trakteren

Een collega en ik zijn beiden in 1966 geboren en we vieren dit jaar dus beiden onze zestigste verjaardag. Nu leek het ons leuk om onze vier naaste collega's op een high-tea te trakteren. Ik liet ChatGPT een uitnodiging maken, die we een paar maanden geleden naar de anderen stuurden.

De kosten voor de high-tea waren uiteraard voor onze rekening.

Vanmorgen stonden de collega's ons al met een mooie plant op te wachten. Die plant had natuurlijk niet gehoeven, maar het was wel erg lief van ze. Vervolgens reden we naar Middelburg en een uurtje later streken we neer in het gezellige restaurant.

We kregen lekkere dingen te eten.

Er was ook nog een gang met scones en yoghurt, maar daar heb ik geen foto van. 

Na de high-tea trokken we Middelburg in om te gaan shoppen. We gingen winkel in en winkel uit en ik heb best leuke dingen gezien, maar ik heb niks gekocht. Nu had ik ook helemaal niks nodig en daarnaast vind ik alles ook nog eens erg duur. Tussendoor streken we nog ergens op een terrasje neer om iets te drinken.

Het was een leuke dag zo samen met de collega's en het was fijn om ze op deze manier te kunnen trakteren. 

een verdwaalde

Met een collega ging ik, na een ochtend werken, wandelen. We doen dat wel vaker en vanaf ons werk lopen we dan altijd hetzelfde rondje van 8,5 km. Maar deze keer was het anders: we moesten nog zeker twee kilometer lopen toen we midden in de polder een bewoonster van onze afdeling tegenkwamen. Iemand die er nog niet zo lang woont en last heeft van beginnende dementie. Ze hoorde daar niet te lopen en ze was duidelijk de weg kwijt. We hielden haar staande en gelukkig herkende ze ons, waardoor ze ons ook gelijk vertrouwde. Omdat ze eigenlijk niet verder meer kon lopen, hebben we naar ons werk gebeld en is een verzorgende deze mevrouw met de auto op komen halen.

Ik ben zo blij dat wij daar toevallig ook liepen, want stel je voor dat deze mevrouw geen bekenden tegengekomen was... Ze wist niet waar ze was, want op onze vraag waar ze heenging noemde ze de etage en het kamernummer waar ze woont. Wij kenden deze mevrouw en we wisten dat ze hier niet thuishoorde, maar wanneer slaat iemand anders alarm... ? Zonder onze hulp zou ze nog verder gelopen zijn en waarschijnlijk zou ze pas uren later gemist worden. We kennen allemaal wel de berichten uit het nieuws, dat iemand met dementie vermist is en later ergens overleden aangetroffen wordt. Alleen al de angst en misschien pijn die zo iemand moet hebben gehad en ook de onzekerheid van de familie/mantelzorgers... Daar moet je toch niet aan denken!

Morgen moeten mijn collega en ik beiden weer werken en we zijn van plan om even samen bij die mevrouw langs te gaan. De kans dat ze niets meer van haar avontuur weet is aanwezig, maar dan maken we gewoon zomaar even een praatje met haar. 

paasweekend

 1 april en bijna pasen. Dit jaar heb ik bijna geen paasdecoraties in huis en alle paasworkshops sloeg ik dit jaar over. Ik had er geen zin in! Ik pluk bloemetjes uit eigen tuin, want het is nu ook weer niet zo dat ik momenteel helemaal niks in huis haal of dat het hier een trieste boel is. Maar de paasversieringen... nee, die liggen nog ingepakt op de rommelkamer. 

Toen wij zaterdag naar Delft reden kwamen we tot Bergen op Zoom (daarna reden wij richting Rotterdam) heel veel caravans en campers met Duits kenteken tegen. Zeeland stroomt weer vol. Onze Duitse buren zijn er ook weer. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, hadden zij dit huisje al. Op de camping van andere buren komt het ook weer steeds voller te staan. Eigenlijk merken wij weinig van die camping, maar ik vind het toch altijd weer gezellig als de eerste caravans het terrein op komen rijden. 

Van de week was ik naar een receptie van iemand die met pensioen ging. Thuis stond haar caravan al op de oprit en nog deze week zou ze op reis vertrekken. Ze heeft groot gelijk! Ik weet nog goed dat voor mij vroeger het vakantiegevoel begon, zodra de caravan onze oprit op gereden werd. De caravan betekende leuke dingen doen en andere plaatsen ontdekken. Maar bovenal betekende het er samen op uittrekken met het gezin. Dat laatste is ook de reden dat we de caravan na het overlijden van Justus weggedaan hebben: op vakantie gaan met de caravan was sinds zijn dood te verdrietig voor ons. Soms zeggen anderen weleens dat we weer een caravan moeten aanschaffen. Zij weten dan de reden niet meer waarom we geen caravan meer hebben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet meer. 

Op die receptie sprak ik iemand die ik al een tijd niet gezien had, maar we volgen elkaar wel op facebook. Ze merkte op dat ik vaak op vakantie ben. Ja, zei ik, we gaan graag op hotel. Als verstokte kampeerders hadden we vroeger niet kunnen bedenken, dat we het later fijn zouden vinden om op hotel te gaan. We huren ook wel eens een huisje of een appartement, maar toch gaat onze voorkeur uit naar een hotel.

Vandaag ga ik een dagje werken en daarna begint mijn paasweekend al! Pas volgende week dinsdag zien ze me weer op het werk. 

liefde is...

