stad

Kijk, als ik door een stad loopt en ik kom zo'n winkel tegen:

Dan kan mijn dag niet meer stuk! Ik was in Amersfoort in stoffen- en fourniturenwinkel Schwitzner: klik! Van tevoren had ik niet gekeken of er zo'n winkel was, maar deze kwam ik zomaar tijdens onze stadswandeling tegen. Ik mocht foto's nemen en gelijk ook best wel een beetje reclame maken... dus bij deze!

Wij waren op doorreis naar Hotel de Eemhof en we hadden besloten om een tussenstop in Amersfoort te maken. We waren beiden nog nooit in deze stad geweest en een stadswandeling leidde ons langs de bezienswaardigheden.

Er was code geel voor sneeuwval afgegeven en met die sneeuw viel het gelukkig mee. De hele reis regende het en toen we aan de stadswandeling begonnen regende het ook nog, maar dat stopte al snel. Het was wel verschrikkelijk koud! Ik droeg handschoenen, maar dan nog leken mijn vingers haast te bevriezen. Als het zo koud is, dan loop je wel anders door een stad en neem je minder de tijd om overal goed te kijken, dan wanneer de temperatuur aangenamer is. 

Onze-Lieve-Vrouwetoren

Maar Amersfoort beviel ons! 

We hebben veel oude panden gezien.

Pakhuis De Hoop, werd waarschijnlijk in de zeventiende eeuw gebouwd.

Museum Flehite

De Koppelpoort dateert uit 1425

Zicht op de Joodse Begraafplaats

Het Dreyershofje

De Kamperbinnenpoort

Huis Cohen, gebouwd in 1780 door tabakshandelaar Benjamin Cohen

De Dieventoren, deze toren was eerst onderdeel van een stadsmuur uit de veertiende eeuw.
Na de bouw van een tweede stadsmuur werd de toren gebruikt als gevangenis.

We vonden Amersfoort een fijne stad. Het historische centrum is niet al te groot, maar er is wel veel te zien en te ontdekken. De wandeling die wij maakten had een lengte van vijf kilometer.

weg

Zoonlief kreeg in december bij zijn kerstpakket een kortingsvoucher van Hotelgiftcard, die hij vervolgens aan manlief en mij gaf. Net zoals vorig jaar, spelde ik de voucher op ons prikbord en daar hing deze in afwachting van misschien besteed te worden.

Een maand later was ik jarig en mijn schoonfamilie verraste me met een Hotelgiftcard waar een heel groot bedrag op stond. Die wisten natuurlijk wel dat man en ik graag de hort op gaan en dat het met dit cadeau wel goed zou komen. We lieten er geen gras over groeien en ik boekte van de voucher van zoonlief, de cadeaukaart van mijn schoonfamilie en een beetje eigen inleg samen, drie overnachtingen in een hotel. 

Ik wilde graag in ons eigen Nederland op vakantie en dan het liefst naar een buurt waar we het niet zo goed kenden. Ik zocht daarom in het gebied boven Utrecht en na lang zoeken besloten we voor Hotel de Eemhof van Center Parcs te gaan. Wij vinden het zwembad van Center Parcs altijd leuk en verder is het ook wel handig dat je op zo'n park van alles bij de hand hebt.

We vertrokken gisteren en kwamen, na een tussenstop, halverwege de middag op het park aan. We waren een uurtje te vroeg, maar mochten toch al op onze kamer. Had dat niet gekund, dan hadden we daar wel ergens koffie kunnen drinken.

 De hotelkamer is groot en netjes.

Op de heenreis deden we een stad aan, waar we nog nooit geweest waren en daarover schrijf ik een volgende keer. Verder hebben we een paar uitstapjes gepland en gaan we lekker genieten van alles wat we zien en doen.

vervolg

Gelukkig ben ik weer helemaal op de been. Mijn verkoudheid is nog aan het loskomen, maar ik ben gelukkig niet meer zo moe. Maandag en woensdag was ik aan het werk en dinsdag bracht ik spullen naar de kringloop toe. Laatst schreef ik al dat ik aan opruimen was en inmiddels had ik vier doosjes met spullen die ik weg kon brengen. Dat ruimt tenminste lekker op!

Op de kledingafdeling van de kringloop was het druk, want alle winterkleding ging weg voor 1€ per item. Er hingen nog veel mooie spullen tussen, maar aangezien ik niks nodig had kocht ik geen trui of broek of jas. Wel zag ik een fijne warme wintersjaal in mooie kleuren die er als nieuw uitzag. Deze kostte ook 1€ en die nam ik wel mee. Eenmaal terug thuis zag ik dat er een merkje op de sjaal, namelijk Fraas, stond en ik keek even met Google Lens of er iets over dit merk te vinden was en toen bleek de sjaal nieuw €45 te kosten! 

Ik kocht ook nog een bloempot voor 2€, die van de Praxis kwam en nieuw 19€ kost. Dat was dus ook een goede koop!

Vorige week schreef ik over een boek van Chris de Stoop, Dit is mijn hof: klik! Toevallig kwam ik bij de kringloop van dezelfde schrijver een boekje over Waterdunen tegen, het natuurgebied bij mij in de buurt. Het boekje gaat ook over een boerenbedrijf en landbouwgrond dat opgeofferd moest worden voor nieuwe (compensatie)natuur en een vakantiepark. Dat boekje ben ik nu aan het lezen.

Al maandenlang keek ik bij iedere kringloop waar ik kwam of er een boekje over Napels tussen de reisboeken stond en nu had ik dan toch eindelijk beet. We willen dit jaar naar Napels en ik kan me nu alvast gaan inlezen. Ik vind het altijd wel nuttig om me vooraf in de geschiedenis van een stad of een streek te verdiepen.

Met een paar spullen rijker en heel veel spullen armer kwam ik van de kringloopwinkel terug. Eigenlijk is spullen naar de kringloopwinkel brengen niet mijn favoriete werkje. Thuis alles in de auto laden, gaat nog wel. Parkeren bij de winkel is lastiger. Ik hoop altijd dat ik voor de deur kan parkeren en niet te ver hoef te sjouwen met al die dozen. Gelukkig was ik deze keer de enige die kwam lossen en binnen een paar minuten was mijn auto leeg.

sneeuw

Foto's nemen door het natte raam terwijl het aan het sneeuwen is en dan ook nog tegen het einde van de middag, als het al donker begint te worden... dat wordt natuurlijk niet echt een succes.

Maar de pimpelmeesjes staan er toch op!

De sneeuw kwam halverwege de middag en het sneeuwde urenlang. Vannacht steeg de temperatuur naar 6℃ en de sneeuw is daardoor gelijk alweer verdwenen ook. Ik vind het niet erg.

bezighouden

We gingen om boodschappen en daarna kon je me gelijk opvegen. Ik dacht dat ik al weer heel wat was, maar even later lag ik te snurken op de bank. Toch gaat het beter, hoor. Het gaat de goede kant op. Alleen is manlief nu ook ziek en helaas ben ik de schuldige, want hij had thuisgewerkt de hele week en alleen mij gezien. Ik hoop dat ik zoon ook niet aangestoken heb. Die was vrijdag en zaterdag gaan carnavallen dus mocht hij ziek worden, dan hoeft dat niet per se door mij te komen 😉

Ik heb de nodige uurtjes geslapen de afgelopen vier dagen en als ik niet sliep zat ik op de bank te lezen en ik keek maar weer eens naar alle drie de films uit de Robert Langdon-reeks: The Da Vinci Code, Angels & Demons en Inferno. Het zijn films waar vaart inzit, maar je kan toch beter de boeken van Dan Brown lezen, die zijn toch een stuk beter te volgen. Er gebeurt in die films zoveel, er zijn allerlei complotten en op den duur kan ik niet meer volgen wie goed of slecht is en wie bij wie hoort. Maar goed, ik kon me uitstekend met de films bezighouden. 

Toevallig belandde ik al zappend twee weken terug in het programma Geheimen van het museum op NPO2. Ik kende het programma niet, maar vond het erg interessant. Het bleek al het derde seizoen te zijn dat dit programma op televisie is en ik ben nu de eerste twee seizoenen aan het terugkijken: klik! 

Tussen al het gesnotter door naaide ik ook nog een vestje. Gewoon simpel: een effen stof, voor- en achterpand. mouwen en verder geen poespas. Een vestje om makkelijk over een shirt aan te schieten en verder niet bijzonder genoeg om hier te laten zien. 

