een verdwaalde

Met een collega ging ik, na een ochtend werken, wandelen. We doen dat wel vaker en vanaf ons werk lopen we dan altijd hetzelfde rondje van 8,5 km. Maar deze keer was het anders: we moesten nog zeker twee kilometer lopen toen we midden in de polder een bewoonster van onze afdeling tegenkwamen. Iemand die er nog niet zo lang woont en last heeft van beginnende dementie. Ze hoorde daar niet te lopen en ze was duidelijk de weg kwijt. We hielden haar staande en gelukkig herkende ze ons, waardoor ze ons ook gelijk vertrouwde. Omdat ze eigenlijk niet verder meer kon lopen, hebben we naar ons werk gebeld en is een verzorgende deze mevrouw met de auto op komen halen.

Ik ben zo blij dat wij daar toevallig ook liepen, want stel je voor dat deze mevrouw geen bekenden tegengekomen was... Ze wist niet waar ze was, want op onze vraag waar ze heenging noemde ze de etage en het kamernummer waar ze woont. Wij kenden deze mevrouw en we wisten dat ze hier niet thuishoorde, maar wanneer slaat iemand anders alarm... ? Zonder onze hulp zou ze nog verder gelopen zijn en waarschijnlijk zou ze pas uren later gemist worden. We kennen allemaal wel de berichten uit het nieuws, dat iemand met dementie vermist is en later ergens overleden aangetroffen wordt. Alleen al de angst en misschien pijn die zo iemand moet hebben gehad en ook de onzekerheid van de familie/mantelzorgers... Daar moet je toch niet aan denken!

Morgen moeten mijn collega en ik beiden weer werken en we zijn van plan om even samen bij die mevrouw langs te gaan. De kans dat ze niets meer van haar avontuur weet is aanwezig, maar dan maken we gewoon zomaar even een praatje met haar. 

over de kop

Een paar weken geleden was ik een dagje naar de Efteling toe en nu ging ik wéér naar een pretpark, naar Bobbejaanland dit keer. In december hadden wij namelijk kortingskaarten voor dit pretpark gekregen. We waren deze keer met een groepje van zes personen, de jongste was elf jaar en de oudste was ik. En die jongste heeft verschillende keren gevraagd wanneer we nou eens in een attractie gingen die over de kop ging, want ik had beloofd om daar samen met haar in te gaan.

Ik denk dat ik zelf  een jaar of veertien geweest moet zijn, toen ik voor de eerste keer naar een pretpark ging en sinds die eerste keer was ik verkocht! Daarna heb ik al heel veel pretparken bezocht. Ik had ook nog eens het geluk dat ik een schoonmoeder trof, die er precies hetzelfde instond. Tot op hoge leeftijd stapte ze in de spannendste attracties. En soms heb ik het gevoel dat ik nu zelf ook vaak de oudste ben, die in een wachtrij voor een achtbaan staat te wachten. Voor mij moet een achtbaan hard gaan en spannend zijn.

We hadden een goede dag in Bobbejaanland: het was heerlijk weer en het was niet druk. De langste wachtrij waar we in gestaan hebben, duurde een half uur. En je staat dan misschien maar een beetje te staan, maar ondertussen kun je wel met elkaar praten en dat is ook leuk. Vorig jaar ben ik in geen enkel pretpark geweest, dit jaar heb ik er zomaar alweer twee gehad en over twee maanden ga ik naar nummer drie. 

We sloten gisteren de dag af met gourmetten bij een schoonzus en daar schoven nog drie andere familieleden aan. Het was zo een mooie invulling van de tweede paasdag.

samen

Mijn vader overleed in 2020 en na de crematie hadden we zijn as op de begraafplaats in zijn geboortedorp willen laten uitstrooien. Ze belden toen van een instantie, die daarover gaat, met de vraag of we wel wisten wat voor prijskaartje daar aan hing. Dat dit bijna duizend euro moest kosten wisten wij inderdaad niet en we zagen er daarom ook van af.

Vorige jaar is mijn moeder ook overleden en gecremeerd en tot gisteren stonden de bussen met de assen van mijn ouders bij mij op de kast. Een tijdje geleden had ik aan mijn broers en zus gevraagd of het een goed idee was, en of ze er al aan toe waren, om de assen uit te strooien.