Ook goedemorgen:

😹 😹 😹 😹 😹

Zondag gaat mijn nieuwe werkrooster in en gisteren werkte ik mijn laatste vrijdag. Vanaf volgende week werk ik, normaal gesproken, alleen nog op maandag en woensdag. Het zal best wel een keer gebeuren dat ik van mijn vaste rooster afwijk en op andere dagen werk, maar daar ga ik geen gewoonte van maken. De collega's die ook op vrijdag werken vinden het jammer, maar ze begrijpen mijn keus om minder te gaan werken. 

De moeder van iemand die ik ken ging in december met klachten naar de huisarts toe. Ze bleek vol kanker te zitten en vorige week is ze overleden, ze was 62 jaar. Het leven kan zo voorbij zijn, dus laat mij maar minder gaan werken en genieten van wat extra vrije tijd. Echt concrete plannen heb ik niet en dat hoeft ook niet. Ik wil wandelen, lezen, tuinieren en hobbyen. Maar bovenal wil ik rust en dat terwijl ik iemand was die altijd maar doorging. Een mens kan blijkbaar veranderen! 

Vanavond ga ik met mijn broer op stap. Manlief is totaal geen uitgaander, maar in zijn plaats heb ik andere mensen om mee uit te gaan. Zo is het al vanaf dat we elkaar kennen en wij voelen ons daar beiden goed bij. Hij hoeft niet ergens heen waar hij het niet leuk vindt en ik hoef niet tegen iemand aan te kijken die het niet naar zijn zin heeft. Hij gunt mij af en toe een verzetje en ik gun hem een rustige avond. Haha nu moet ik gelijk aan van die Liefde is... plaatjes denken!

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

boek

Voor mijn verjaardag kreeg ik een mooi boek:

Between the sea & the sky van Jimmy Nelson

Deze dikke pil van ruim vijfhonderd bladzijden laat de Nederlandse klederdrachten zien.

De foto's zijn van de Britse fotograaf Jimmy Nelson en de teksten in het boek zijn van Arthur Japin.

Het is geen goedkoop boek, maar gezien de dikte en de kwaliteit is het echt wel het geld waard.

Ik raakte lang geleden al gefascineerd door klederdrachten en zal me in musea dan ook altijd verdiepen in de stoffen, borduursels, sieraden en de achtergrond. Het boek is voor mij een schot in de roos en ik zal het regelmatig doorbladeren en de foto's bestuderen. 

 

🎈 🎈 🎈 🎈 🎈

Mijn collega's hadden flink uitgepakt op mijn werk: de hele kantine was versierd met ballonnen, vlaggetjes en een spandoek. Daarnaast kreeg ik een feestelijke shirt aan, een sjerp om en een kroon op. Iedereen die me zag wist zo gelijk dat ik jarig was. Ook kreeg ik een mooie mand met streekproducten van mijn collega's. 

Ik trakteerde mijn collega's op luxe koeken van de bakker en voor de dertig bewoners had ik kleinere koekjes (zachte koekjes zoals eierwafels, cakejes en zebrakoekjes). De koekjes waren allemaal apart verpakt en uit hygiënisch oogpunt vond ik dat zelf prettiger, want niet iedereen heeft namelijk altijd schone handen. 

Mijn zestigste verjaardag is goed gevierd. Zowel de familie als de collega's hadden hun best gedaan en ik voelde me echt jarig.

feest

Gisteren ben ik zestig geworden en dat werd groots gevierd met een verrassingsfeest. Allereerst gingen we een uur zingen in een karaokebar, want zo zei iedereen: "onze jarige zingt zo graag!" En dat klopt! Ik zal waarschijnlijk wel vals zingen, maar dat maakt niet uit, ik loop altijd en overal mee te blèren met muziek. We zongen nu om de beurt en in tweetallen. Manlief, die dit bedacht had, had gedacht dat hij niemand mee zou krijgen naar de karaokebar, maar we zaten daar toch maar mooi met vijftien man. En bijna iedereen heeft de microfoon in handen gehad en gezongen.

Na het uurtje zingen, gingen we naar een All you can eat restaurant en daar sloten nog eens acht familieleden bij mijn feestje aan. Er werd een gedicht voorgelezen dat voor mij geschreven was, een neef had een soort van pubquiz in elkaar gedraaid en ik werd verwend met mooie cadeaus. 

En na het eten stonden we nog een uur op de bowlingbaan. En ik als eeuwige verliezer werd zomaar tweede van mijn groepje en zo won ik zelfs van mijn altijd goed bowlende en winnende zwagers. Geen idee waarom ik opeens zo goed gooide (zelfs 3x een strike), maar ik zat deze keer blijkbaar goed in het spel. Ik zei wel voor de grap dat de anderen me wilden laten winnen omdat ik jarig was 😉 

Het was een TOPdag! Een mooie dag om op terug te kijken, voor mij en ook voor de familieleden.

Vandaag is het trakteren op mijn werk. Straks eens zien wat mijn lieve collega's voor me bedacht hebben, want die lopen ook al wekenlang te smoezen 😱

trendsetter

Eergisteren had ik mijn collega's verteld dat ik minder uren zou gaan werken en daarmee zette ik een andere collega gelijk aan het denken. Gistermiddag stuurde ze me een berichtje waarin ze vertelde dat ze het ook met haar man besproken had. Ze was op het werk gelijk naar onze leidinggevende gegaan en zij gaat, net als ik, ook minder werken vanaf 1 februari. Ik heb wel iets in gang gezet... ik voel me nu wel gelijk een trendsetter 😀

🥾 🥾 🥾 🥾 🥾

In onze garage stonden wat dingen die naar de kringloopwinkel gebracht konden worden. Gisteren ben ik daarom naar Middelburg gereden. Voor wie het hier kent en zich afvraagt waarom ik per se naar een kringloopwinkel ga waar ik drie kwartier voor moet rijden: ik had nog een paar andere dingen in Middelburg te doen en zo kon ik alles mooi combineren. Daarnaast is het aanbod van handwerk- en knutselspullen daar ook groter dan in de kringloopwinkels hier of in België en naar dit soort spullen ben ik altijd op zoek.

