ziek dus dan maar lezen

Drie keer niezen en daarna gelijk keelpijn, zo begon mijn verkoudheid. Snotteren, keel- en hoofdpijn en vooral heel erg moe ben ik. Hopelijk is het snel over. 

Ik las het boek Geschenk van de zee van Julia Kelly in één keer uit. Nu lees ik Het wordt niets zonder jou van Sander van Leeuwen, een biografie over Hans de Booij.

Jaren geleden zouden mijn broer en ik naar een voorstelling van Hans de Booij gaan. Door ziekte van de artiest ging het helaas niet door, Hans de Booij had corona en lag hiervoor zelfs een tijdje op de ic. Een latere voorstelling ging eveneens niet door. Jammer, ik heb de muziek van hem altijd erg gewaardeerd. 

Ik las ook het boek Dit is mijn hof van Chris de Stoop. Het was het derde boek van deze Vlaamse schrijver wat ik binnen een jaar las. Ik hou van zijn manier van schrijven. Hier (klik!) schreef ik daar ook over. Dit is mijn hof gaat over het onteigenen van boerenbedrijven en het verplicht opgeven van dorpen en gehuchten. Door de uitbreiding van de haven van Antwerpen en het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde (de schepen die naar Antwerpen varen worden steeds groter en daarvoor moet constant gebaggerd worden) moest er compensatienatuur komen, omdat het verdiepen schade aan de natuur toebrengt. Daarvoor moesten boerenland met soms eeuwenoude bedrijven ruimte maken. Dit ging uiteraard niet zonder slag of stoot en het bracht ook heel veel verdriet met zich mee. Het gebied waar dit verhaal over gaat is hier niet ver vandaan en ik ken de polders en de strijd tegen het ontpolderen.

Als wij in het Antwerpse havengebied gaan wandelen dan komen wij daar voor de natuur. De kreken en plassen, de bloemetjes, de beestjes... eigenlijk niet wetend dat diezelfde (gemaakte) natuur zoveel leed veroorzaakt heeft. Ook de houding van de natuurvereniging (Natuurpunt) wordt in het boek zwaar onder de loep genomen: natuurgebieden werden gecreëerd, weer veranderd of verwijderd. De verkeerde vogels kwamen of er kwamen te weinig vogels van een bepaalde soort. Ik heb nooit geweten dat de doelstelling van een natuurvereniging het aantal vogels is. Ik dacht altijd dat ze blij met ieder vogeltje waren en niet dat het om de aantallen ging. In die zin was het boek ook een oogopener. 

Dichter bij huis kwam jaren geleden Waterdunen: een natuur- en recreatiegebied bij Breskens/Groede dat eveneens deels compensatienatuur is. De realisatie van dit gebied kwam ook tot stand door het opgeven van boerenland en onteigeningen. Waterdunen is een mooi gebied geworden, ik ga er regelmatig heen om te wandelen en om vogels te spotten. Toch kan ik daar nooit zonder een dubbel gevoel te hebben rondlopen. Het zal altijd pijnlijk blijven en ik zal altijd blijven denken aan wat er voor het natuurgebied is moeten wijken. En vooral hoe verdrietig dit was.

Maar ik besef ook maar al toe goed dat het ook onze eigen schuld is. Al die grote schepen die naar Antwerpen varen... zonder consumenten geen producenten. Alles wat in de schepen vervoerd wordt is voor de mens.