pracht en praal

Momenteel is bijna iedere ochtendlucht gevuld met rood, oranje en geel. Op bovenstaande foto zie je mijn uitzicht vanuit de woonkamer. Niet slecht toch? Om de foto te nemen ben ik wel even buiten gaan staan, want ik neem niet graag foto's door het raam heen. 

In de tuin sterven de blaadjes af.

Er zijn bessen, sierfruit en zaaddozen.

En de lampionnetjes hebben hun beste tijd gehad. 

Ze raken in verval.

Een rondje door de tuin leverde mooie plaatjes op. 

Het was vandaag te mooi weer om binnen te zitten. Ik werkte een half uurtje in de tuin en daarna stapte ik in de auto en reed ik richting het strand.

En daar wandelde ik zes kilometer. 

Eergisteren was het ook van dat mooie weer en toen liep ik samen met mijn vriendin ook zes kilometer. Van het weekend wordt het waarschijnlijk slecht weer, dus mocht ik dan niet gaan wandelen, dan heb ik die twaalf kilometer die ik minstens iedere week probeer te lopen, nu al gehaald.

aan de slag

En hoe ging dat nou, terug gaan werken?

Eigenlijk wel goed. Ik heb heel veel gepraat, wat ik wel verwacht had. Iedereen wilde weten hoe het met me ging. Maar ik kreeg ook te horen dat ik er wel beter uitzie dan een paar weken terug, maar er eigenlijk nog steeds slecht uitzie en dat is niet vervelend om te horen, want het is iets wat ik zelf ook wel zie als ik in de spiegel kijk. Ach ja, ik kan daar weinig aan veranderen. Ik ben al lang blij dat ik me tenminste wel al beter voel en dat ik uit die depressie ben.

Ik had een gesprek met de teamleider van mijn oude team. En na de normale formaliteiten hadden we een heel erg persoonlijk gesprek. Zij gaat namelijk deel uit maken van mijn familie (ze heeft sinds kort een relatie met één van de kinderen van mijn broer) en daar ben ik heel erg blij om. Ik mag haar heel erg graag. 

Mijn vaste cliënten heb ik ervan op de hoogte gesteld dat ik niet meer bij hun kom werken. Ze vonden het allemaal jammer en dat wist ik wel. Ik kom al vele jaren bij mijn vaste cliënten en dan spreek ik van tussen de zeven en de twaalf jaar. Ik wilde ze graag persoonlijk vertellen dat ik niet meer kom en gelukkig kostte het me geen moeite: ik heb de stap gezet om in een ander team te gaan werken en ik heb daar vrede mee.

Na een paar uurtjes werken, was ik helemaal op. En ook dat was te verwachten. Ik ging nog even naar mijn ouders toe, dronk een glas thee met ze en ging daarna naar huis. Terug naar mijn eigen plekje, met mijn eigen spulletjes en beesten. Terug naar de rust.

Ik was nog maar net thuis toen ik een berichtje van een collega uit mijn nieuwe team kreeg. Ze was vrij, maar was toch erg benieuwd hoe mijn eerste werkdag me vergaan was. Hoe lief was dat!

Thuis heb ik niet veel meer gedaan, alleen nog gekookt en voor de rest niets meer. En om negen uur lag ik in mijn bed, waar ik als een blok in slaap viel.

 Het voelt goed om weer te gaan werken en om weer een beetje onder de mensen te komen. Ik werd met open armen door mijn collega's ontvangen, wat me heel erg goed deed. Ik kan terugkijken op een vermoeiende maar fijne dag. Pas vrijdag ga ik weer een paar uurtjes werken en zo heb ik genoeg tijd om te bekomen van mijn eerste werkdag.

