zoontje

"Hé" zei ik tegen manlief toen we in de Lidl liepen "daar zijn we geweest!" terwijl ik een puzzel van het mooie Manarola in Italië omhoog hield:

Zie je:

Dit was afgelopen september. 

Manarola is één van de vijf idyllische dorpjes van de Cinque Terre. De puzzel ging mee naar huis en we zijn er al aan begonnen.

Na de Lidl gingen we nog naar de AH om taart. Gisteren was zoonlief jarig: op de achtentwintigste werd hij achtentwintig jaar. Op Facebook schreef iemand: "gefeliciteerd met de verjaardag van jullie zoontje." Nou, laat dat TJE er maar vanachter! Dat zoontje is allang een grote man. 

Zoonlief zit gelukkig goed in zijn vel, sinds hij een paar jaar geleden van baan veranderde. Bij zijn vorige vaste baan was dat niet het geval. Uiteindelijk nam hij daar ontslag en een jaar lang werkte hij bij verschillende bedrijven, om uit te zoeken wat hij nou eigenlijk precies wilde. Het kwam goed, hij vond een leuke baan en hij gaat nog altijd met plezier naar zijn werk toe. 

Toch was bij die vorige baan niet alles negatief, zo deed hij er veel kennis op. Daarnaast leerde hij daar vrienden kennen waar hij nog steeds een paar keer per week mee optrekt. Ook zij werken inmiddels al ergens anders, maar de vriendschap bleef.

Momenteel heeft zoon geen relatie, hij woont nog thuis en laat hem maar lekker hier blijven en sparen. Aan een huis voor zijn budget is hier nauwelijks te geraken. En stel dat hij opeens iemand tegenkomt, dan kan alles snel veranderen en dat is dan ook weer goed. 

Achtentwintig jaar geleden kwam mijn zoon via een keizersnede op de wereld. Dat zoontje was toen ook al een grote zoon, met een geboortegewicht van 5165 gram.