uitvaart

Mijn oom uit Gelderland is overleden, hij is 86 jaar geworden. Omdat hij en mijn tante niet bij ons in de buurt wonen, gaan manlief en ik gewoon ieder jaar een keer bij ze op visite. Mijn nicht en haar man komen dan ook altijd even gedag zeggen en soms springen de kleinkinderen ook nog even binnen. 

Namens mijn broers, mijn zus en mezelf had ik bloemen laten bezorgen en manlief en ik gingen naar de crematie toe. Het was een lange dag: vier uur in de auto, een uur dienst, een uur napraten en vier uur terug in de auto naar huis. En dan ook nog eens al die emoties... ik was helemaal gaar toen ik thuiskwam. Maar ik ben blij dat we geweest zijn, het werd ook enorm gewaardeerd. 

Van tevoren riep ik nog van dat het een oude man was, dat hij ziek was en zijn dood een einde maakte aan zijn lijden. Mijn stoerheid verdween gelijk toen ik het crematorium binnenkwam. In de aula kwam er zoveel terug van de crematieplechtigheid van Justus, zoveel herinneringen en zoveel verdriet kwam er weer naar boven. Het verdriet van mijn nichtje raakte me diep en ik huilde met haar mee. En dit was zeker niet de eerste uitvaart na het overlijden van Justus, maar het was wel de eerste sinds ik geen antidepressivum meer gebruik en dat kon ik nu wel heel erg goed merken.

Manlief en ik komen beiden uit een grote familie, zo hadden we allebei veel ooms en tantes. Veel zijn ons de laatste jaren al ontvallen en manlief heeft nu nog een tante en ik twee tantes en een oom, bijna allemaal al dik in de negentig. Nog even en de generatie boven ons is helemaal weg.