nieuwe ronde, nieuwe kansen

Straks ga ik een paar uurtjes werken. Na veertien weken thuis gezeten te hebben, is het tijd om terug te gaan naar de werkvloer. En nu zal de één misschien denken van 'fijn voor je' en de ander zal misschien denken van 'zal je dat nu wel doen?' En ja, ik ga het doen. En ik moet er gelijk bij zeggen dat ik niet alleen al een heel stuk opgeknapt ben, maar dat ik ook een baan in een ander team aangeboden kreeg, die ik niet wil laten liggen. Er kwam een vacature en als ik niet zou toehappen, dan zou de baan misschien naar een ander kunnen gaan. Het werk is niet nieuw voor me, het is hetzelfde werk maar dan in een ander team maar waar wel de kans op sleur minder groot is. Ik ga het gewoon proberen en ik krijg ook de kans om het op mijn eigen tempo te doen en ik moet aangeven of het wel of niet gaat.

Vandaag heb ik nog een gesprek met mijn oude teamleider, die mijn gegevens zal overdragen aan mijn nieuwe teamleider. Ik wil ook een paar van mijn cliënten gaan vertellen dat ik niet meer terugkom. En nee, dat kon nog niet eerder omdat het pas sinds afgelopen donderdag officieel is. En vanmiddag zie ik de planner van mijn nieuwe team, waar ik nog wat dingen aan moet doorgeven.

Als ik zie hoe het veertien weken geleden met me ging en waar ik nu sta, dan ben ik best wel opgeknapt. Of ik ooit de oude zal worden, weet ik niet, maar dat was ik toch al niet meer. Ik ben nog wel moe, slaap nog altijd slecht, heb nog altijd minder energie dan eerst, maar dat rotgevoel is weg, ik ben uit die depressie. En ik ga ervoor waken, dat ik geen terugval krijg. 

De komende weken werk ik op twee dagen een paar uurtjes en als dit goed gaat, worden de uren later uitgebreid, totdat ik uiteindelijk mijn normale uren werk en dat zijn er niet veel, want ik heb al jaren een contract van maar zestien uur en dat wil ik graag zo houden.

Mijn boterhammen zijn gesmeerd, mijn salade is gemaakt. Straks ga ik er weer tegenaan.
En ik heb zin om deze nieuwe stap te maken.

kwijt

Voordat we gisteren gingen wandelen in Retranchement, was er het één en ander gebeurd. Eigenlijk had ik eerst een andere wandeling uitgezocht die verder weg was en die meer kilometers lopen zou zijn. Maar in plaats van 's morgens te vertrekken, trokken we nu pas aan het begin van de middag de deur achter ons dicht. Het ging namelijk eventjes helemaal niet goed met ons.

Op vrijdagavond verliet onze zoon het huis om op de fiets naar vrienden te gaan. Als hij op de fiets gaat, dan betekent dit dat hij ergens iets met vrienden gaat drinken. Natuurlijk kun je met alcohol op ook gepakt worden als je op de fiets zit of je kunt al fietsend ook domme dingen doen, maar ik ben allang blij dat hij wel zo verstandig is om toch de auto thuis te laten staan. Met een "maak me morgenochtend maar om 10 uur wakker" verliet hij het huis.

Gistermorgen was ik rond half 6 wakker en toen ik beneden kwam, zag ik dat zoonlief nog niet thuis was. Er was geen reden tot paniek, want het gebeurt wel vaker dat hij rond die tijd pas thuiskomt. Toch kwam die paniek wel naarmate het later werd. Ik stuurde een whatsapp naar hem. Ik stuurde later een sms. Er kwam geen antwoord. Weer later probeerde ik hem te bellen, maar ik kreeg zijn voicemail. En hoe later het werd, hoe ongeruster ik begon te worden.

Om toch maar een beetje afgeleid te zijn, ging ik met de pompoen, de aubergine en de wortelen die ik de dag ervoor gekocht had, een soepje koken. Maar toen de soep klaar was maakte ik manlief wakker, met de vraag of oudste misschien aan hem iets had laten weten. Dat bleek niet het geval te zijn. Ik begon te huilen.