De kringloopwinkel is aan de rand van Middelburg en ik moest ook nog in het centrum van de stad zijn. Vanaf de kringloopwinkel naar het centrum is het iets meer dan een kilometer lopen. Voor mij is dat geen probleem en zo kon ik gelijk even een foto maken van de Kuiperspoort. 

De Kuiperspoort is een hofje:

De huizen die er staan zijn hoofdzakelijk pakhuizen uit de zestiende eeuw. In de zeventiende eeuw werden de huizen door de Kuipersgilde gekocht.

Vroeger zat ik op school in Middelburg en ik kwam er daarvoor en daarna ook regelmatig. Manlief werkte lange tijd in Middelburg, maar de Kuiperspoort kenden wij beiden lange tijd niet. Je komt er in via een smal steegje, waardoor het ook totaal niet opvalt. Een paar jaar geleden maakten manlief en ik eens een wandeling met een stadsgids door Middelburg en dat was voor ons de eerste keer dat we hier kwamen.

Ik maakte een screenshot op Google maps Streetvieuw om te laten zien hoe je de Kuiperspoort binnenkomt aan de kant van de Dam:

Het is een steegje waar je zomaar aan voorbij zou lopen.

🏠 🏠 🏠 🏠 🏠

Ik bracht dus spullen naar de kringloop en ging er natuurlijk ook nog even binnenkijken. En niet alleen daar, ik ben ook nog naar Goes naar een kringloopwinkel geweest. Nu ik toch aan de overkant van de Westerschelde was, kon ik daar net zo goed even een rondje rijden. Ik rijd allang niet meer zoveel in de auto als vroeger en om het toch bij te houden, maak ik zo af en toe gewoon de nodige kilometers. Niet wekelijks, maar gewoon af en toe. 

Het eerste wat ik bij de kringloop in mijn mandje legde, was een make-upspiegel. Ik liet vorige week mijn oude spiegeltje in duizend stukken op de plavuizen vallen. Voor vijftig cent heb ik nu een nieuwe. 

En ik vond ook iets voor mijn allergrootste hobby:

Zes naaitijdschriften à vijftig cent per stuk en twee grote lappen stof samen voor twee euro. 

Deze week kan ik eindelijk weer naar naailes. Het was twee keer niet omdat het vakantie was, vorige week was het niet omdat er sneeuw lag en er ijzel afgegeven werd en ik kon een keer niet omdat ik toen in Parijs zat. Maar nu ga ik er weer aan beginnen!

min vier

De kogel is door de kerk: ik ga minder werken. Ik werk maar zestien uur in de week en ik ga nog eens vier uur inleveren. Financieel kan het goed, dus waarom zou ik het niet doen? Manlief en ik hebben het besproken, want ik wilde hem eerst de kans geven om misschien minder te gaan werken, maar hij wil nog niet minderen. En dus hebben we samen besloten dat ik deze stap wel ga maken.

"Wat ga je met je nieuwe vrije tijd doen?" vroeg mijn leidinggevende "mooie wandelingen maken?" Vast wel, maar ook tuinieren en er ligt een hoop verfwerk te wachten. Het is al fijn als ik gewoon ergens aan door kan werken en niet alles hoef op te ruimen omdat ik de andere dag naar mijn werk moet. En voor de rest zie ik wel hoe het loopt.

Ik heb twee collega's van dezelfde leeftijd (de rest is jonger) en degene waarmee ik gisteren samenwerkte, zei dat ik misschien wel de aanzet gaf voor hun om ook minder te gaan werken. We hebben alle drie niet zo'n beste gezondheid en het werk dat we doen is lichamelijk zwaar. En het is niet alleen het werk, het zijn ook andere dingen waar we het druk mee hebben. Alhoewel dat voor mij minder is dan voor die andere twee: ik heb geen ouders en schoonouders meer om voor te zorgen en ik heb ook geen kleinkinderen om op te passen.

De aanvraag is ingediend en op 1 februari gaat mijn nieuwe rooster in. Nu de beslissing definitief is, kan ik bijna niet wachten tot het zover is. 

af

Het is kerstpakkettentijd. Zoonlief krijgt zijn pakket eind van de week, manlief volgende week en ik heb mijn pakket gisteren overhandigd gekregen. Mijn pakket was eindelijk weer eens een verrassing, nadat we jarenlang vooraf een cadeau op internet hadden mogen uitzoeken. Naast chips, dipsausjes en een fles alcoholvrije bubbels kregen we allemaal een cadeaubon, een mooi pakket dus.

Een schoonzus, die voor hetzelfde bedrijf werkt, appte me gelijk. Van onze cadeaubonnen kunnen we samen uit eten... toch? Ja prima. In het nieuwe jaar zullen we dat verder wel eens afspreken. 

🧩 🧩 🧩 🧩 🧩

En kijk, de puzzel is af:

Ik heb 6 stukjes gelegd en manlief 994. Alle eer gaat dus naar manlief.

