voorjaarsbloemen

Een rondje door de tuin.

Het staat er allemaal mooi bij. De afgelopen weken heb ik alweer de nodige uurtjes in de tuin gewerkt. De eerste keren had ik achteraf nog spierpijn, nu zijn mijn spieren er alweer aan gewend.

kalfjes

De afgelopen week was ik veel buiten op pad. Ik wandelde een keer met een collega en een keer met een vriendin. Verder trok ik er twee middagen met de fiets op uit.

Tijdens de wandeling met vriendin moesten we dwars door een koeienwei heen en kijk nou toch wat een droppies daar liepen:

Deze kleine jongen vond ons best wel eng, maar hij was toch ook wel nieuwsgierig.

De mamakoeien lagen te herkauwen en vormden gelukkig geen gevaar. Het is namelijk altijd oppassen geblazen als de koeien kalfjes hebben, ze kunnen je als gevaar zien.

Ondanks dat ik veel buiten was deze week, heb ik toch weinig foto's genomen. 

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

nest

Vorig jaar had de Europese hoornaar een oud schuurtje in onze tuin uitgezocht, om er een nest te bouwen. Maandenlang vlogen de werksters af en aan om voedsel voor de larven te zoeken. Tijdens de eerste maanden zijn die larven ook werksters, maar vanaf eind augustus worden er nieuwe koninginnen en mannetjes geboren. De nieuwe koninginnen vliegen in september en oktober uit, worden bevrucht en overwinteren elders, bijvoorbeeld onder boomschors. In oktober sterft de oude koningin en de rest van de kolonie en wordt een nest niet meer gebruikt. 

Het nest hangt nog steeds in ons schuurtje en binnenkort zullen we het verwijderen. Ik nam gisteren eens een kijkje en nam van onderaf foto's.

Ik weet niet of het op de foto te zien is, maar het is echt groot. De doorsnede is zeker wel een halve meter. 

in het land van bier en in de stad van chocolade

De allereerste Urban Walk die wij liepen, was in 2023 in Brugge en nu was er dan eindelijk weer een wandeling in deze mooie stad georganiseerd. Wij wonen op nog geen uur rijden van Brugge, dus we hoefden deze keer niet ver te reizen. 

Dat Brugge in trek is bleek wel uit de inschrijvingen, want er liepen deze keer 4150 wandelaars mee. Mooi voor de organisatie! En voor ons als wandelaar? Wij hebben daar geen last van en we konden meestal wel vlot doorlopen.

Uitzicht vanaf het beursgebouw.

Het Minnewater.

België is HET bierland. Elke biersoort heeft zijn eigen glas en van die glazen kun je ook gewoon kaarsen maken en verkopen:

Koningin Astridpark.

In het Stadhuis.

Adornesdomein.

Adornesdomein.

Calvariekapel, ook wel 't Annaatje van 't Pitje genoemd. 

Grootseminarie.

Tijd voor Arla Skyr:

Onderweg krijgen we altijd van alles te eten en Arla Skyr (met granola en bosbessen) zit daar ook altijd tussen.

De voormalige campus van de hogeschool. De gebouwen hebben een neogotische bouwstijl en werden gebouwd tussen 1880 en 1883.

 

De houten neogotische turnzaal.

Tijdens de Urban Walk zijn er veel mensen in touw om alles in goede banen te leiden, zoals deze man in geel hesje. 

Voor wie interesse heeft: voor een koetsritje van een half uur betaal je 70 euro en er kunnen 5 personen in een koetsje.

Het 15e-eeuws stadshof Hof van Lanchals.

Wie Brugge zegt, zegt chocolade! Er zijn heel veel chocoladewinkels in de stad, er is een chocolademuseum, je kunt chocoladeworkshops volgen, er is een chocoladewandelroute... in Brugge ontkom je niet aan chocolade.

Bij Chocolatier Dumon ontvingen we een bonbon. 

Sint-Salvatorskathedraal.

Het is bloeitijd voor de magnolia's oftewel tulpenbomen:

Het was een prachtige dag om te wandelen. De route die we liepen was weer anders dan de vorige keer. Het gebeurt heus wel eens dat je in een stad waar je eerder was, ergens komt waar je een vorige keer ook al geweest bent. Soms is dat dan toch net weer in een ander gedeelte van een gebouw of een park of een straat. En als je iets toch al eens gezien hebt, dan is dat ook geen ramp. 

uitvaart

Mijn oom uit Gelderland is overleden, hij is 86 jaar geworden. Omdat hij en mijn tante niet bij ons in de buurt wonen, gaan manlief en ik gewoon ieder jaar een keer bij ze op visite. Mijn nicht en haar man komen dan ook altijd even gedag zeggen en soms springen de kleinkinderen ook nog even binnen. 

Namens mijn broers, mijn zus en mezelf had ik bloemen laten bezorgen en manlief en ik gingen naar de crematie toe. Het was een lange dag: vier uur in de auto, een uur dienst, een uur napraten en vier uur terug in de auto naar huis. En dan ook nog eens al die emoties... ik was helemaal gaar toen ik thuiskwam. Maar ik ben blij dat we geweest zijn, het werd ook enorm gewaardeerd. 

Van tevoren riep ik nog van dat het een oude man was, dat hij ziek was en zijn dood een einde maakte aan zijn lijden. Mijn stoerheid verdween gelijk toen ik het crematorium binnenkwam. In de aula kwam er zoveel terug van de crematieplechtigheid van Justus, zoveel herinneringen en zoveel verdriet kwam er weer naar boven. Het verdriet van mijn nichtje raakte me diep en ik huilde met haar mee. En dit was zeker niet de eerste uitvaart na het overlijden van Justus, maar het was wel de eerste sinds ik geen antidepressivum meer gebruik en dat kon ik nu wel heel erg goed merken.