De uren daarna werden we alleen maar ongeruster. Ergens wist ik wel dat hij waarschijnlijk bij vrienden was, maar het beeld dat hij misschien ergens langs de kant van de weg of de zee lag, of misschien de verkeerde mensen tegengekomen was, was sterker. Eigenlijk verwachtte ik ieder moment dat er een politieauto onze oprit op zou rijden.

Manlief en ik overlegden met elkaar. Ik opperde om een bericht via messenger naar vrienden van zoonlief te sturen, maar ik twijfelde. Ik zou nog een uurtje wachten.

En toen, om half elf, kwam er een 'sorry dat ik niks heb laten weten' bericht van zoonlief binnen. En weer moest ik huilen. Van opluchting maar ook omdat ik kwaad en teleurgesteld was. In het verleden is het weleens vaker voorgekomen dat hij kwijt was en dat niet reageerde op onze berichten. Ik heb hem er vaak genoeg op gewezen dat even een berichtje sturen een hele kleine moeite is. Dit was de eerste keer dat hij zomaar opeens een nacht weg was en ook de eerste keer na de dood van Jus dat hij ons dit flikte. 

Toen hij pas aan het eind van de middag thuis kwam, dacht hij er met een doodsimpele sorry van af te komen. Wel fijn natuurlijk dat hij zijn verontschuldigingen aanbood, maar toen hij daarna gelijk met een glas drinken naar zijn slaapkamer wilde vertrekken, heb ik daar maar even een stokje voorgestoken. Ik heb hem verteld wat dit met ons deed. Hoe bang we waren geweest. Dat we dachten dat hij ook dood was. En manlief zei dat we bijna een zoektocht begonnen waren. 

Het hele voorval heeft me de hele dag enorm veel energie gekost. Mijn hoofd voelde zwaar en ik was enorm emotioneel.

Ik hoop dat zoonlief ervan geleerd heeft. Het verhaal van 'vroeger moesten wij een telefooncel zoeken en altijd geld bij ons hebben om te kunnen bellen' zal hij ondertussen wel uit zijn hoofd kennen, want dat heb ik hem de afgelopen 8 jaar vaak verteld. Meneer is namelijk altijd wel een beetje laks geweest wat dat betreft. En hij niet alleen, want ik hoor het van andere ouders ook wel. Maar deze keer ging hij te ver. Zolang hij hier woont heeft hij rekening met ons te houden en daar hoort ook bij dat hij iets laat weten als het later wordt of als hij elders de nacht doorbrengt.

We zijn nu een dag verder en eigenlijk weet ik er nog steeds van. Dat komt waarschijnlijk ook omdat deze komende week, emotioneel gezien, een hele zware week gaat worden. Het verdriet is momenteel heel erg aan de oppervlakte aanwezig.

Vanmiddag gaan we maar even naar mijn schoonmoeder op de koffie. Even wat afleiding zoeken.

langs de wallen

In Zeeuws-Vlaanderen ligt Retranchement en dat is een klein dorp met ongeveer 350 inwoners. De naam wordt niet op z'n Frans uitgesproken, maar gewoon op z'n Nederlands (Reetransjement) en hier in de streek zeggen wij Truzement. Retranchement betekent verschansing. In 1604 liet Prins Maurits hier twee forten bouwen en later kwamen hier nog wallen omheen.

 De wallen zijn voor een deel nog intact en je kan hierover wandelen. Wij kozen er vandaag voor om niet de hele route over de wallen te lopen, maar om voor een deel de buitenring te lopen, zodat we wat meer kilometers maakten.

Retranchement ligt tussen het Nederlandse Cadzand en het Vlaamse Knokke-Heist en om de grens aan te duiden, staan er grenspalen:

Zicht op het dorp:

We wandelden naar het buurtschap Terhofstede, dat een kilometer van Retranchement afligt. Langs de weg erheen staan mooie huisjes.

Kenmerkend voor Terhofstede is de molenromp:

En op ons rondje rond Retranchement moesten we ook nog iets doen wat ik nooit zo heel erg leuk vind: tussen de koeien doorlopen en vandaag waren de koeien wel heel erg dichtbij.

Ze waren nieuwsgierig, maar wel braaf.

En de kalfjes waren natuurlijk wel heel erg lief om te zien. 

De oudere koeien waren zwart, de kalfjes donkerbruin.

In Retranchement zijn ook nog een mooie houten molen uit 1643 en een kerkje uit 1630 te zien, maar daar kwamen wij vandaag niet. Verder komt hier de boomkikker voor en in het voorjaar schijn je die te kunnen horen.

Het was een fijne wandeling die we vandaag maakten. Het soort wandeling waar ik echt wel heel erg veel van hou met mooie natuur en pittoreske huisjes.

Allerzielen

Vandaag is het Allerzielen en als niet-katholiek zegt het me niet zoveel. 

Wij beleven deze dag net als andere dagen.

Wij hebben niet één speciale dag, maar meer dagen in het jaar dat we herdenken.

Maar dat is voor mensen die wel aan Allerzielen doen waarschijnlijk ook zo.

Vandaar dat ik iedereen een hart onder de riem wil steken, met een gedichtje dat ik op Pinterest vond:

Bron: https://veraschrijftpuur.wordpress.com/ 

rotziekte

Bedankt voor de complimenten op mijn vest. Vandaag trok ik mijn nieuwe vest aan voor een wandeling in de buurt en het is goedgekeurd. 

Vanmorgen moest ik met mijn moeder naar de neuroverpleegkundige in het ziekenhuis. Mijn moeder heeft nu een jaar of negen de Ziekte van Parkinson en sinds afgelopen maart is ze enorm afgetakeld. Haar dagen zijn gevuld met in haar stoel zitten en meestal zit ze een beetje te suffen. Lezen gaat niet meer, knutselen gaat al jaren niet meer. Praten en slikken wordt steeds moeilijker. Ze kan nog kleine stukjes in huis achter de rollator lopen, maar dit gaat erg moeizaam en ze valt regelmatig. Jaren geleden zei ze al dat het voor haar allemaal niet meer hoeft, maar ze is er nog steeds. 

Een ritje en het bezoek aan het ziekenhuis zijn enorm belastend voor haar, maar we zijn daarna toch nog even een tas voor haar wezen kopen, nu we toch bij de winkels in de buurt waren. Van haar handtas was het handvat afgebroken en ze had die handtas in een boodschappentas gestopt en zo meegenomen. Dat is natuurlijk niet nodig. En nou had ik wel ergens een handtas voor haar kunnen kopen, maar het is ook belangrijk dat ze zelf nog een beetje onder de mensen komt, want haar wereldje is al zo klein en dat ze zelf een tas uitzoekt is ook goed voor haar. We vonden een tas en daarna bracht ik haar weer naar huis. Later kwam mijn zus om de boodschappen te doen, maar mijn moeder kan allang niet meer mee.

Ik doe heel veel voor mijn ouders, maar sinds Jus overleden is, gaat mijn zus om de twee weken om boodschappen. Normaal deed ik dat altijd en ik ben allang blij dat zij dat nu doet. Ik heb ook nooit meer aangeboden om het zelf weer te gaan doen, ik heb namelijk al genoeg op mijn bordje.

In mei heeft mijn moeder weer een afspraak met de neuroverpleegkundige. En mocht het tegen die tijd niet meer gaan of mocht mijn moeder het dan niet meer aankunnen om de reis (in de rolstoel, in de auto, weer in de rolstoel enzovoorts) te maken, dan kunnen we deze tegen die tijd afzeggen. Toen ik uren later de nieuwe afspraak in haar digitale dossier wilde zetten, zag ik dat ze aan het begin van de middag weer gevallen was.

 Ze zal wel erg vermoeid geweest zijn.