Ik denk niet dat ik ooit nog eens zo'n moeilijke puzzel mag kopen 😉

Ondertussen is alles weer opgeruimd en kan ik de puzzel naar de kringloop brengen. 

binnen en buiten

Bijna klaar:

Ook bijna klaar:

Vandaag op mijn werk begon een collega over een legpuzzel waar ze aan bezig was. Andere collega's waren eveneens aan het puzzelen. Manlief en ik ook. Het zal door het jaargetijde komen, denk ik. Vorige week legden manlief en ik al een andere puzzel. 

Met kleuren ben ik dus ook nog steeds bezig. Het gaat mij er niet om of het mooi is, maar het gaat me gewoon om het bezig zijn met kleuren en even met helemaal niks anders. 

🎄 🎄 🎄 🎄 🎄

Een deel van mijn kerstversiering heb ik al tevoorschijn gehaald. Voor de ramen van de woonkamer hangen nu al de verlichte sterren. Aangezien ik niet katholiek ben, wacht ik dus niet tot de advent. Eigenlijk ben ik ook wel vroeg dit jaar en de regel dat ik pas na sinterklaas de boel mag versieren, heb ik overboord gegooid. Buiten is het zo saai met de wolken of de mist, het is daarom fijner om de boel wat op te vrolijken met lichtjes. 

🐦 🐦 🐦 🐦 🐦

Hebben jullie ook veel vogels in de tuin? Wij wel en zelfs man en zoon valt het op. Wij hebben veel bomen en struiken en daardoor genoeg schuilplaatsen voor de vogels. Alle uitgebloeide bloemen van de afgelopen maanden staan er nog en daar vinden de vogels veel zaadjes en beestjes tussen. En verder zorg ik er ook wel voor dat de tuin één grote voerbak is. Ik heb verschillende voederhuisjes en -silo's, pindasilo's, vetbolhouders en pindakaaspothouders. 

En ach, er kan altijd nog meer bij:

Vandaag heb ik de muffinvormen, die ik ooit speciaal hiervoor kocht (kringloop), gevuld met een mengsel van ossewit, vogelzaad en meelwormen. Later zal ik ook wel weer een keer kopjes met dit mengsel vullen, zoals op de foto hieronder die ik in 2021 maakte. 

Op mijn werk is het druk en ik heb deze week al vijf overuren gemaakt. Er was de afgelopen maanden een opnamestop van bewoners door personeelsgebrek en die opnamestop wordt gelukkig opgeheven. Kamers die leegstonden zijn inmiddels van een likje verf voorzien en moeten verder klaargemaakt worden voor de nieuwe bewoners. Dat houdt in dat ze van boven tot onder schoongemaakt worden. Het is veel werk, maar ik vind die grote schoonmaken altijd wel leuk om te doen. 

nieuw

Mijn oude telefoon vertoonde kuren: zo moest ik hem twee keer per dag opladen en liep regelmatig alles vast. Tijd voor een nieuwe dus! Een nieuw toestel was snel gevonden, want ik wilde na een Samsung weer heel erg graag naar een Motorola terug. Ik bestelde het nieuwe toestel zondag en deze kon de volgende dag al geleverd worden, maar omdat er niemand thuis zou zijn, zette ik de bezorgdatum op dinsdag. 

Bij de post liep het allemaal niet zo lekker en in plaats van dinsdag, werd het woensdag en omdat het woensdag blijkbaar ook niet allemaal goed liep, ontving ik mijn pakje pas donderdagmiddag. 

IK HEB DRIE MIDDAGEN OP DE POST ZITTEN WACHTEN!

Mijn puzzel is daardoor wel gelijk af 😉

Toen de telefoon er was moest alles overgezet worden en moest ik natuurlijk overal opnieuw inloggen. Dat ging allemaal goed, op mijn werkapps na. Vanmorgen op mijn werk belde ik daarom maar met iemand van de ICT, die er eigenlijk een potje van maakte. Hij wist ervoor te zorgen dat ik op mijn werk op de pc geweigerd werd en daarna zei hij doodleuk dat hij niks meer voor me kon doen. Lekker dan!

Eenmaal thuis heb ik toch eens gekeken of het me lukte om op mijn laptop in te loggen op het netwerk van mijn werk en dat ging gelukkig wel. Vandaaruit kon ik wel alles koppelen en nu kan ik alle werkapps weer gebruiken. Ik heb die ICT gewoon niet nodig! Nou ja soms wel, maar gelukkig heb ik het deze keer toch nog zelf kunnen oplossen anders had ik er pas maandag mee verder gekund. 

confrontatie

Het moest er nu toch maar weer eens van komen: stemmen! Al die jaren na het overlijden van mijn zoon ging ik niet meer. Het kon me namelijk allemaal geen ene moer schelen wie er zou gaan regeren. Natuurlijk is de politiek belangrijk, maar op dat geharrewar zat ik nou eens helemaal niet te wachten. En nu ging ik dus wél. En waarom? Omdat ik er weer aan toe was, denk ik. Een andere reden kan ik niet bedenken. Debatten volg ik niet en verder hou ik me er eigenlijk ook niet zo heel erg mee bezig. Ik stemde deze keer wéér op de partij waarop ik in het verleden ook stemde, daar heb ik nou eenmaal geen hulp van een kieswijzer voor nodig. Dat is mijn partij, de partij waar ik me waarschijnlijk altijd bij zal thuis voelen. 

