weg

Kinderen horen graag het verhaal over de portemonnee die manlief in een pretpark verloor. Laatst in Bobbejaanland vertelde ik erover tegen mijn gezelschap en ik beloofde om de foto, die ik destijds maakte, op te zoeken. Het was een foto die ik op het juiste moment maakte, want je zag de portemonnee vliegen:

Het was in 2001 en we waren in Avonturenpark Hellendoorn. Dit was de eerste keer dat we met mijn schoonfamilie een paar dagen op vakantie waren: met een paar caravans, tenten en een vouwwagen stonden we in Overijssel op een camping. Sindsdien hebben we samen heel wat vakanties samen gevierd, niet altijd in dezelfde samenstelling, maar de basis was wel altijd hetzelfde: schoonouders, een zwager en zijn vrouw, een schoonzus, manlief en ik. Ondertussen leven mijn schoonouders niet meer en zijn we met een groepje van acht, die er nog ieder jaar samen op uit trekken en soms sluiten zich daar een paar andere familieleden bij aan. 

In Nederland hebben we jarenlang in de buurt of op de camping van een pretpark gekampeerd, zo gingen we na Hellendoorn een paar keer naar Slagharen, naar de Efteling en jarenlang naar Duinrell toe en in België naar Bobbejaanland. Later, toen we niet per se meer naar attractieparken hoefden, bivakkeerden we in Noord-Holland, Gelderland en de Ardennen. De laatste jaren was dat niet meer altijd op een camping, maar zaten we ook wel samen in een groot huis.

Toen mijn schoonouders in 2011 vijftig jaar getrouwd waren, wilden ze ons trakteren op een vliegreis en zo gingen we met zeventien man naar Rome toe. Hierna volgden vliegreizen naar Barcelona, Lissabon, Porto, Toscane, Thessaloniki, Krakau en Sicilië.

 Op haar sterfbed beloofden we mijn schoonmoeder, dat we na haar dood de reisjes voort zouden blijven zetten. Twee jaar geleden gingen we daarom een paar dagen naar de Ardennen en vorig jaar naar Belgisch Limburg. De afgelopen dagen zochten we het weer eens wat verder op en waren we met elf personen naar Napels. 

En daarover vertel ik later meer.