vrije dagen

Een maand geleden ging ik minder werken en sindsdien begint mijn weekend al op woensdagmiddag. Eerlijk gezegd heb ik nog niet zoveel erg in de extra vrije uren gehad, want er was steeds iets: vakantie, Huishoudbeurs en ik ben ziek (zware verkoudheid) geweest op mijn vrije dagen... Maar nu heb ik dan eindelijk een keer helemaal niks. Een donderdag en een vrijdag zonder afspraken en zonder ongemakken. 

Het is prachtig weer en daar wil ik dan ook wel volop van genieten en daarom ging ik wandelen. Ik was in de Paulinapolder bij Biervliet.

"Red de Paulinapolder. Geen kerncentrales" staat op een bord te lezen. Deze polder is aangewezen voor de bouw van twee nieuwe kerncentrales. Aan de andere kant van de Westerschelde in het Sloegebied, waar de kerncentrale van Borssele nu is, is een andere optie. In 2027 valt de uiteindelijke beslissing waar de kerncentrales gaan komen. 

Borssele is hemelsbreed niet ver weg, het is een kilometer of zeven.

De kerncentrale is dichtbij, maar wij zitten hier niet op kerncentrales te wachten, toch zeker niet als daar ook nog eens vruchtbare landbouwgrond voor opgeofferd moet worden.

Overal vind je in Zeeuws-Vlaanderen dijken: op de foto hieronder aan de rechterkant. 

De dijken zijn overblijfselen van de strijd tegen het water en de vroegere inpolderingen. Vaak staan er bomen (meestal populieren) op een dijk, bedoeld als windbrekers en om de dijken te verstevigen. 

Een lesje West Zeeuws-Vlaams:

Biervliet, Hoofdplaat, Hoek, IJzendijke, Paulinahaven en Philippine. 

Een zwerm spreeuwen vloog steeds voor me uit:

Ze gingen van boom naar boom.

Ik word altijd blij van spreeuwen!

Een kokmeeuw in het Paulinaschor langs de Westerschelde:

Een puttertje op een kaardenbol:

De puttertjes vlogen, net als eerder de spreeuwen, ook een tijdje voor me uit. 

stil

Het zag er buiten best wel mysterieus uit:

Na mijn werk maakte ik een wandeling met een collega langs het strand. Het was al de hele ochtend mistig geweest en toen we een paar kilometer onderweg waren, brak toch de zon door. 

Langzaamaan verdween de mist.

Het was stil op het strand. Tijdens onze wandeling kwamen we sowieso weinig mensen tegen. Het kwam vast door de mist dat er nog zo weinig mensen op pad waren.

speelgoed

 Een mens kan allerlei speeltjes voor een poes in huis halen, waar vervolgens nooit naar omgekeken wordt. Poezen laten zich moeilijk regisseren. Neem nou onze Moppie: die is hele dagen zoet met elastiekjes.

In de keuken staat een wasmand en daar liggen alle elastiekjes in, die ik uit mijn haar had gehaald en die vervolgens door Moppie ingepikt werden. Ze pakt ze van tafel of van de wastafel in de badkamer. 

De krabpaal haalde ik een paar weken geleden weer eens tevoorschijn en die is ook wel in trek.

Als ik 's morgens manlief wakker maak, weet Moppie soms onze slaapkamer binnen te glippen. Terwijl wij beneden aan het ontbijt zitten, maakt ze de lade van een kastje open om er vervolgens allemaal sokken uit te halen. Die sleept ze daarna door de hele slaapkamer. Zodra ze het beu is gaat ze mauwen en weten wij dat ze weer eens op de slaapkamer opgesloten zit. 

Naar balletjes, speelgoedmuizen en andere poezendingen kijkt ze niet om. Nee, elastiekjes en sokken dat is het echte speelgoed!

zoontje

"Hé" zei ik tegen manlief toen we in de Lidl liepen "daar zijn we geweest!" terwijl ik een puzzel van het mooie Manarola in Italië omhoog hield:

Zie je:

Dit was afgelopen september. 

Manarola is één van de vijf idyllische dorpjes van de Cinque Terre. De puzzel ging mee naar huis en we zijn er al aan begonnen.

Na de Lidl gingen we nog naar de AH om taart. Gisteren was zoonlief jarig: op de achtentwintigste werd hij achtentwintig jaar. Op Facebook schreef iemand: "gefeliciteerd met de verjaardag van jullie zoontje." Nou, laat dat TJE er maar vanachter! Dat zoontje is allang een grote man. 