✎ ✎ ✎ ✎ ✎

Er waren insluipers op mijn werk. Grote mannen in donkere kleding, met de nodige alcohol achter de kiezen. Het onverwachte maakte me niet van mijn stuk en ik vertelde ze dat dít nou eens niet de bedoeling was. Ze stapten op. Achteraf moest ik er wel om lachen: die twee grote mannen zouden geen partij voor deze kleine smurf met haar 1.59 m geweest zijn, mochten ze kwaad gewild hebben. Toch vertrokken ze gedwee. Ja, ja, de volgende keer bel ik 112 wel, maar hopelijk komt er geen tweede keer.

Het is de laatste tijd wel vaker onrustig in het gebouw. Incidenten waren er, zoals die keer dat er onder een trap geplast was. Waarom daar? En wie kon het geweest zijn? Er verdwijnen al langere tijd dingen. Zijn het bewoners, bezoekers, personeel of ongenode gasten die ongevraagd iets meenemen? Geen idee, maar vervelend is het wel. En het kost mijn werkgever veel geld. 

Er moeten meer camera's komen, besloot men gisteren ineens. Er moet voor een veiligere omgeving gezorgd worden. Insluipers zijn al heel lang een probleem. Deze heren die ik toesprak hadden waarschijnlijk geen kwade bedoelingen, ze hadden alleen in het gebouw overnacht. Erger zijn de nepagenten en nepartsen die ook binnen weten te raken. Het is zelfs al gebeurd dat een zogenaamde arts iemand zich liet uitkleden voor lichamelijk onderzoek, terwijl een handlanger het appartement doorzocht. Tuig is het, tuig dat kwetsbare ouderen te grazen neemt. Hoe diep kun je zinken...

Als er iets gaande is dan ga ik een confrontatie niet uit de weg. Het zit blijkbaar in me om de boel te willen sussen of oplossen en dat kan gevaarlijk zijn, ik weet het. Nog maar kort geleden sprak ik een groepje jongelui op hun asociale gedrag aan en achteraf bedacht ik me dat het misschien niet zo slim van me geweest was. Als ze willen dan kunnen ze me zo vinden. Of ze halen ter plekke naar me uit. Maar of ik daar een volgende keer aan zal denken weet ik niet... Misschien moet ik toch maar eens een cursus 'eerst aan mijn eigen veiligheid denken' volgen. 

hoofdstad

De personeelsvereniging van mijn werk had een dagje naar Amsterdam georganiseerd. Met drie bussen vertrokken we naar de hoofdstad van ons land en hoe je de dag invult bepaal je verder zelf. Wij waren met een groepje van acht personen, in leeftijd variërend van zestien tot negenenvijftig jaar.

Van tevoren hadden we entreetickets voor Madame Tussauds gekocht (1+1 gratis). De meesten van ons waren daar nog nooit geweest. Ik wel, maar toen was ik negen jaar en daar weet ik eigenlijk niks meer van. Dus ook voor mij was het weer nieuw en er zal in die vijftig jaar ook wel heel veel veranderd zijn qua inrichting en natuurlijk staan er nu ook totaal andere beelden. 

Het was leuk om een keer de wassenbeelden te zien. Sommige beelden leken sprekend op de nagemaakte persoon, andere beelden iets minder. En we vonden allen het aantal beelden wat tegenvallen: we hadden verwacht dat er meer zouden staan. Maar op een lange regenachtige dag was het wel even een fijne break om het museum te bezoeken.

Vanuit het museum heb je een mooi uitzicht over het Damrak en de Dam.

Er was iets te doen, maar we weten niet precies wat. Er werd met Palestijnse vlaggen gezwaaid, dus we hadden toch wel een idee...

De rest van de dag hebben we hier en daar een keer iets gegeten en gedronken. En we hebben gewinkeld. Het was gezellig, we hebben veel gekletst en gelachen en niet bijster veel gekocht. 

Eigenlijk is Amsterdam best wel een eind rijden voor ons en het was daardoor ook een lange dag: om 7.00 uur vertrok ik van huis en 's nachts om 1.00 uur was ik pas weer thuis. Het is natuurlijk leuk om een stad waar je niet vaak komt te bezoeken, maar dichterbij zijn er ook mooie steden. Hopelijk wordt er daarom volgend jaar weer voor een stad gekozen die minder ver rijden is. 

Vandaag wordt een dag van bijkomen en niet al te veel doen. Ik begon de dag al met uitslapen: normaal ben ik rond een uur of zes wel al weer present en nu werd ik pas om acht uur wakker. Nieuwe tijd hè, dus eigenlijk was het al negen uur! 

te hoog

Tijdens mijn vakantie had ik af en toe het idee dat mijn enkels wat dik waren. Oké, het was warm, maar er gingen toch een paar kleine alarmbelletjes af. Dit had ik nooit eerder en ik neig sowieso al naar een hoge bloeddruk... familiekwaal, zeg maar. Mijn thuisbloeddrukmeter gaf 160/85 aan! De bloeddrukmeter van de huisarts deed er nog een schepje bovenop en gaf een nog hogere onderdruk aan. Volgende week krijg ik daarom een kastje mee voor een 24-uursmeting om te zien hoe mijn bloeddruk over een hele dag is. 

De eerste werkweek na de vakantie zit erop. Ik vind het nooit erg om te gaan werken en ik heb dat ook nodig voor de afleiding. Na het overlijden van onze jongste kan ik slecht alleen thuis zijn. 