Vandaag hoop ik het huishouden weer een beetje op te pakken en morgen wil ik naar mijn werk. Misschien ben ik dan nog wel niet helemaal fit, maar het ergste heb ik inmiddels wel gehad. 

ziek dus dan maar lezen

Drie keer niezen en daarna gelijk keelpijn, zo begon mijn verkoudheid. Snotteren, keel- en hoofdpijn en vooral heel erg moe ben ik. Hopelijk is het snel over. 

Ik las het boek Geschenk van de zee van Julia Kelly in één keer uit. Nu lees ik Het wordt niets zonder jou van Sander van Leeuwen, een biografie over Hans de Booij.

Jaren geleden zouden mijn broer en ik naar een voorstelling van Hans de Booij gaan. Door ziekte van de artiest ging het helaas niet door, Hans de Booij had corona en lag hiervoor zelfs een tijdje op de ic. Een latere voorstelling ging eveneens niet door. Jammer, ik heb de muziek van hem altijd erg gewaardeerd. 

Ik las ook het boek Dit is mijn hof van Chris de Stoop. Het was het derde boek van deze Vlaamse schrijver wat ik binnen een jaar las. Ik hou van zijn manier van schrijven. Hier (klik!) schreef ik daar ook over. Dit is mijn hof gaat over het onteigenen van boerenbedrijven en het verplicht opgeven van dorpen en gehuchten. Door de uitbreiding van de haven van Antwerpen en het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde (de schepen die naar Antwerpen varen worden steeds groter en daarvoor moet constant gebaggerd worden) moest er compensatienatuur komen, omdat het verdiepen schade aan de natuur toebrengt. Daarvoor moesten boerenland met soms eeuwenoude bedrijven ruimte maken. Dit ging uiteraard niet zonder slag of stoot en het bracht ook heel veel verdriet met zich mee. Het gebied waar dit verhaal over gaat is hier niet ver vandaan en ik ken de polders en de strijd tegen het ontpolderen.

Als wij in het Antwerpse havengebied gaan wandelen dan komen wij daar voor de natuur. De kreken en plassen, de bloemetjes, de beestjes... eigenlijk niet wetend dat diezelfde (gemaakte) natuur zoveel leed veroorzaakt heeft. Ook de houding van de natuurvereniging (Natuurpunt) wordt in het boek zwaar onder de loep genomen: natuurgebieden werden gecreëerd, weer veranderd of verwijderd. De verkeerde vogels kwamen of er kwamen te weinig vogels van een bepaalde soort. Ik heb nooit geweten dat de doelstelling van een natuurvereniging het aantal vogels is. Ik dacht altijd dat ze blij met ieder vogeltje waren en niet dat het om de aantallen ging. In die zin was het boek ook een oogopener. 

Dichter bij huis kwam jaren geleden Waterdunen: een natuur- en recreatiegebied bij Breskens/Groede dat eveneens deels compensatienatuur is. De realisatie van dit gebied kwam ook tot stand door het opgeven van boerenland en onteigeningen. Waterdunen is een mooi gebied geworden, ik ga er regelmatig heen om te wandelen en om vogels te spotten. Toch kan ik daar nooit zonder een dubbel gevoel te hebben rondlopen. Het zal altijd pijnlijk blijven en ik zal altijd blijven denken aan wat er voor het natuurgebied is moeten wijken. En vooral hoe verdrietig dit was.

Maar ik besef ook maar al toe goed dat het ook onze eigen schuld is. Al die grote schepen die naar Antwerpen varen... zonder consumenten geen producenten. Alles wat in de schepen vervoerd wordt is voor de mens.

witte wolletjes

Het weer was net zoals mijn stemming, ik was een beetje somber, maar ik besloot toch om te gaan wandelen. Gewoon om even mijn gedachten te ordenen en natuurlijk ook om buiten te kunnen zijn.

Oh kijk: lammetjes!

Daar knapt een mens toch wat van op!

Het deed deugd om die witte wolletjes door de wei te zien dartelen.

 Het ging regenen, maar dat nam ik maar voor lief. 

Terug thuis voelde ik me wel wat beter, maar met één wandeling is mijn sombere periode nog niet voorbij, anders zouden eerdere wandelingen ook al geholpen hebben. Het is niet mijn favoriete tijd van het jaar, laten we het daar maar op houden.

Het is nog vroeg in het jaar, maar die lammetjes... die vertelden me dat het voorjaar niet lang meer op zich laat wachten. En lammetjes spreken altijd de waarheid 😉🐑