Zoonlief zit gelukkig goed in zijn vel, sinds hij een paar jaar geleden van baan veranderde. Bij zijn vorige vaste baan was dat niet het geval. Uiteindelijk nam hij daar ontslag en een jaar lang werkte hij bij verschillende bedrijven, om uit te zoeken wat hij nou eigenlijk precies wilde. Het kwam goed, hij vond een leuke baan en hij gaat nog altijd met plezier naar zijn werk toe. 

Toch was bij die vorige baan niet alles negatief, zo deed hij er veel kennis op. Daarnaast leerde hij daar vrienden kennen waar hij nog steeds een paar keer per week mee optrekt. Ook zij werken inmiddels al ergens anders, maar de vriendschap bleef.

Momenteel heeft zoon geen relatie, hij woont nog thuis en laat hem maar lekker hier blijven en sparen. Aan een huis voor zijn budget is hier nauwelijks te geraken. En stel dat hij opeens iemand tegenkomt, dan kan alles snel veranderen en dat is dan ook weer goed. 

Achtentwintig jaar geleden kwam mijn zoon via een keizersnede op de wereld. Dat zoontje was toen ook al een grote zoon, met een geboortegewicht van 5165 gram. 

beurs

In 2019, 2020 en 2023 gingen mijn collega's ik naar de Huishoudbeurs in Amsterdam toe. De eerste twee edities waren leuk, de derde was de eerste na corona en viel toen behoorlijk tegen en daarna zijn we een paar jaar niet geweest. Maar nu hadden we zin om weer eens te gaan. 

De voorgaande keren gingen we met de trein en daarvoor reden we eerst vanaf ons een uur met de auto naar het station van Goes en stapten daar op de trein. Onderweg moesten we overstappen, wat altijd weer haasten was en dan maar hopen dat je in de volgende trein een zitplaats had, want we hebben ook vaak gestaan. Als we van Amsterdam terug naar huis wilden, was het op het station altijd een chaos: het was druk en de mensen die een treinkaartje bij de NS (wij) gekocht hadden, kregen voorrang op mensen die via het Kruidvat een kaartje hadden. Het was altijd gedoe en scheve ogen.

Dit jaar besloten we met een georganiseerde busreis te gaan. We moesten een half uur naar de opstapplaats rijden en konden daarna de hele reis lekker zitten. Geen gedram, geen gedoe... het was heerlijk relaxed. 

Zo groot als de Huishoudbeurs vroeger was, zo is het niet meer. Toch is het groot genoeg om je een aantal uren bezig te houden en zeker als je met een groepje bent (wij waren met z'n achten). De ene wil hier kijken en de ander daar. Echt overdreven druk was het niet, wat voor ons natuurlijk wel lekker was. 

Naar de Huishoudbeurs ga je om nieuwe dingen te ontdekken, maar al die gratis proefmonsters die je vroeger kreeg, zijn er niet meer. Je kan op de beurs etenswaren en drinken proeven, een parfum testen, een crème proberen... dat soort dingen. 

Natuurlijk is de Huishoudbeurs er ook om dingen te kopen. Zoals altijd hadden wij allemaal een boodschappentrolley mee, waar we onze aankopen in konden doen. Die van mij was handig om mijn jas en een flesje drinken in te bewaren... en om die twee lippenstiften en drie armbandjes in te doen die ik gekocht had 😁 Haha, meer heb ik niet gekocht en de volgende keer laat ik die trolley gewoon lekker thuis. 

Weet je wat het is? Als die beursaanbiedingen hè... veel dingen zijn net zo duur of misschien wel duurder dan in de winkel. Daarnaast had ik geen kleding of eten of andere dingen nodig en ik ga niet kopen om toch maar iets te moeten kopen. Ik heb dus erg weinig geld op de beurs uitgegeven.

Maar... we maakten er samen een hele gezellige dag van. We kletsten en lachten, we aten en dronken. En volgend jaar? Dan gaan we misschien weer! En dan ook met de bus, want dat is wel heel erg goed bevallen.

leefbaarheid

Wij zijn regelmatig toeristen. Zo zijn wij nog maar net terug uit Flevoland, waar we een paar dagen de toerist uithingen. Ik woon zelf in een streek waar ook toeristen komen en als anderen daarover mopperen, zeg ik altijd dat ik soms ook toerist ben. Niet hier, maar wel ergens anders. 

Veel huizen hier zijn in het bezit van buitenstaanders, van mensen die hier een tweede woning hebben. Zij verblijven hier tijdens vrije dagen en vakanties. Er worden ook huizen aan toeristen verhuurd, hoewel daar wel regels voor zijn en een vakantiehuis daardoor maar een maximaal aantal dagen per jaar verhuurd mag worden. 