Manlief en ik komen beiden uit een grote familie, zo hadden we allebei veel ooms en tantes. Veel zijn ons de laatste jaren al ontvallen en manlief heeft nu nog een tante en ik twee tantes en een oom, bijna allemaal al dik in de negentig. Nog even en de generatie boven ons is helemaal weg. 

boots

Een tijdje geleden schreef Janny van Janny's Hobbyblog over schoenen die ze gekocht had bij 95percent: klik! Ik had niet echt nieuwe schoenen nodig, maar onthield haar verhaal en de website wel. En toen braken de dikke zolen van mijn nepuggs van Primark. Ik gebruikte die als pantoffels en liep er nog een paar weken op door, totdat de binnenzolen helemaal doorzakten en ze echt niet meer fijn zaten. 

Ik ging op zoek naar een zelfde soort boots, want daar loop ik liever op dan op gewone pantoffels en ik vond een geschikt paar van het merk Nelson bij 95percent. Ze waren helemaal nieuw en zestig euro goedkoper dan wat ze op de website bij Nelson kosten.

Ze zitten als gegoten en zijn heerlijk warm. Hopelijk gaan ze ook langer mee dan de boots van Primark, want die had ik nog geen vijf maanden. 

Hieronder kun je lezen wat 95percent inhoudt:

Samen duurzaam met 95percent

95percent is een initiatief van onpaarschoenen.nl. Wij werken samen met grote schoenenwinkels zoals Omoda, Nelson, Schuurman Schoenen en Assem. Samen met onze partners geven we schoenen een tweede leven en maken we duurzame keuzes mogelijk.

Hoe werkt het?

Jouw favoriete retailer wil jou altijd de beste en mooiste schoenen aanbieden. Een schoen waarvan een veterringetje loszit en die slechts één dag gedragen is, kan niet weer in een winkel verkocht worden.  Hoe graag ze dat ook willen, want de schoenen zijn vaak als nieuw.

Wij kopen deze schoenen voor een lagere prijs, herstellen de schoenen en bieden de refurbished schoenen aan op ons platform. Zo vind jij bij 95percent altijd een duurzame schoen voor een scherpe prijs!

Website van 95percent: klik!

pretpark

Op een wat mistige morgen reden we naar de Efteling toe. Het was Kruidvat-weekend: voor 7 en 8 maart had deze voordeeldrogisterij entreekaarten aan een gereduceerde prijs verkocht en aangezien wij het een aantrekkelijke actie vonden, gingen we met zeven personen naar het pretpark toe. Het was druk, maar een stuk minder druk dan we hadden verwacht. Dat was dus een meevaller.

's Morgensvroeg was iedereen naar ons huis gekomen en zoonlief kreeg commentaar omdat hij een korte broek aanhad. Het leek iedereen veel te koud. Zoonlief heeft het al snel veel te warm, maar hij trok na het commentaar toch maar een joggingbroek over zijn korte broek aan.

De eerste attractie waar we in de Efteling ingingen was de wildwaterbaan de Pirana. Het was daar eigenlijk geen weer voor en er stond daarom ook geen wachtrij. Omdat ik een grote hekel aan waterattracties heb zou ik niet meegaan. Op het laatste moment besloot ik om toch maar niet zo ongezellig te doen en liep ik toch met de rest mee. 

De bootjes van de Pirana zijn voor zes personen en omdat wij met z'n zevenen waren, gingen er vier in een bootje en drie in een ander bootje. Ik zat met een schoonzus en een nichtje in een bootje. Alles ging goed totdat ons bootje klem kwam te zitten tussen een waterval en een ander bootje: ik kreeg die hele waterval over me heen! Nat tot op mijn vel was ik! Mijn schoonzus en nichtje kwamen er beter van af, want alleen schoonzus had een klein beetje water over haar broek gekregen. 

Natuurlijk had niemand reservekleding mee en de joggingbroek van zoonlief was mijn redding. Hij liep de rest van de dag in zijn korte broek, zoals hij van plan was geweest, en ik in zijn joggingbroek. Mijn doorweekte sokken en onderbroek gooide ik weg. Ik kocht nieuwe sokken (voor in mijn kletsnatte sneakers, maar droge sokken scheelden wel), een sweater en een shopper om al mijn natte kleding (broek, hemd en trui) in te stoppen. En zo werd het voor mij toch nog een dure dag, want alles wat ze daar verkopen is stevig aan de prijs.

Nooit, never, niet krijgen ze mij nog in een wildwaterbaan, tenzij het een mooie warme zomerse dag is. Het was ook niet de eerste keer dat ik zoiets had: jaren geleden kreeg ik in Bobbejaanland (in de herfstvakantie) ook eens de volle laag water over me heen. Toen was de wildwaterbaan de laatste attractie die we deden en op de terugweg heb ik in mijn ondergoed en onder een dekentje in de auto gezeten. 

Gelukkig verliep de rest van de dag wel zonder incidenten. 

We hebben veel attracties kunnen doen, de langste rij waarin we stonden te wachten kostte ons iets van drie kwartier. 

Het was 's morgens wat mistig geweest, maar 's middags brak de zon door. Het was aangenaam weer. Op de terugweg hadden we af en toe mist, maar ook heldere stukken. Alleen werd de mist steeds dichter naarmate we dichter bij huis kwamen. Na een tussenstop bij McDonalds werden zoonlief en ik om half twaalf, na een hele leuke en gezellige dag, thuis afgezet.