik mijn benen zien en het was geen twijfelgeval: ik kreeg gelijk een doorverwijzing voor een echo en de dermatoloog. Later wordt dan beslist of ik onder behandeling van de dermatoloog of de vaatspecialist val. Pas over anderhalve maand kan ik bij de dermatoloog terecht, maar na al die jaren kan ik die paar weken ook nog wel wachten. 

💩 💩 💩 💩 💩

Gelukkig is er toch ook nog iets positiefs: ik had ontlasting voor het bevolkingsonderzoek darmkanker opgestuurd en er is geen vervolgonderzoek nodig.

uitvaart

Mijn oom uit Gelderland is overleden, hij is 86 jaar geworden. Omdat hij en mijn tante niet bij ons in de buurt wonen, gaan manlief en ik gewoon ieder jaar een keer bij ze op visite. Mijn nicht en haar man komen dan ook altijd even gedag zeggen en soms springen de kleinkinderen ook nog even binnen. 

Namens mijn broers, mijn zus en mezelf had ik bloemen laten bezorgen en manlief en ik gingen naar de crematie toe. Het was een lange dag: vier uur in de auto, een uur dienst, een uur napraten en vier uur terug in de auto naar huis. En dan ook nog eens al die emoties... ik was helemaal gaar toen ik thuiskwam. Maar ik ben blij dat we geweest zijn, het werd ook enorm gewaardeerd. 

Van tevoren riep ik nog van dat het een oude man was, dat hij ziek was en zijn dood een einde maakte aan zijn lijden. Mijn stoerheid verdween gelijk toen ik het crematorium binnenkwam. In de aula kwam er zoveel terug van de crematieplechtigheid van Justus, zoveel herinneringen en zoveel verdriet kwam er weer naar boven. Het verdriet van mijn nichtje raakte me diep en ik huilde met haar mee. En dit was zeker niet de eerste uitvaart na het overlijden van Justus, maar het was wel de eerste sinds ik geen antidepressivum meer gebruik en dat kon ik nu wel heel erg goed merken.

Manlief en ik komen beiden uit een grote familie, zo hadden we allebei veel ooms en tantes. Veel zijn ons de laatste jaren al ontvallen en manlief heeft nu nog een tante en ik twee tantes en een oom, bijna allemaal al dik in de negentig. Nog even en de generatie boven ons is helemaal weg. 

vervolg

Gelukkig ben ik weer helemaal op de been. Mijn verkoudheid is nog aan het loskomen, maar ik ben gelukkig niet meer zo moe. Maandag en woensdag was ik aan het werk en dinsdag bracht ik spullen naar de kringloop toe. Laatst schreef ik al dat ik aan opruimen was en inmiddels had ik vier doosjes met spullen die ik weg kon brengen. Dat ruimt tenminste lekker op!

Op de kledingafdeling van de kringloop was het druk, want alle winterkleding ging weg voor 1€ per item. Er hingen nog veel mooie spullen tussen, maar aangezien ik niks nodig had kocht ik geen trui of broek of jas. Wel zag ik een fijne warme wintersjaal in mooie kleuren die er als nieuw uitzag. Deze kostte ook 1€ en die nam ik wel mee. Eenmaal terug thuis zag ik dat er een merkje op de sjaal, namelijk Fraas, stond en ik keek even met Google Lens of er iets over dit merk te vinden was en toen bleek de sjaal nieuw €45 te kosten! 

Ik kocht ook nog een bloempot voor 2€, die van de Praxis kwam en nieuw 19€ kost. Dat was dus ook een goede koop!

Vorige week schreef ik over een boek van Chris de Stoop, Dit is mijn hof: klik! Toevallig kwam ik bij de kringloop van dezelfde schrijver een boekje over Waterdunen tegen, het natuurgebied bij mij in de buurt. Het boekje gaat ook over een boerenbedrijf en landbouwgrond dat opgeofferd moest worden voor nieuwe (compensatie)natuur en een vakantiepark. Dat boekje ben ik nu aan het lezen.

