ziek dus dan maar lezen

Drie keer niezen en daarna gelijk keelpijn, zo begon mijn verkoudheid. Snotteren, keel- en hoofdpijn en vooral heel erg moe ben ik. Hopelijk is het snel over. 

Ik las het boek Geschenk van de zee van Julia Kelly in één keer uit. Nu lees ik Het wordt niets zonder jou van Sander van Leeuwen, een biografie over Hans de Booij.

Jaren geleden zouden mijn broer en ik naar een voorstelling van Hans de Booij gaan. Door ziekte van de artiest ging het helaas niet door, Hans de Booij had corona en lag hiervoor zelfs een tijdje op de ic. Een latere voorstelling ging eveneens niet door. Jammer, ik heb de muziek van hem altijd erg gewaardeerd. 

Ik las ook het boek Dit is mijn hof van Chris de Stoop. Het was het derde boek van deze Vlaamse schrijver wat ik binnen een jaar las. Ik hou van zijn manier van schrijven. Hier (klik!) schreef ik daar ook over. Dit is mijn hof gaat over het onteigenen van boerenbedrijven en het verplicht opgeven van dorpen en gehuchten. Door de uitbreiding van de haven van Antwerpen en het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde (de schepen die naar Antwerpen varen worden steeds groter en daarvoor moet constant gebaggerd worden) moest er compensatienatuur komen, omdat het verdiepen schade aan de natuur toebrengt. Daarvoor moesten boerenland met soms eeuwenoude bedrijven ruimte maken. Dit ging uiteraard niet zonder slag of stoot en het bracht ook heel veel verdriet met zich mee. Het gebied waar dit verhaal over gaat is hier niet ver vandaan en ik ken de polders en de strijd tegen het ontpolderen.

Als wij in het Antwerpse havengebied gaan wandelen dan komen wij daar voor de natuur. De kreken en plassen, de bloemetjes, de beestjes... eigenlijk niet wetend dat diezelfde (gemaakte) natuur zoveel leed veroorzaakt heeft. Ook de houding van de natuurvereniging (Natuurpunt) wordt in het boek zwaar onder de loep genomen: natuurgebieden werden gecreëerd, weer veranderd of verwijderd. De verkeerde vogels kwamen of er kwamen te weinig vogels van een bepaalde soort. Ik heb nooit geweten dat de doelstelling van een natuurvereniging het aantal vogels is. Ik dacht altijd dat ze blij met ieder vogeltje waren en niet dat het om de aantallen ging. In die zin was het boek ook een oogopener. 

Dichter bij huis kwam jaren geleden Waterdunen: een natuur- en recreatiegebied bij Breskens/Groede dat eveneens deels compensatienatuur is. De realisatie van dit gebied kwam ook tot stand door het opgeven van boerenland en onteigeningen. Waterdunen is een mooi gebied geworden, ik ga er regelmatig heen om te wandelen en om vogels te spotten. Toch kan ik daar nooit zonder een dubbel gevoel te hebben rondlopen. Het zal altijd pijnlijk blijven en ik zal altijd blijven denken aan wat er voor het natuurgebied is moeten wijken. En vooral hoe verdrietig dit was.

Maar ik besef ook maar al toe goed dat het ook onze eigen schuld is. Al die grote schepen die naar Antwerpen varen... zonder consumenten geen producenten. Alles wat in de schepen vervoerd wordt is voor de mens.

witte wolletjes

Het weer was net zoals mijn stemming, ik was een beetje somber, maar ik besloot toch om te gaan wandelen. Gewoon om even mijn gedachten te ordenen en natuurlijk ook om buiten te kunnen zijn.

Oh kijk: lammetjes!

Daar knapt een mens toch wat van op!

Het deed deugd om die witte wolletjes door de wei te zien dartelen.

 Het ging regenen, maar dat nam ik maar voor lief. 

Terug thuis voelde ik me wel wat beter, maar met één wandeling is mijn sombere periode nog niet voorbij, anders zouden eerdere wandelingen ook al geholpen hebben. Het is niet mijn favoriete tijd van het jaar, laten we het daar maar op houden.

Het is nog vroeg in het jaar, maar die lammetjes... die vertelden me dat het voorjaar niet lang meer op zich laat wachten. En lammetjes spreken altijd de waarheid 😉🐑

herinneringen

De grootouders van manlief kwamen van het Zeeuwse Noord-Beveland en woonden een groot deel van hun leven in het dorpje Colijnsplaat.