De leefbaarheid in de dorpen lijdt onder die tweede woningen en voor starters is het hier erg moeilijk om aan een huis te komen. Het is een probleem dat eigenlijk steeds groter lijkt te worden. Neem nou Cadzand: een vriendin van me woont in Cadzand-Dorp en in haar straat zijn nog maar drie huizen permanent bewoond, de andere twintig huizen zijn de laatste jaren vakantiehuizen geworden. En als die laatste drie huizen te koop komen te staan, dan is de kans groot dat ook dit vakantiehuizen zullen worden. Vriendin is weleens bang dat ze bij niemand kan aankloppen als er iets aan de hand is. Ze voelt zich eenzaam in haar eigen straat.

Cadzand-Bad is nog een stuk erger: daar zijn de laatste jaren veel grote appartementengebouwen uit de grond gestampt. Cadzand is een verlengstuk van het dure Belgische Knokke geworden en hierdoor ook onbetaalbaar voor het gros van de mensen. Wij vragen ons hier vaak hardop af wat die mensen allemaal in Cadzand komen doen. Want wat heeft Cadzand nou eigenlijk te bieden: strand, een klein beetje winkels en horeca en verder niks. Het is voornamelijk omdat Knokke zo dichtbij is dat er zo in (onbetaalbare) appartementen geïnvesteerd wordt, denk ik. 

Over al die veranderingen wordt volgende week woensdag 4 maart op NPO2 een documentaire over Cadzand uitgezonden:

https://pers.bnnvara.nl/strijd-om-dorpsbehoud-in-nieuwe-bnnvara-documentaireknokke-in-cadzand/

En ook dit filmpje op YouTube gaat hierover:

https://www.youtube.com/shorts/zCnItYAhUr8

En natuurlijk weten we dat het toerisme goed voor onze streek is, we kunnen niet zonder. In deze regio moeten we het hoofdzakelijk van het toerisme hebben en eigenlijk zijn we ook niet anders gewend dan dat buitenstaanders hier een tweede woning hebben. Maar het steekt dat de eigen bevolking geen woning kan kopen omdat alles door investeerders en projectontwikkelaars weggekocht wordt. Zij bieden de hoofdprijs voor een woning en daar is, zeker voor starters, niet tegen op te boksen. De dorpen lopen leeg en het doet ons verdriet dat hierdoor ook de leefbaarheid in de dorpen steeds slechter wordt. Al die huizen die voor het grootste deel van het jaar leegstaan, zijn niet goed voor de dorpen.

molens

Zondag was het negen jaar geleden dat onze jongste zoon kwam te overlijden. Normaal gesproken zijn wij altijd thuis op zijn geboorte- en sterfdag en nu kwamen wij terug van vakantie. Het grootste deel van de dag zouden wij daarom niet thuis zijn en we bespraken dit van tevoren met elkaar en we bespraken het met zoonlief. De sterfdag van Justus is een heel erg beladen dag en normaal komt er altijd visite en ook aan deze mensen vertelden we dat we deze keer andere plannen hadden. 

We verlieten 's morgens Hotel de Eemhof en op de terugweg naar huis brachten we een bezoek aan de molens van Kinderdijk.

Het was een erg regenachtige dag en toch waren we niet de enige toeristen, maar veel andere Nederlanders waren er niet. We kwamen Fransen, Belgen, Italianen en Chinezen tegen. 

In Kinderdijk staan negentien molens, waarvan de meeste omstreeks 1740 gebouwd werden. Daarvan zijn er nog zestien bewoond. Twee molens zijn ingericht als museummolen en daar kun je binnenkijken en ook uitleg van een medewerker/vrijwilliger krijgen.

De molens werden tot 1868 gebruikt om water uit de Alblasserwaard weg te pompen.

Daarna nam een stoomgemaal de taak van de molens over en vanaf 1942 wordt op elektriciteit het water weggepompt.

De oudste molen is de Blokweerse molen en deze dateert uit 1630:

We wandelden heen over het pad langs de molens en omdat het steeds harder ging regenen namen we terug het (overdekte) rondvaartbootje naar de ingang. Daar brachten we vervolgens nog een bezoek aan het gemaal, het hulpgemaal en het vogeltheater.

Halverwege de middag waren we weer terug thuis. Het uitstapje naar Kinderdijk had manlief en mij nog enigszins afleiding kunnen geven, maar eenmaal terug thuis overviel de naargeestigheid van de dag me. Tot het moment dat Justus nog geleefd had ging het nog wel, maar daarna begon die film van negen jaar geleden zich weer in mijn hoofd af te spelen. Net zoals voorgaande jaren en zo zal het ook altijd blijven. Voor half negen 's avonds op 22 februari 2017 was alles normaal en waren wij als gezin compleet. Daarna zou niks meer hetzelfde zijn. Nooit meer.