Al maandenlang keek ik bij iedere kringloop waar ik kwam of er een boekje over Napels tussen de reisboeken stond en nu had ik dan toch eindelijk beet. We willen dit jaar naar Napels en ik kan me nu alvast gaan inlezen. Ik vind het altijd wel nuttig om me vooraf in de geschiedenis van een stad of een streek te verdiepen.

Met een paar spullen rijker en heel veel spullen armer kwam ik van de kringloopwinkel terug. Eigenlijk is spullen naar de kringloopwinkel brengen niet mijn favoriete werkje. Thuis alles in de auto laden, gaat nog wel. Parkeren bij de winkel is lastiger. Ik hoop altijd dat ik voor de deur kan parkeren en niet te ver hoef te sjouwen met al die dozen. Gelukkig was ik deze keer de enige die kwam lossen en binnen een paar minuten was mijn auto leeg.

bezighouden

We gingen om boodschappen en daarna kon je me gelijk opvegen. Ik dacht dat ik al weer heel wat was, maar even later lag ik te snurken op de bank. Toch gaat het beter, hoor. Het gaat de goede kant op. Alleen is manlief nu ook ziek en helaas ben ik de schuldige, want hij had thuisgewerkt de hele week en alleen mij gezien. Ik hoop dat ik zoon ook niet aangestoken heb. Die was vrijdag en zaterdag gaan carnavallen dus mocht hij ziek worden, dan hoeft dat niet per se door mij te komen 😉

Ik heb de nodige uurtjes geslapen de afgelopen vier dagen en als ik niet sliep zat ik op de bank te lezen en ik keek maar weer eens naar alle drie de films uit de Robert Langdon-reeks: The Da Vinci Code, Angels & Demons en Inferno. Het zijn films waar vaart inzit, maar je kan toch beter de boeken van Dan Brown lezen, die zijn toch een stuk beter te volgen. Er gebeurt in die films zoveel, er zijn allerlei complotten en op den duur kan ik niet meer volgen wie goed of slecht is en wie bij wie hoort. Maar goed, ik kon me uitstekend met de films bezighouden. 

Toevallig belandde ik al zappend twee weken terug in het programma Geheimen van het museum op NPO2. Ik kende het programma niet, maar vond het erg interessant. Het bleek al het derde seizoen te zijn dat dit programma op televisie is en ik ben nu de eerste twee seizoenen aan het terugkijken: klik! 

Tussen al het gesnotter door naaide ik ook nog een vestje. Gewoon simpel: een effen stof, voor- en achterpand. mouwen en verder geen poespas. Een vestje om makkelijk over een shirt aan te schieten en verder niet bijzonder genoeg om hier te laten zien. 

Vandaag hoop ik het huishouden weer een beetje op te pakken en morgen wil ik naar mijn werk. Misschien ben ik dan nog wel niet helemaal fit, maar het ergste heb ik inmiddels wel gehad. 

ziek dus dan maar lezen

Drie keer niezen en daarna gelijk keelpijn, zo begon mijn verkoudheid. Snotteren, keel- en hoofdpijn en vooral heel erg moe ben ik. Hopelijk is het snel over. 

Ik las het boek Geschenk van de zee van Julia Kelly in één keer uit. Nu lees ik Het wordt niets zonder jou van Sander van Leeuwen, een biografie over Hans de Booij.

Jaren geleden zouden mijn broer en ik naar een voorstelling van Hans de Booij gaan. Door ziekte van de artiest ging het helaas niet door, Hans de Booij had corona en lag hiervoor zelfs een tijdje op de ic. Een latere voorstelling ging eveneens niet door. Jammer, ik heb de muziek van hem altijd erg gewaardeerd. 