(Bron: Google Maps)

Opa heb ik nooit meer meegemaakt, maar oma nog wel. In 1994 is zij op 92-jarige leeftijd overleden. Drie jaar geleden ben ik samen met mijn schoonmoeder en twee schoonzussen een keer naar Colijnsplaat gegaan, maar manlief was er verder nooit meer geweest. Toen ik zei dat ik een wandeling in het dorpje uitgestippeld had, was hij gelijk enthousiast en dat bleef hij ook gedurende de wandeling. Er was nog veel herkenbaars voor hem te zien en we zijn ook langs het huisje waar zijn grootouders vroeger woonden gewandeld.

Het dorpje is een beschermd dorpsgebied, wat inhoudt dat het straatbeeld en de gebouwen behouden moeten blijven, ook als het geen monumentale panden zijn. 

Tijdens de Watersnoodramp van 1953 bleef het dorp, door een losgeslagen schip, gespaard. Terwijl met man en macht geprobeerd werd om de vloedplanken en de steunbeer op hun plaats te houden, dreef het schip voor de dijkdoorgang en redde hierdoor het dorp. Dit wordt 'Het wonder van Colijnsplaat' genoemd en ter ere van deze gebeurtenis werd in 1993 een monument, gemaakt door Jan Haas, onthuld.

Op mijn foto komt het monument niet helemaal goed tot zijn recht, want door de laagstaande zon en het vele tegenlicht kon ik geen foto van de andere kant nemen. 

Vlakbij het monument, in de Oude haven, zaten twee aalscholvers op te drogen.

Aalscholvers hebben geen waterafstotende vetlaag zoals andere watervogels hebben, hierdoor worden in het water de veren nat en zwaar en moet een aalscholver de veren laten drogen, dat doet hij door de vleugels te strekken. Het voordeel van het missen van die vetlaag is dat de aalscholver wel dieper onder water kan duiken dan andere vogels. Typisch en gevalletje van 'ieder nadeel heb z'n voordeel' 😀

In de begineeuwen van onze jaartelling werd dit gebied al bewoond door Kelten en zij stichtten hier een nederzetting die waarschijnlijk Ganuenta heette. In de vorige eeuw werden resten van een tempel, waarin de godin Nehalennia vereerd werd, uit de Oosterschelde gevist. Nehalennia was de beschermgodin van de zeelui en de handelaars. In 2005 werd de tempel nagebouwd en je kunt binnen nog enkele tentoongestelde vondsten zien.

Langs de Oosterschelde lopend kwamen we Het Monument voor de Verdronken Dorpen tegen:

Tussen de jaren 1300 en 1700 verdwenen er minstens 117 dorpen in de golven. Het enige wat van zo'n dorp vaak nog te zien bleef, was de kerktoren. Dit monument stelt dan ook een torenspits voor.

We waren onderweg naar de Zeelandbrug:

Deze brug van iets meer dan vijf kilometer lang werd in 1965 gebouwd en verbindt Noord-Beveland met Schouwen-Duiveland. De brug is een rijksmonument. 

Eindelijk had ik er weer eens aan gedacht om mijn glazen fotografiebol in mijn tas te steken: 

Colijnsplaat heeft nog meer te bieden dan ik hier laat zien zoals een grote jachthaven, er zijn twee molens en een solexmuseum. Langs de Oosterschelde kun je verder fijn wandelen en fietsen en Colijnsplaat heeft een klein strand. 

moddergooien

 Eigenlijk krijg ik er wel een beetje een sik van... van de strijd die nu tussen de Nederlanders en Belgen gaande is. Niet tussen alle Nederlanders en Belgen natuurlijk, maar er zitten wel een paar 'pareltjes' tussen die hun ongezouten mening onder nieuwsberichten zetten.

Volgend jaar wil België een wegvignet invoeren waarvoor je tot circa €125 per jaar moet gaan betalen om over snel- en autowegen te rijden. Ze willen het geld gaan gebruiken om de wegen aan te pakken. Wij wonen in de grensstreek (ik woon hemelsbreed acht kilometer van de grens met België af) en van hieruit is het makkelijker om naar België te gaan dan naar de rest van Nederland en onder dat wegvignet komen wij dus niet uit. 

De Westerscheldetunnel is voor ons de enige toegangsweg tot de rest van Zeeland en ook de belangrijkste toegangsweg tot het grootste deel van Nederland. Sinds een jaar hoef je om door de Westerscheldetunnel te rijden voor een personenwagen gelukkig geen tol meer te betalen. Voorheen betaalden wij Zeeuws-Vlamingen tol om naar de rest van Nederland te reizen (alleen naar Limburg en het oosten van Noord-Brabant niet, want daarheen kunnen we beter via de ring van Antwerpen rijden). En nu kunnen we eindelijk zonder te betalen Zeeuws-Vlaanderen in en uit en dan gaat België een wegvignet invoeren... Dat er weerstand tegen dat wegvignet is, is dus begrijpelijk.

Volgend jaar gaat één van de twee tunnelbuizen van de Westerscheldetunnel vier maanden voor reparatie dicht. In een tunnelbuis zijn twee rijstroken, maar deze rijstroken mogen volgens de Nederlandse wetgeving maar één richting op gebruikt worden. Het ventilatiesysteem voert de uitlaatgassen slechts naar één richting af en in geval van brand is het levensgevaarlijk als het verkeer tegelijkertijd twee verschillende richtingen oprijdt. Eén richting zou hierdoor tegen het vuur en de rook inrijden. Dus tegemoetkomend verkeer, zoals bijvoorbeeld in tunnels in Zwitserland waar andere ventilatiesystemen gebruikt worden, kan hierdoor niet. 

Waarschijnlijk gaat er gedurende de vier maanden dat de tunnel dicht is een systeem van blokrijden komen: het ene uur zal verkeer richting Zeeuws-Vlaanderen kunnen rijden, het andere uur kan vanaf de Zeeuws-Vlaamse kant richting de rest van Zeeland gereden worden. Ik dacht ergens gelezen te hebben dat er een reserveringssysteem zal komen om van het blokrijden gebruik te kunnen maken. Als de tunnel nu dicht gaat vanwege een ongeval of pechgeval (soms meerdere keren per dag) staat er al snel een kilometerslange file. Het zal mij benieuwen hoe dat tijdens de tunnelafsluiting volgend jaar zal zijn, als de tunnel slechts om het uur voor een bepaalde rijrichting open is. En als er dan ook nog eens een ongeval in de tunnel gebeurt of er een pechgeval staat, dan is het leed helemaal niet te overzien. 

Een ander alternatief om tijdens de tunnelafsluiting in de rest van Nederland te komen is om via Antwerpen te rijden en hierbij gebruik te maken van de Liefkenshoektunnel. Deze tunnel ligt vanaf ons voor Antwerpen en zo kunnen we richting Bergen op Zoom/Breda rijden. Dat wordt dus door België rijden en daardoor gebruik maken van het wegvignet en ook nog eens tol betalen voor de Liefkenshoektunnel. Maar op dit plan is nu vanuit België commentaar gekomen, want daar zijn ze bang dat de wegen rondom Antwerpen het extra verkeer niet aan zullen kunnen. Er wordt door het ondernemersnetwerk gezegd dat hierover geen overleg geweest is, terwijl dat dit er wel geweest blijkt te zijn. Van tevoren zijn de Vlaamse overheden en het Vlaamse wegennetwerk geïnformeerd. Maar door die uitspraak van het Vlaamse ondernemersnetwerk is er gelijk weer een hoop nieuwe heisa ontstaan.

De blauwe cirkel is de Westerscheldetunnel.
De rode cirkel is de Liefkenshoektunnel.
(Bron: Google Maps)

Goed, er komen dus een hoop problemen en daarover zijn nu ook een heleboel verschillende meningen. De Belgen tegen de Nederlanders, de Nederlanders tegen de Belgen. De discussies gaan over het wegvignet, de tunnelafsluiting en de verkeerschaos rond Antwerpen. En verder is het ook een hoop moddergooien over de Nederlanders die in België gaan tanken, de Belgen die in Nederland om boodschappen komen. De Belgen die veel Nederlandse kentekens op hun wegen zien, de Belgen die de Nederlandse grensplaatsen als Hulst en Sluis platlopen. Man, man, man... een kleuterklas is er niks bij!

