Mijn oom uit Gelderland is overleden, hij is 86 jaar geworden. Omdat hij en mijn tante niet bij ons in de buurt wonen, gaan manlief en ik gewoon ieder jaar een keer bij ze op visite. Mijn nicht en haar man komen dan ook altijd even gedag zeggen en soms springen de kleinkinderen ook nog even binnen.
Namens mijn broers, mijn zus en mezelf had ik bloemen laten bezorgen en manlief en ik gingen naar de crematie toe. Het was een lange dag: vier uur in de auto, een uur dienst, een uur napraten en vier uur terug in de auto naar huis. En dan ook nog eens al die emoties... ik was helemaal gaar toen ik thuiskwam. Maar ik ben blij dat we geweest zijn, het werd ook enorm gewaardeerd.
Van tevoren riep ik nog van dat het een oude man was, dat hij ziek was en zijn dood een einde maakte aan zijn lijden. Mijn stoerheid verdween gelijk toen ik het crematorium binnenkwam. In de aula kwam er zoveel terug van de crematieplechtigheid van Justus, zoveel herinneringen en zoveel verdriet kwam er weer naar boven. Het verdriet van mijn nichtje raakte me diep en ik huilde met haar mee. En dit was zeker niet de eerste uitvaart na het overlijden van Justus, maar het was wel de eerste sinds ik geen antidepressivum meer gebruik en dat kon ik nu wel heel erg goed merken.
Manlief en ik komen beiden uit een grote familie, zo hadden we allebei veel ooms en tantes. Veel zijn ons de laatste jaren al ontvallen en manlief heeft nu nog een tante en ik twee tantes en een oom, bijna allemaal al dik in de negentig. Nog even en de generatie boven ons is helemaal weg.
Mooi dat jullie geweest zijn. Dat voelen en zien de nabestaanden echt als troost. Lange dag en wat je schrijft, dat het allemaal extra binnenkomt zonder demping. De liefde blijft.
BeantwoordenVerwijderenInderdaad, de liefde blijft.
VerwijderenWat mooi,dat jullie geweest zijn. Is het wennen aan opnieuw leven met al die gevoelens?
BeantwoordenVerwijderenJa, het was op veel momenten makkelijker toen de gevoelens onderdrukt werden. Nu ben ik soms echt een huilebalk. Ik probeer de tranen wel te onderdrukken, maar vaak lukt dat niet.
VerwijderenDapper dat je gegaan bent. En dat je de reis er voor over had. Z.Vl. is soms erg ver hè.
BeantwoordenVerwijderenWe wonen echt in een uithoek! Mijn jongste broer en mijn zus zagen het nu ook niet te zitten om naar de crematie te gaan, doordat het zo ver weg was.
VerwijderenMooi. En pijnlijk tegelijk. Ik vermoed dat je even tijd nodig hebt om van alle emoties te bekomen.
BeantwoordenVerwijderenDat kost weer even tijd, dat klopt.
VerwijderenDat emoties meer binnenkomen is ook een goed teken, het hoort wel weer bij je dat je zoveel voelt. Samen met de lange reis is het wel een zware dag.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat je minder bent gaan werken en nu kan bijkomen, en waarschijnlijk wel een wandeling zal kunnen maken.
Als het kan hoop ik niet meer terug aan de antidepressiva te moeten, maar ik vind het vaak wel moeilijk om zonder te leven. Ik heb nu ook echt vaak sombere periodes of dagen en ik moet moeilijke dingen echt een tijdje laten bezinken. Aan de andere kant is het wel fijn om gewoon weer te kunnen voelen en te kunnen uiten. De mensen die me kennen snappen me ook, ze snappen mijn verdriet net zoals van gisteren, ze begrijpen waarom ik zo heftig reageer.
VerwijderenDat was een zware dag voor jullie, toch goed dat jullie gegaan zijn, dat zag je wel aan de reacties.
BeantwoordenVerwijderenDe familie vond het fijn dat wij (van zo ver) gekomen waren. En over een paar maanden zullen we wel weer eens op visite gaan.
VerwijderenHet zal de familie vast veel deugd gedaan hebben dat jullie er waren.
BeantwoordenVerwijderenMijn vader en moeder hadden ook veel broers en zussen. Langs moeders kant heb ik nog twee tantes (94 en 88) en langs vaders kant nog een oom en een tante (96 en 89).
Vandaag hoorde ik dat een andere tante van me gisteren gevallen is. Ik ben vanmorgen even langs geweest en door de val was haar schouder uit de kom geweest en ze heeft nu veel pijn. Ze wordt deze zomer 97. Het zou me niks verbazen als zij dit jaar ook nog overlijdt, ze is alsmaar erg benauwd.
VerwijderenDikke knuffel! Zal wel zijn dat zoiets ook andere dingen oproept.
BeantwoordenVerwijderenDank je wel! Het viel niet echt mee en ik beleefde weer van alles opnieuw.
VerwijderenDapper, dat je het aandurfde om erheen te gaan, nu je geen antidepressiva meer gebruikt. Je wist immers dat de emoties veel heviger binnen zouden (kunnen) komen.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat de familie je liet merken dat jullie aanwezigheid werd gewaardeerd. Nu een lang weekend om wat van deze zware dag te bekomen, en alle emoties weer een plekje te geven.
Ondanks dat ik wel wist dat het moeilijk zou zijn, wilde ik er toch graag heen. Voor de familie en om een laatste groet aan mijn oom te brengen.
VerwijderenIk was gisteren helemaal op, maar toch lukte het niet om in slaap te komen. In mijn hoofd was het te druk. Vanmiddag heb ik een paar uurtjes slaap ingehaald.