Ik las ook het boek Dit is mijn hof van Chris de Stoop. Het was het derde boek van deze Vlaamse schrijver wat ik binnen een jaar las. Ik hou van zijn manier van schrijven. Hier (klik!) schreef ik daar ook over. Dit is mijn hof gaat over het onteigenen van boerenbedrijven en het verplicht opgeven van dorpen en gehuchten. Door de uitbreiding van de haven van Antwerpen en het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde (de schepen die naar Antwerpen varen worden steeds groter en daarvoor moet constant gebaggerd worden) moest er compensatienatuur komen, omdat het verdiepen schade aan de natuur toebrengt. Daarvoor moesten boerenland met soms eeuwenoude bedrijven ruimte maken. Dit ging uiteraard niet zonder slag of stoot en het bracht ook heel veel verdriet met zich mee. Het gebied waar dit verhaal over gaat is hier niet ver vandaan en ik ken de polders en de strijd tegen het ontpolderen.

Als wij in het Antwerpse havengebied gaan wandelen dan komen wij daar voor de natuur. De kreken en plassen, de bloemetjes, de beestjes... eigenlijk niet wetend dat diezelfde (gemaakte) natuur zoveel leed veroorzaakt heeft. Ook de houding van de natuurvereniging (Natuurpunt) wordt in het boek zwaar onder de loep genomen: natuurgebieden werden gecreëerd, weer veranderd of verwijderd. De verkeerde vogels kwamen of er kwamen te weinig vogels van een bepaalde soort. Ik heb nooit geweten dat de doelstelling van een natuurvereniging het aantal vogels is. Ik dacht altijd dat ze blij met ieder vogeltje waren en niet dat het om de aantallen ging. In die zin was het boek ook een oogopener. 

Dichter bij huis kwam jaren geleden Waterdunen: een natuur- en recreatiegebied bij Breskens/Groede dat eveneens deels compensatienatuur is. De realisatie van dit gebied kwam ook tot stand door het opgeven van boerenland en onteigeningen. Waterdunen is een mooi gebied geworden, ik ga er regelmatig heen om te wandelen en om vogels te spotten. Toch kan ik daar nooit zonder een dubbel gevoel te hebben rondlopen. Het zal altijd pijnlijk blijven en ik zal altijd blijven denken aan wat er voor het natuurgebied is moeten wijken. En vooral hoe verdrietig dit was.

Maar ik besef ook maar al toe goed dat het ook onze eigen schuld is. Al die grote schepen die naar Antwerpen varen... zonder consumenten geen producenten. Alles wat in de schepen vervoerd wordt is voor de mens.

witte wolletjes

Het weer was net zoals mijn stemming, ik was een beetje somber, maar ik besloot toch om te gaan wandelen. Gewoon om even mijn gedachten te ordenen en natuurlijk ook om buiten te kunnen zijn.

Oh kijk: lammetjes!

Daar knapt een mens toch wat van op!

Het deed deugd om die witte wolletjes door de wei te zien dartelen.

 Het ging regenen, maar dat nam ik maar voor lief. 

Terug thuis voelde ik me wel wat beter, maar met één wandeling is mijn sombere periode nog niet voorbij, anders zouden eerdere wandelingen ook al geholpen hebben. Het is niet mijn favoriete tijd van het jaar, laten we het daar maar op houden.

Het is nog vroeg in het jaar, maar die lammetjes... die vertelden me dat het voorjaar niet lang meer op zich laat wachten. En lammetjes spreken altijd de waarheid 😉🐑

bijpraten

Weer eens ontrommelen moet ik, dat is heel hard nodig. Door alle verhuizingen en sterfgevallen van de afgelopen jaren en daardoor het verdelen van spullen, is ons huis steeds voller geworden. Ik pakte dingen aan omdat ik het zonde vond om ze weg te doen, maar uiteindelijk zaten daar ook een hoop spullen tussen die ik nooit gebruik. 

De laatste dagen ben ik op verschillende plaatsen in huis aan het opruimen geweest: een kastje hier, een lade daar! Er is inmiddels al best veel spul door mijn handen gegaan en ik hoop binnenkort een paar doosjes met spullen naar de kringloopwinkel te kunnen brengen.

🥾 🥾 🥾 🥾

Vriendin M. en ik gingen wandelen en lunchen. Eigenlijk was het meer lunchen dan wandelen, want de harde oostenwind was niet echt aangenaam. Ergens binnen zitten was een stuk prettiger. We hadden al een tijdje niet met elkaar afgesproken, dus we hadden genoeg om over te praten.

Een andere vriendin van M. is sinds november ernstig ziek en M. helpt haar onder andere met het huishouden. M. zit zelf ook niet in een goed vel, ze heeft al een paar keer borstkanker en de nodige behandelingen gehad. Nu ze die andere vriendin helpt, doe ik een stapje terug. Ik vraag regelmatig wel hoe het met haar en die vriendin gaat, maar pas twee weken geleden vroeg ik of ze zin had om eens af te spreken. Ik wilde haar toch een keer trakteren omdat ik jarig geweest was. 

Wanneer we elkaar weer zullen zien, weten we niet. Het is verder maar even afwachten hoe alles loopt.

liefde is...

Ook goedemorgen:

😹 😹 😹 😹 😹

Zondag gaat mijn nieuwe werkrooster in en gisteren werkte ik mijn laatste vrijdag. Vanaf volgende week werk ik, normaal gesproken, alleen nog op maandag en woensdag. Het zal best wel een keer gebeuren dat ik van mijn vaste rooster afwijk en op andere dagen werk, maar daar ga ik geen gewoonte van maken. De collega's die ook op vrijdag werken vinden het jammer, maar ze begrijpen mijn keus om minder te gaan werken. 

De moeder van iemand die ik ken ging in december met klachten naar de huisarts toe. Ze bleek vol kanker te zitten en vorige week is ze overleden, ze was 62 jaar. Het leven kan zo voorbij zijn, dus laat mij maar minder gaan werken en genieten van wat extra vrije tijd. Echt concrete plannen heb ik niet en dat hoeft ook niet. Ik wil wandelen, lezen, tuinieren en hobbyen. Maar bovenal wil ik rust en dat terwijl ik iemand was die altijd maar doorging. Een mens kan blijkbaar veranderen! 

Vanavond ga ik met mijn broer op stap. Manlief is totaal geen uitgaander, maar in zijn plaats heb ik andere mensen om mee uit te gaan. Zo is het al vanaf dat we elkaar kennen en wij voelen ons daar beiden goed bij. Hij hoeft niet ergens heen waar hij het niet leuk vindt en ik hoef niet tegen iemand aan te kijken die het niet naar zijn zin heeft. Hij gunt mij af en toe een verzetje en ik gun hem een rustige avond. Haha nu moet ik gelijk aan van die Liefde is... plaatjes denken!

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

de eerste

Daar zijn de eerste voorjaarsbloemen in de tuin!

Ik heb sneeuwklokplantjes waar nog geen knoppen inzitten, terwijl een andere soort al begint te bloeien.

Hetzelfde geldt voor de helleborus:

De oudste plant van deze soort in onze tuin bloeit, terwijl we op de rest nog even zullen moeten wachten.

De Blue Pearl krokus is ook een vroege bloeier:

 Primula Gold Lace Hybrids:

Deze primulasoort heb ik al heel lang. Ooit kocht ik een plantje bij een zorgboerderij en sindsdien heb ik deze al vaak gedeeld, waardoor ik ze nu op verschillende plaatsen in de tuin heb staan.

De blauwe druifjes bloeiden eigenlijk in december al:

En de madeliefjes staan ook alweer overal:

Die moet ik wel een beetje in toom houden, want die komen overal op. Maar het zijn en blijven wel lieve bloemetjes die bovendien erg nuttig voor bijen en hommels zijn.

De eerste anderhalf uur tuinieren van het jaar zit erop. Ik snoeide bramen terug en stak boterbloemen uit, want dat woekert ook allemaal. Later zat een merel lekker in de omgewoelde grond te wroeten. Mijn rug protesteerde later wel een beetje... ik moet er weer een beetje inkomen. Maar het begin is gemaakt en ik hoop dat er nog veel uurtjes in de tuin mogen volgen!