Met een collega ging ik, na een ochtend werken, wandelen. We doen dat wel vaker en vanaf ons werk lopen we dan altijd hetzelfde rondje van 8,5 km. Maar deze keer was het anders: we moesten nog zeker twee kilometer lopen toen we midden in de polder een bewoonster van onze afdeling tegenkwamen. Iemand die er nog niet zo lang woont en last heeft van beginnende dementie. Ze hoorde daar niet te lopen en ze was duidelijk de weg kwijt. We hielden haar staande en gelukkig herkende ze ons, waardoor ze ons ook gelijk vertrouwde. Omdat ze eigenlijk niet verder meer kon lopen, hebben we naar ons werk gebeld en is een verzorgende deze mevrouw met de auto op komen halen.
Ik ben zo blij dat wij daar toevallig ook liepen, want stel je voor dat deze mevrouw geen bekenden tegengekomen was... Ze wist niet waar ze was, want op onze vraag waar ze heenging noemde ze de etage en het kamernummer waar ze woont. Wij kenden deze mevrouw en we wisten dat ze hier niet thuishoorde, maar wanneer slaat iemand anders alarm... ? Zonder onze hulp zou ze nog verder gelopen zijn en waarschijnlijk zou ze pas uren later gemist worden. We kennen allemaal wel de berichten uit het nieuws, dat iemand met dementie vermist is en later ergens overleden aangetroffen wordt. Alleen al de angst en misschien pijn die zo iemand moet hebben gehad en ook de onzekerheid van de familie/mantelzorgers... Daar moet je toch niet aan denken!
Morgen moeten mijn collega en ik beiden weer werken en we zijn van plan om even samen bij die mevrouw langs te gaan. De kans dat ze niets meer van haar avontuur weet is aanwezig, maar dan maken we gewoon zomaar even een praatje met haar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten