uitvaart

Mijn oom uit Gelderland is overleden, hij is 86 jaar geworden. Omdat hij en mijn tante niet bij ons in de buurt wonen, gaan manlief en ik gewoon ieder jaar een keer bij ze op visite. Mijn nicht en haar man komen dan ook altijd even gedag zeggen en soms springen de kleinkinderen ook nog even binnen. 

Namens mijn broers, mijn zus en mezelf had ik bloemen laten bezorgen en manlief en ik gingen naar de crematie toe. Het was een lange dag: vier uur in de auto, een uur dienst, een uur napraten en vier uur terug in de auto naar huis. En dan ook nog eens al die emoties... ik was helemaal gaar toen ik thuiskwam. Maar ik ben blij dat we geweest zijn, het werd ook enorm gewaardeerd. 

Van tevoren riep ik nog van dat het een oude man was, dat hij ziek was en zijn dood een einde maakte aan zijn lijden. Mijn stoerheid verdween gelijk toen ik het crematorium binnenkwam. In de aula kwam er zoveel terug van de crematieplechtigheid van Justus, zoveel herinneringen en zoveel verdriet kwam er weer naar boven. Het verdriet van mijn nichtje raakte me diep en ik huilde met haar mee. En dit was zeker niet de eerste uitvaart na het overlijden van Justus, maar het was wel de eerste sinds ik geen antidepressivum meer gebruik en dat kon ik nu wel heel erg goed merken.

Manlief en ik komen beiden uit een grote familie, zo hadden we allebei veel ooms en tantes. Veel zijn ons de laatste jaren al ontvallen en manlief heeft nu nog een tante en ik twee tantes en een oom, bijna allemaal al dik in de negentig. Nog even en de generatie boven ons is helemaal weg. 

boots

Een tijdje geleden schreef Janny van Janny's Hobbyblog over schoenen die ze gekocht had bij 95percent: klik! Ik had niet echt nieuwe schoenen nodig, maar onthield haar verhaal en de website wel. En toen braken de dikke zolen van mijn nepuggs van Primark. Ik gebruikte die als pantoffels en liep er nog een paar weken op door, totdat de binnenzolen helemaal doorzakten en ze echt niet meer fijn zaten. 

Ik ging op zoek naar een zelfde soort boots, want daar loop ik liever op dan op gewone pantoffels en ik vond een geschikt paar van het merk Nelson bij 95percent. Ze waren helemaal nieuw en zestig euro goedkoper dan wat ze op de website bij Nelson kosten.

Ze zitten als gegoten en zijn heerlijk warm. Hopelijk gaan ze ook langer mee dan de boots van Primark, want die had ik nog geen vijf maanden. 

Hieronder kun je lezen wat 95percent inhoudt:

Samen duurzaam met 95percent

95percent is een initiatief van onpaarschoenen.nl. Wij werken samen met grote schoenenwinkels zoals Omoda, Nelson, Schuurman Schoenen en Assem. Samen met onze partners geven we schoenen een tweede leven en maken we duurzame keuzes mogelijk.

Hoe werkt het?

Jouw favoriete retailer wil jou altijd de beste en mooiste schoenen aanbieden. Een schoen waarvan een veterringetje loszit en die slechts één dag gedragen is, kan niet weer in een winkel verkocht worden.  Hoe graag ze dat ook willen, want de schoenen zijn vaak als nieuw.

Wij kopen deze schoenen voor een lagere prijs, herstellen de schoenen en bieden de refurbished schoenen aan op ons platform. Zo vind jij bij 95percent altijd een duurzame schoen voor een scherpe prijs!

Website van 95percent: klik!

pretpark

Op een wat mistige morgen reden we naar de Efteling toe. Het was Kruidvat-weekend: voor 7 en 8 maart had deze voordeeldrogisterij entreekaarten aan een gereduceerde prijs verkocht en aangezien wij het een aantrekkelijke actie vonden, gingen we met zeven personen naar het pretpark toe. Het was druk, maar een stuk minder druk dan we hadden verwacht. Dat was dus een meevaller.

's Morgensvroeg was iedereen naar ons huis gekomen en zoonlief kreeg commentaar omdat hij een korte broek aanhad. Het leek iedereen veel te koud. Zoonlief heeft het al snel veel te warm, maar hij trok na het commentaar toch maar een joggingbroek over zijn korte broek aan.

De eerste attractie waar we in de Efteling ingingen was de wildwaterbaan de Pirana. Het was daar eigenlijk geen weer voor en er stond daarom ook geen wachtrij. Omdat ik een grote hekel aan waterattracties heb zou ik niet meegaan. Op het laatste moment besloot ik om toch maar niet zo ongezellig te doen en liep ik toch met de rest mee. 

De bootjes van de Pirana zijn voor zes personen en omdat wij met z'n zevenen waren, gingen er vier in een bootje en drie in een ander bootje. Ik zat met een schoonzus en een nichtje in een bootje. Alles ging goed totdat ons bootje klem kwam te zitten tussen een waterval en een ander bootje: ik kreeg die hele waterval over me heen! Nat tot op mijn vel was ik! Mijn schoonzus en nichtje kwamen er beter van af, want alleen schoonzus had een klein beetje water over haar broek gekregen. 

Natuurlijk had niemand reservekleding mee en de joggingbroek van zoonlief was mijn redding. Hij liep de rest van de dag in zijn korte broek, zoals hij van plan was geweest, en ik in zijn joggingbroek. Mijn doorweekte sokken en onderbroek gooide ik weg. Ik kocht nieuwe sokken (voor in mijn kletsnatte sneakers, maar droge sokken scheelden wel), een sweater en een shopper om al mijn natte kleding (broek, hemd en trui) in te stoppen. En zo werd het voor mij toch nog een dure dag, want alles wat ze daar verkopen is stevig aan de prijs.

Nooit, never, niet krijgen ze mij nog in een wildwaterbaan, tenzij het een mooie warme zomerse dag is. Het was ook niet de eerste keer dat ik zoiets had: jaren geleden kreeg ik in Bobbejaanland (in de herfstvakantie) ook eens de volle laag water over me heen. Toen was de wildwaterbaan de laatste attractie die we deden en op de terugweg heb ik in mijn ondergoed en onder een dekentje in de auto gezeten. 

Gelukkig verliep de rest van de dag wel zonder incidenten. 

We hebben veel attracties kunnen doen, de langste rij waarin we stonden te wachten kostte ons iets van drie kwartier. 

Het was 's morgens wat mistig geweest, maar 's middags brak de zon door. Het was aangenaam weer. Op de terugweg hadden we af en toe mist, maar ook heldere stukken. Alleen werd de mist steeds dichter naarmate we dichter bij huis kwamen. Na een tussenstop bij McDonalds werden zoonlief en ik om half twaalf, na een hele leuke en gezellige dag, thuis afgezet.

(wilde) dieren

Tijdens mijn fietsrondje kwam ik iets grappigs tegen:

Een omleidingsbord in het water! Je zou een nat pak krijgen, als je het bord zou volgen.

De wegbeheerder is nu wel een bord kwijt en misschien raakten elders passanten de weg kwijt door het missende bord, maar ik kon er de humor wel van inzien. 

Ik fietste helemaal naar Turkeye:

(Bron: Google Maps)

Wel 3500 km... echt een roteind!

Haha, niet echt hoor! Het gehucht Turkeye ligt in West Zeeuws-Vlaanderen.

(Bron: Google Maps)

De naam Turkeye is terug te voeren naar 1604, toen de Spanjaarden hier verslagen werden door het Staatse leger. De Spanjaarden lieten 1500 galeislaven achter, waarvan een groot deel uit het Ottomaanse Rijk kwam, zij werden ook wel de Turcken genoemd. Nog altijd is er een band tussen ons Zeeuwse Turkeye, de Turkse gemeenschap in Nederland en Turkije. 

Ik fietste een rondje van 20 km en aangezien dit het eerste fietstochtje van het jaar was, was het voor mijn achterwerk ook ver genoeg. Die 3500 km haalde ik dus net niet 😁

🦏 🦏 🦏 🦏 

Sinds ongeveer een jaar staan er bijzondere dierenbeelden langs de kant van de weg, als je van IJzendijke naar Watervliet gaat. 

Ze zijn van AM-ART: klik! Dit is niet de website van dit bedrijf, maar anders moet ik een link van Facebook of Instagram plaatsen en dat heeft niet iedereen. 