 Mijn jongste broer wist een locatie, waar uitstrooien toegestaan is en we prikten een datum. Dat dit op eerste paasdag was, was gewoon toeval. Het heeft niks met geloof of iets anders symbolisch te maken. Mijn broers, zus en ik konden deze dag gewoon allemaal. 

Van mijn vader had ik lang geleden al een klein beetje as in een mooi sierdoosje gedaan, van mijn moeder deed ik dat vorige week. Rondom de urn van Justus staan de sierdoosjes met as van mijn moeder, mijn vader en mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is niet gecremeerd maar werd begraven en daar is dus geen as van. De rest van mijn familie wilde geen as bewaren.

Gisteren was het dan zover en troffen mijn broers, zus en ik elkaar op de afgesproken plaats. Met het uitstrooien van de assen van onze ouders, werden de mensen waaruit wij voortgekomen zijn één en samen werden ze meegevoerd door de wind. 

💖 💖 💖 💖 💖

Ps.: Vandaag ben ik niet thuis en ik zal daardoor ook niet in de gelegenheid zijn om op reacties te reageren.

wind

🐣🐰🥚🐑

Ze kregen voor hun Pasen vlooiendruppels, die twee roodharigen van me. Vonden ze niet leuk. Miep vindt het trouwens niet zo heel erg, maar Moppie denkt altijd dat ze vermoord wordt. Er lopen steeds vreemde katten in de tuin en ik weet niet of het buurkatten of wilde katten zijn, want die zijn hier ook volop. En wild of niet, die van ons komen er wel mee in aanraking en er moeten maar een paar vlooien overspringen om uiteindelijk een plaag te krijgen en daar zitten we niet op te wachten. 

Gisteren werkte ik iets van drie uur in de tuin en manlief ging later het gras maaien. 

Het is genieten nu met de voorjaarsbloeiers en de bloesems.

Het gebroken hartje:

Deze staat op het graf van één van onze honden. Ik vond dat wel een toepasselijke plant daarvoor. Ik heb ook nog een gebroken hartje in een pot staan en die wil ik na de bloei in de tuin overplanten. Het gebroken hartje wordt ook wel tranend hartje of bloedend hartje genoemd. 

Vandaag ga ik niet in de tuin werken, denk ik. Er staat nu een harde wind en dan vind ik het niet zo fijn om te tuinieren. 

 

paasbest

Dinsdag was ik naar de fysiotherapeut voor mijn nek en nu heb ik al drie dagen hoofdpijn. Dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, lijkt me zo! De volgende keer ga ik dat gelijk met hem bespreken, want dit wil ik dus echt niet en dan heb ik eigenlijk liever geen behandelingen meer. Ik moet zeggen dat hij ook een erg harde werkwijze heeft. Een fysiotherapeut moet niet aaien, maar deze is echt wel veel hardhandiger dan mijn vorige fysiotherapeut.

Ik pakte een sweater uit mijn kledingkast en daar lag een soort zaagsel op. Vreemd! En na verdere inspectie lag dat zaagsel op meer kledingstukken. Ik dacht gelijk aan beestjes en haalde allerlei kledingstukken uit mijn kast om de oorzaak te zoeken. Bleek er een geurzakje opengegaan te zijn en dat 'zaagsel' was daaruit gevallen. 

Omdat ik nu toch bezig was heb ik gelijk de zomer- met de winterkleding gewisseld. Mijn zoon merkte al fijntjes op dat ik nu geen kleren heb als het toch nog koud wordt. Ja, die weet wel dat zijn moeder een koukleum is! Maar ik heb gelukkig genoeg vestjes om ergens over aan te trekken, mocht ik het koud hebben.

Mijn moeder vertelde weleens dat ze vroeger met Pasen altijd nieuwe kleding kreeg en dat gelijk alle winterkleding opgeruimd werd. Ook als Pasen vroeg viel, werd de winterkleding niet meer gedragen. Ze had het vaak koud gehad, vertelde ze. 

Veel oude tradities zijn allang verdwenen. Van sommige is dat weleens jammer, maar veel tradities hoeven voor mij niet meer terug te komen. 

paasweekend

 1 april en bijna pasen. Dit jaar heb ik bijna geen paasdecoraties in huis en alle paasworkshops sloeg ik dit jaar over. Ik had er geen zin in! Ik pluk bloemetjes uit eigen tuin, want het is nu ook weer niet zo dat ik momenteel helemaal niks in huis haal of dat het hier een trieste boel is. Maar de paasversieringen... nee, die liggen nog ingepakt op de rommelkamer. 