Ik heb me deze week nog beziggehouden met de nalatenschap van mijn moeder. In principe kan ik het grootste deel van het geld van mijn moeder over mijn broers, mijn zus en mezelf uitbetalen. Alleen zei mijn oudste broer dat ik tot het eind van het jaar moet wachten voor de rente. Daar heeft hij wel gelijk in, maar eigenlijk wil ik van dat geld af. Het is geen grote erfenis, maar ik vind het toch best wel een verantwoording om het geld te beheren. Het is mijn geld niet. 

In de tuin heb ik de laatste appels en peren voor dit jaar geplukt. Ik heb appelmoes gekookt en ook nog een boodschappentas met appels aan mijn vriendin gegeven. Vriendin en ik gingen wandelen en lunchen. De ene keer betaalt zij en de andere betaal ik de lunch, zonder gedoe en zonder gezeur.

Vanmiddag heb ik nog een tijdje in de tuin gewerkt, een beetje opgeruimd hier en daar. Het gaat stormen en los spul heb ik veilig gesteld. Het was een vreemd tuinjaar door de droogte en ook doordat ik ziek werd en niet meer onbeschermd met mijn hoofd en gezicht in de zon mocht. Veel plezier heb ik daardoor dit jaar niet aan de tuin beleefd. Maar volgend jaar ga ik er weer voor, hoor!

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

medicatie

Al drie maanden gebruik ik geen antidepressiva meer. Na vijf maanden afbouwen slikte ik eind juni het laatste pilletje van 2,5 mg, terwijl ik van dagelijks 50 mg gekomen was. Het gaat goed tot nu toe. Zolang ik mijn afleiding vind in van alles en nog wat neig ik ook niet naar somberheid. Ik heb wel sombere momenten, maar gelukkig duren die nooit lang.

De emoties, die jaren onderdrukt werden, zijn terug. Ik heb ze gemist en dat was ook de reden om te willen stoppen met de medicatie. Mijn gevoel klopte gewoon niet. Ik hoorde verdrietig te zijn op bepaalde momenten, maar was dat niet. En soms was dat wel handig, maar ik voelde me daar toch niet meer goed bij. De antidepressiva heeft me jarenlang goed geholpen en ik ga niet zeggen dat ik ze nooit meer nodig zal hebben, maar ik hoop toch dat ik de rest van mijn leven zonder kan.

De werkweek is weer begonnen. Gek, hoe snel je het altijd weer gewend bent op je werk. Er waren wel een paar dingen gebeurd. Zo blijkt de zoon van een collega leukemie te hebben. Een ogenschijnlijk gezonde jongen en dan toch zo ernstig ziek. Ik hoorde het bij aanvang van mijn werk en het greep me enorm aan toen ik die collega vanmiddag tegenkwam. Het verdriet, de vragen, de angst... Wat ik heb meegemaakt, het verliezen van een kind, gun ik geen mens en het is te hopen dat de behandeling bij deze jongen aan zal slaan. 

Wat we nu, met z'n allen kunnen doen, is er voor deze collega zijn. Luisteren naar wat ze kwijt wil, zwijgen als zij ook wil zwijgen en haar vooral steunen. 

eten en zo

Wat ik terug meenam uit Italië:

Stenen die op het strand lagen en die ik ga beschilderen en koelkastmagneten, alleen komen die niet op de koelkast maar buiten op de schuur (stalen wand). 

We hebben uiteraard heel veel souvenirshops gezien, maar niet alles was te koop:

😻

In de supermarkt kocht ik een koekenpan, want de koekenpan in het huisje was door eerdere huurders om zeep geholpen. En zo heb ik er thuis weer een goede koekenpan bij. 

In juni, toen wij naar Frankrijk op vakantie waren, had ik ons grote gourmetstel meegenomen en dat bleek toen een goede zet te zijn. Nu had ik deze ook weer mee willen nemen, maar een dag voordat wij op vakantie gingen kocht ik een klein elektrisch bakplaatje bij de kringloop en nam deze mee naar Italië.

We hebben er heel veel plezier van gehad. Het bakplaatje was een stuk handzamer en werkte veel sneller dan het grote gourmetstel. En dat voor twee euro! 

We hebben veel thuis gegeten. Manlief zag best wel tegen deze vakantie op, want hij lust niet veel en zeker Italiaans eten is niet echt zijn ding. Daarnaast was het niet echt handig om in het donker over het smalle bergweggetje naar het dorp en terug te rijden, om uit eten te gaan. We haalden daarom iedere keer voor een paar dagen eten bij de supermarkt een dorp verderop. 

Op de heenreis sliepen we twee nachten in een hotel in Duitsland, tegen de Zwitsers grens en naast het hotel was een Chinees restaurant. We schoven daar aan voor het buffetdiner.

En naast het vaste buffet liep er langs de tafels ook nog een lopende band waar je schaaltjes met eten van kon afpakken:

Grappig! We hadden zoiets nog niet eerder gezien.

En nu heb ik wel zo'n beetje alles over de vakantie gezegd. Er is overal een tijd van en terug naar het vaste ritme is ook weer goed. Onze bazen verwachten ons nu weer op het werk. Manlief moet deze week naar de tandarts, ik moet naar de kapper, vriendin en ik hebben afgesproken om te gaan wandelen en lunchen en ik hervat de naailes weer. 

 

flashback

Inmiddels ben ik alweer een tijdje terug lid van Storytel, alleen heb ik al meer boeken gelezen dan beluisterd. Lezen op mijn telefoon vind ik namelijk wel heel erg makkelijk. Ik heb ook nog wel een e-reader, maar ik lees toch liever op mijn telefoon. Die heb ik dan ook altijd en overal mee. 