Het is wel grappig die (wilde) dieren in de polder!

🧩 🧩 🧩 🧩

Ons eigen diertje Moppie had een puzzelstukje kwijtgemaakt.

We vonden het missende stukje terug onder de kast. Onze Moppie is toch zo'n boef!

De puzzel is inmiddels klaar. 

vrije dagen

Een maand geleden ging ik minder werken en sindsdien begint mijn weekend al op woensdagmiddag. Eerlijk gezegd heb ik nog niet zoveel erg in de extra vrije uren gehad, want er was steeds iets: vakantie, Huishoudbeurs en ik ben ziek (zware verkoudheid) geweest op mijn vrije dagen... Maar nu heb ik dan eindelijk een keer helemaal niks. Een donderdag en een vrijdag zonder afspraken en zonder ongemakken. 

Het is prachtig weer en daar wil ik dan ook wel volop van genieten en daarom ging ik wandelen. Ik was in de Paulinapolder bij Biervliet.

(Bron: Google Maps)

"Red de Paulinapolder. Geen kerncentrales" staat op een bord te lezen. Deze polder is aangewezen voor de bouw van twee nieuwe kerncentrales. Aan de andere kant van de Westerschelde in het Sloegebied, waar de kerncentrale van Borssele nu is, is een andere optie. In 2027 valt de uiteindelijke beslissing waar de kerncentrales gaan komen. 

Borssele is hemelsbreed niet ver weg, het is een kilometer of zeven.

De kerncentrale is dichtbij, maar wij zitten hier niet op kerncentrales te wachten, toch zeker niet als daar ook nog eens vruchtbare landbouwgrond voor opgeofferd moet worden.

Overal vind je in Zeeuws-Vlaanderen dijken: op de foto hieronder aan de rechterkant. 

De dijken zijn overblijfselen van de strijd tegen het water en de vroegere inpolderingen. Vaak staan er bomen (meestal populieren) op een dijk, bedoeld als windbrekers en om de dijken te verstevigen. 

Een lesje West Zeeuws-Vlaams:

Biervliet, Hoofdplaat, Hoek, IJzendijke, Paulinahaven en Philippine. 

Een zwerm spreeuwen vloog steeds voor me uit:

Ze gingen van boom naar boom.

Ik word altijd blij van spreeuwen!

Een kokmeeuw in het Paulinaschor langs de Westerschelde:

Een puttertje op een kaardenbol:

De puttertjes vlogen, net als eerder de spreeuwen, ook een tijdje voor me uit. 

stil

Het zag er buiten best wel mysterieus uit:

Na mijn werk maakte ik een wandeling met een collega langs het strand. Het was al de hele ochtend mistig geweest en toen we een paar kilometer onderweg waren, brak toch de zon door. 

Langzaamaan verdween de mist.

Het was stil op het strand. Tijdens onze wandeling kwamen we sowieso weinig mensen tegen. Het kwam vast door de mist dat er nog zo weinig mensen op pad waren.

speelgoed

 Een mens kan allerlei speeltjes voor een poes in huis halen, waar vervolgens nooit naar omgekeken wordt. Poezen laten zich moeilijk regisseren. Neem nou onze Moppie: die is hele dagen zoet met elastiekjes.

In de keuken staat een wasmand en daar liggen alle elastiekjes in, die ik uit mijn haar had gehaald en die vervolgens door Moppie ingepikt werden. Ze pakt ze van tafel of van de wastafel in de badkamer. 

De krabpaal haalde ik een paar weken geleden weer eens tevoorschijn en die is ook wel in trek.

Als ik 's morgens manlief wakker maak, weet Moppie soms onze slaapkamer binnen te glippen. Terwijl wij beneden aan het ontbijt zitten, maakt ze de lade van een kastje open om er vervolgens allemaal sokken uit te halen. Die sleept ze daarna door de hele slaapkamer. Zodra ze het beu is gaat ze mauwen en weten wij dat ze weer eens op de slaapkamer opgesloten zit. 

Naar balletjes, speelgoedmuizen en andere poezendingen kijkt ze niet om. Nee, elastiekjes en sokken dat is het echte speelgoed!