Toen wij zaterdag naar Delft reden kwamen we tot Bergen op Zoom (daarna reden wij richting Rotterdam) heel veel caravans en campers met Duits kenteken tegen. Zeeland stroomt weer vol. Onze Duitse buren zijn er ook weer. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, hadden zij dit huisje al. Op de camping van andere buren komt het ook weer steeds voller te staan. Eigenlijk merken wij weinig van die camping, maar ik vind het toch altijd weer gezellig als de eerste caravans het terrein op komen rijden. 

Van de week was ik naar een receptie van iemand die met pensioen ging. Thuis stond haar caravan al op de oprit en nog deze week zou ze op reis vertrekken. Ze heeft groot gelijk! Ik weet nog goed dat voor mij vroeger het vakantiegevoel begon, zodra de caravan onze oprit op gereden werd. De caravan betekende leuke dingen doen en andere plaatsen ontdekken. Maar bovenal betekende het er samen op uittrekken met het gezin. Dat laatste is ook de reden dat we de caravan na het overlijden van Justus weggedaan hebben: op vakantie gaan met de caravan was sinds zijn dood te verdrietig voor ons. Soms zeggen anderen weleens dat we weer een caravan moeten aanschaffen. Zij weten dan de reden niet meer waarom we geen caravan meer hebben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet meer. 

Op die receptie sprak ik iemand die ik al een tijd niet gezien had, maar we volgen elkaar wel op facebook. Ze merkte op dat ik vaak op vakantie ben. Ja, zei ik, we gaan graag op hotel. Als verstokte kampeerders hadden we vroeger niet kunnen bedenken, dat we het later fijn zouden vinden om op hotel te gaan. We huren ook wel eens een huisje of een appartement, maar toch gaat onze voorkeur uit naar een hotel.

Vandaag ga ik een dagje werken en daarna begint mijn paasweekend al! Pas volgende week dinsdag zien ze me weer op het werk. 

herontdekken

In de negen jaar dat wij wandelaars zijn, zijn we hier zo ongeveer wel overal geweest. Als ik alleen wandel dan wandel ik vaak dezelfde rondes, met manlief erbij maken we vaak een wandeling elders. Dat hoeft niet altijd ver weg te zijn, maar het is wel leuk om nieuwe paden te ontdekken. 

Als je ergens een paar jaar niet geweest bent, is het dan ook weer nieuw? Misschien wel! Dingen veranderen, omstandigheden veranderen en zelf veranderen wij ook. Daarnaast vergeten we ook dingen. We kennen misschien ergens de weg nog wel, maar soms zijn we de details vergeten. Oude routes worden dan vanzelf weer nieuw.

We waren bij buurtschap Pyramide en daar hebben we ooit eerder gelopen, maar dat is alweer een paar jaar geleden.

(Bron: Google Maps)

Over het ontstaan van de naam gaan verschillende theorieën: er zou ooit een monument in de vorm van een piramide geweest zijn, een dak van een huis zou op een piramide geleken hebben en er zou in de Tachtigjarige Oorlog een verdedigingswerk in de vorm van een piramide geweest zijn. Maar welke theorie waar is...?

Voor de lapjeskat zal het vast niks uitmaken hoe haar stekje aan zijn naam gekomen is.

De Passageule:

Aangelegd in de Tachtigjarige Oorlog en onderdeel van het verdedigingsnetwerk.

Google Lens zei dat onderstaande bomen walnootbomen zijn.

Gelukkig is de deur dicht, anders zou het daar vreselijk tochten:

 😂

Het kavel is onder voorbehoud verkocht:

619m2 voor 209.000€ kk. Er zal vast wel iets leuks van te maken zijn.

koolmees

koolmees

keep

Een vogeltje, een poes, een schaap, een bouwval, het vroege voorjaar... Alles samen zorgde ervoor dat we deze buurt herontdekten. En waarschijnlijk zullen er de komende tijd wel vaker wandelingen komen die we al eerder liepen, maar waarvan het alweer te lang geleden is om het nog echt goed te weten.