Ik las een boek van Chris de Stoop: Het boek Daniël. Het verhaal gaat over zijn oom die vermoord werd. Een indrukwekkend boek, vond ik. Daarna besloot ik nog een boek van hem te lezen: Hemelrijk. Een boek dat op het www niet al te beste recensies kreeg. Het boek raakte mij ondanks dat nog meer dan Het boek Daniël, omdat het verhaal voor mij heel erg herkenbaar was.

Het waargebeurde verhaal gaat over een verzorgingshuis met ouderen met dementie, waar na het bezoek van Sinterklaas het coronavirus genadeloos toeslaat. Er waren heel veel doden te betreuren en degene die Sinterklaas speelde ging gebukt onder de beschuldigingen en een groot schuldgevoel. 

Waarom dit verhaal me zo aangreep? In 2020 brak er in een verzorgingshuis bij ons in de buurt ook corona uit op twee afdelingen met ouderen met dementie, eveneens na een sinterklaasviering. Gelukkig bleef het daar beperkt tot twee afdelingen, maar meer dan de helft van de bewoners kwam te overlijden. Ik ben daar tijdens deze crises tweeënhalve week wezen helpen, want ook het personeel viel met bosjes tegelijk om. Ik kende de bewoners niet maar het hele gebeuren heeft me toen ook enorm aangegrepen. Het was een vreselijk verdrietige tijd.

Alles was hermetisch afgesloten en er mocht geen bezoek komen. Mensen met dementie kun je niet in quarantaine plaatsen, die lopen gewoon rond op hun afdeling en daardoor waren er zoveel besmettingen. In de hal van het verzorgingshuis werden foto's van de overledenen geplaatst en iedere morgen ging je kijken of er weer foto's bijgekomen waren. 

Toen ik aan mijn eerste dienst begon, zei ik nog tegen manlief dat ik direct moest douchen als ik thuiskwam en mijn kleding gelijk gewassen moest worden. Ja, om het virus weg te wassen natuurlijk. Ik wist toen nog niet dat ik zo ontzettend zou zweten onder al die beschermende kleding. Vanaf het moment dat ik alles aantrok, brak het zweet me uit. Het was december, het was winter en overal stond de verwarming ook nog eens hoog. Ventileren? Nee, niet bij deze groep zwakke ouderen waar er al veel ziek van waren. 

En toen deze uitbraak achter de rug was, zouden er na een opnamestop toch weer nieuwe bewoners komen. Als je weet hoe onrustig het kan zijn als er een nieuwe bewoner komt, hoe erg moet het dan zijn als er opeens meerdere tegelijk komen.

Ik ben blij dat ik het boek gelezen heb, maar ik was zelf weer even terug in het verzorgingshuis waar ik destijds ging werken. Maar mijn gedachten gingen ook terug naar de tijd dat mijn vader, die in een verpleeghuis woonde, corona kreeg. Op 1 april 2020 bleek hij de ziekte te hebben en moest hij twee weken in quarantaine. Omdat hij na die twee weken nog wat snotterig was, werd de quarantaine daarna nog eens met een week verlengd. Drie weken zat hij in totale afzondering, op de korte zorgmomenten na. Psychisch heeft hem dat veel kwaad gedaan. Eigenlijk is hij er nooit meer helemaal bovenop gekomen en vier manden later is hij overleden. Niet aan corona, hoewel hij de avond voor zijn overlijden nog wel getest werd omdat hij verhoging had.

Het is te hopen dat we nooit meer zoiets hoeven mee te maken.

oef

 Ieder jaar op 12 mei is het de Dag van de Zorg. Florence Nightingale, de grondlegster van de moderne geneeskunde, werd tenslotte op 12 mei 1820 geboren. Mijn werkgever geeft ieder jaar een cadeautje aan het personeel en we zijn altijd enorm benieuwd wat we dan krijgen en de laatste jaren ook of we iets krijgen.

Mijn werkgever verkeert al anderhalf jaar in financieel zwaar weer, zo werd 2023 afgesloten met een tekort van elf miljoen euro. Bezuinigen moesten we en flink ook. Het was goed te voelen op de werkvloer: vertrekkend personeel werd niet vervangen en de zzp'ers konden niet zo vaak meer ingezet worden. Veel leerlingen die succesvol hun opleiding wisten af te ronden, konden daarna vertrekken. Inkoop zette flink het mes in de hoeveelheid producten. Op alle fronten werd ingeleverd en veel kon niet meer en dat was logisch, het geld moest toch ergens vandaan komen.

In december kregen we gelukkig wel ons kerstpakket en tijdens de uitreiking hiervan kregen we een klein stukje banketstaaf. Drinken kon er niet van af en je kopje koffie moest je daarom zelf betalen. De jaren ervoor was alles over de top geweest met soms op drie locaties een grote tent op het parkeerterrein waar dagenlang een kachel in stond te loeien. Er waren foodtrucks en kraampjes van ondernemers uit de streek en we konden eten en drinken zoveel als we wilden. Afgelopen jaar, toen er geeneens een kopje koffie vanaf kon, was het opeens maar een erg karige boel. Maar we moesten bezuinigen... En dat hele overdrevene van de jaren ervoor hoefde voor ons trouwens niet.

De twee mannen aan de top vertrokken en kregen ieder €75.000 mee om elders opnieuw te kunnen beginnen en er werd een interim-bestuurder aangesteld. De hoogte van het loon van deze beste man werd bepaald door de Raad van Bestuur, zo stond vandaag in de krant te lezen. Hij zat hiermee aan de top. Oké, voor die €301.800 euro (€1250 per werkdag) die hij kreeg, werkte hij gemiddeld wel 52 uur per week en hij zal echt wel zijn best gedaan hebben, maar toch... Ik vraag me af of het appartement (op toplocatie) waar hij verbleef door hem zelf betaald werd, maar ik denk dat ik het antwoord wel weet. Hij was hier maar tijdelijk en zijn eigen huis stond ergens in het oosten van het land. 