Maar wij Zeeuws-Vlamingen zijn straks wel de klos van die tunnelafsluiting. Evenals de mensen die van elders uit Nederland regelmatig hier voor werk of familie moeten zijn en dan is vier maanden toch best lang. Wij hadden ook heel erg graag andere oplossingen gezien, want dit gaat ons veel extra reistijd en geld kosten. En laten we vooral ook maar hopen dat het niet langer dan die vier geplande maanden zal gaan duren. 

En voor wie het hier kent en zich afvraagt waarom we dan niet gelijk kiezen voor de veerpont, de Fast Ferry tussen Breskens en Vlissingen?  Er zullen ongetwijfeld genoeg mensen zijn die hiervoor kiezen, maar niet voor iedereen is dit handig, want het is een fietsvoetveer en auto's kunnen hier niet op. Vanaf  halverwege de avond tot een uur of zes 's morgens vaart de pont niet en in het weekend vertrekt hij 's morgens nog later. Er zijn twee boten en soms valt een boot voor lange tijd met storing uit en dan zijn er minder afvaarten. Bij dichte mist of zware storm wordt er niet gevaren en worden er bussen ingezet die door de Westerscheldtunnel rijden. Dat betekent nu al extra reistijd en als straks de tunnelafsluiting is, zal dat ongetwijfeld nog langer duren.

bijpraten

Weer eens ontrommelen moet ik, dat is heel hard nodig. Door alle verhuizingen en sterfgevallen van de afgelopen jaren en daardoor het verdelen van spullen, is ons huis steeds voller geworden. Ik pakte dingen aan omdat ik het zonde vond om ze weg te doen, maar uiteindelijk zaten daar ook een hoop spullen tussen die ik nooit gebruik. 

De laatste dagen ben ik op verschillende plaatsen in huis aan het opruimen geweest: een kastje hier, een lade daar! Er is inmiddels al best veel spul door mijn handen gegaan en ik hoop binnenkort een paar doosjes met spullen naar de kringloopwinkel te kunnen brengen.

🥾 🥾 🥾 🥾

Vriendin M. en ik gingen wandelen en lunchen. Eigenlijk was het meer lunchen dan wandelen, want de harde oostenwind was niet echt aangenaam. Ergens binnen zitten was een stuk prettiger. We hadden al een tijdje niet met elkaar afgesproken, dus we hadden genoeg om over te praten.

Een andere vriendin van M. is sinds november ernstig ziek en M. helpt haar onder andere met het huishouden. M. zit zelf ook niet in een goed vel, ze heeft al een paar keer borstkanker en de nodige behandelingen gehad. Nu ze die andere vriendin helpt, doe ik een stapje terug. Ik vraag regelmatig wel hoe het met haar en die vriendin gaat, maar pas twee weken geleden vroeg ik of ze zin had om eens af te spreken. Ik wilde haar toch een keer trakteren omdat ik jarig geweest was. 

Wanneer we elkaar weer zullen zien, weten we niet. Het is verder maar even afwachten hoe alles loopt.

naaiwerkjes

 Op Facebook kwam ik een leuke site tegen:

Er staan allemaal naaiwerkjes op:

Zelf ben ik niet zo heel erg van de beestjes en tasjes naaien, maar iemand anders kan ik hier misschien wel mee inspireren.

https://www.facebook.com/profile.php?id=61554915421316

Hoe een gewone wandeling toch opeens bijzonder werd

Het was tijd om even een frisse neus te halen en dat deden man ik met een wandeling langs de kust.

Het blauwe lijntje op het kaartje van GeoTracker geeft de route aan die we liepen.

De regen, die in eerste instantie afgegeven was, was van de weer-app en buienradar verdwenen. In het begin voelde de wind fris aan, maar als je maar lang genoeg door het mulle zand ploetert dan krijg je het vanzelf wel warm.

Zoals je ziet was het bewolkt en niet echt mooi weer om foto's te maken. Maar toen...

... toen zwom er opeens een zeehond heel dichtbij!

Laatst schreef ik over de vele zeehonden die ik op de zandbanken had zien liggen: klik! 

Dat was al heel erg mooi en dan nu opeens deze zwemmende zeehond op een paar meter afstand van ons... dat was echt de kers op de taart! Net nadat ik de foto nam dook hij onder en kwam hij een heel stuk verder weer boven en was hij te ver weg om te fotograferen.