pretpark

Op een wat mistige morgen reden we naar de Efteling toe. Het was Kruidvat-weekend: voor 7 en 8 maart had deze voordeeldrogisterij entreekaarten aan een gereduceerde prijs verkocht en aangezien wij het een aantrekkelijke actie vonden, gingen we met zeven personen naar het pretpark toe. Het was druk, maar een stuk minder druk dan we hadden verwacht. Dat was dus een meevaller.

's Morgensvroeg was iedereen naar ons huis gekomen en zoonlief kreeg commentaar omdat hij een korte broek aanhad. Het leek iedereen veel te koud. Zoonlief heeft het al snel veel te warm, maar hij trok na het commentaar toch maar een joggingbroek over zijn korte broek aan.

De eerste attractie waar we in de Efteling ingingen was de wildwaterbaan de Pirana. Het was daar eigenlijk geen weer voor en er stond daarom ook geen wachtrij. Omdat ik een grote hekel aan waterattracties heb zou ik niet meegaan. Op het laatste moment besloot ik om toch maar niet zo ongezellig te doen en liep ik toch met de rest mee. 

De bootjes van de Pirana zijn voor zes personen en omdat wij met z'n zevenen waren, gingen er vier in een bootje en drie in een ander bootje. Ik zat met een schoonzus en een nichtje in een bootje. Alles ging goed totdat ons bootje klem kwam te zitten tussen een waterval en een ander bootje: ik kreeg die hele waterval over me heen! Nat tot op mijn vel was ik! Mijn schoonzus en nichtje kwamen er beter van af, want alleen schoonzus had een klein beetje water over haar broek gekregen. 

Natuurlijk had niemand reservekleding mee en de joggingbroek van zoonlief was mijn redding. Hij liep de rest van de dag in zijn korte broek, zoals hij van plan was geweest, en ik in zijn joggingbroek. Mijn doorweekte sokken en onderbroek gooide ik weg. Ik kocht nieuwe sokken (voor in mijn kletsnatte sneakers, maar droge sokken scheelden wel), een sweater en een shopper om al mijn natte kleding (broek, hemd en trui) in te stoppen. En zo werd het voor mij toch nog een dure dag, want alles wat ze daar verkopen is stevig aan de prijs.

Nooit, never, niet krijgen ze mij nog in een wildwaterbaan, tenzij het een mooie warme zomerse dag is. Het was ook niet de eerste keer dat ik zoiets had: jaren geleden kreeg ik in Bobbejaanland (in de herfstvakantie) ook eens de volle laag water over me heen. Toen was de wildwaterbaan de laatste attractie die we deden en op de terugweg heb ik in mijn ondergoed en onder een dekentje in de auto gezeten. 

Gelukkig verliep de rest van de dag wel zonder incidenten. 

We hebben veel attracties kunnen doen, de langste rij waarin we stonden te wachten kostte ons iets van drie kwartier. 

Het was 's morgens wat mistig geweest, maar 's middags brak de zon door. Het was aangenaam weer. Op de terugweg hadden we af en toe mist, maar ook heldere stukken. Alleen werd de mist steeds dichter naarmate we dichter bij huis kwamen. Na een tussenstop bij McDonalds werden zoonlief en ik om half twaalf, na een hele leuke en gezellige dag, thuis afgezet.