Aan het eind van het jaar zaten we met hem rond de tafel tijdens een lunchgesprek. Er waren medewerkers uit alle afdelingen en van allerlei functies aanwezig en we konden hem vragen stellen en dat deden we dan ook. Hij hoorde alles aan, schreef niets op en zei dat hij alles zou 'meenemen', alleen zou hij een maand later wel vertrekken en opgevolgd worden door een nieuwe directeur. Dus of het gesprek nou echt zo zinvol was, betwijfel ik.

De Dag van de Zorg kwam en we kregen gelukkig toch weer een cadeautje. Het was een tijdschriftenbon met een waarde van €12,50. Ik was er blij mee, maar anderen hadden er een andere mening over en gooiden de bon weg of gaven deze terug aan de leidinggevende. Voor sommigen was het een probleem dat je een abonnement moest afsluiten. Die snapten het blijkbaar niet, want het abonnement stopt automatisch. Daar hoef je verder niks voor te doen. Anderen vielen erover dat je voor bijna alle tijdschriften moest bijbetalen. Soms was dat trouwens niet meer dan een euro. Ieder jaar is het wel gezeik als we iets krijgen, maar we mogen blij zijn dat we iets krijgen toch zeker in deze zware tijd. De werkgever is echt niet verplicht om iets te geven.

Ik besteedde mijn tijdschriftenbon en moest ook wat bijleggen, maar het grootste deel van het bedrag is door mijn baas betaald. Mooi toch? Het eerste tijdschrift van mijn mini abonnement viel op de mat en ik ben er blij mee. 

Het nieuws over de interim-bestuurder en de oprotpremie voor die andere twee kwam vandaag en dat staat natuurlijk totaal los van de Dag van de Zorg of het kerstpakket. Want gelukkig werd op het cadeautje en het kerstpakket niet bezuinigd en eigenlijk heb ik het hier over twee verschillende dingen. Maar dat bericht in de krant zorgt wel voor heel veel onrust en ook onvrede. Wij ploeteren al anderhalf jaar om de verkeerde uitgaven van de vorige directie recht te trekken en ploeteren is het echt. De Raad van Bestuur bepaalde zelf de hoogte van het loon van de interim-bestuurder. Ze kozen gek genoeg voor het hoogst mogelijke loon en dat terwijl er zoveel bezuinigd moest worden en dat valt dan toch niet helemaal te rijmen. 

boulevard

Vandaag ging ik mijn bestelde contactlenzen ophalen en het weer was mooi genoeg om mijn auto buiten het centrum van de stad te parkeren en met een omweg naar de binnenstad te lopen. Ik doe dat wel vaker.

In Terneuzen kun je fijn over de Scheldeboulevard wandelen en er zijn ook veel mensen die dat doen.

 Ik combineerde mijn bezoekje aan de opticien met condoleancekaarten kopen bij de boekenwinkel en ik ging gelijk ook nog bij de drogist om een paar doosjes paracetamol. Zonder paracetamol kan ik namelijk nog steeds niet. Mijn hoofdhuid is nog altijd erg pijnlijk. 

Op mijn werk heb ik me beter gemeld. Ik ben nog niet helemaal fit en iedere middag slaap ik anderhalf tot twee uur, maar de afgelopen week heb ik de ochtenden meegelopen en dat gaat nu gewoon goed. Ik kan het daarnaast op mijn werk zo regelen dat ik voorlopig ook alleen maar ochtenden werk. In principe verandert er met mijn betermelding niets, maar ik ben wel heel erg blij dat ze me de kans gaven om boventallig te staan. Als het niet gegaan zou zijn, had het me geen uren gekost.

En voor de rest... ik denk dat de genezing iets van een lange adem gaat worden. Geduld hebben en hopen dat de pijn en de moeheid een keer over zullen gaan.

stenen

Er kan weer een beetje primitieve kunst de straat op:

Ik was zoet met stenen schilderen. Deze stenen gaan mee als ik ga wandelen en als ik dan ergens een bankje tegenkom, leg ik daar zo'n steen op. Meestal neem ik twee of drie stenen per wandeling mee. 

Een paar jaar geleden waren we in Normandië in een hotel vlakbij het strand en heel dat strand lag vol met kiezelstenen. Die stenen zijn ontstaan doordat ze ooit losgekomen zijn van de krijtrotsen en door de zee zijn ze mooi rond en glad geworden. Ik heb er toen wat verzameld en mee naar huis genomen om te beschilderen. Omdat ik zelf nou ook weer niet zo vreselijk veel fantasie heb, verzamel ik op Pinterest plaatjes van tekeningen die ik kan natekenen. 

Gisteren ben ik een paar uur wezen werken en daarna heb ik gelijk een paar uur geslapen. Het was eigenlijk nog best wel vermoeiend en mijn lichaam heeft toch best wel een knauw gekregen. Ik wilde zelf weer graag naar mijn werk toe en had daar eergisteren een gesprekje over met mijn leidinggevende. Voorlopig blijf ik op 'ziek' staan en mocht het tijdens het werken toch niet gaan dan kan ik naar huis zonder dat dit me uren kost. Morgen ga ik weer een paar uurtjes werken.