wind

🐣🐰🥚🐑

Ze kregen voor hun Pasen vlooiendruppels, die twee roodharigen van me. Vonden ze niet leuk. Miep vindt het trouwens niet zo heel erg, maar Moppie denkt altijd dat ze vermoord wordt. Er lopen steeds vreemde katten in de tuin en ik weet niet of het buurkatten of wilde katten zijn, want die zijn hier ook volop. En wild of niet, die van ons komen er wel mee in aanraking en er moeten maar een paar vlooien overspringen om uiteindelijk een plaag te krijgen en daar zitten we niet op te wachten. 

Gisteren werkte ik iets van drie uur in de tuin en manlief ging later het gras maaien. 

Het is genieten nu met de voorjaarsbloeiers en de bloesems.

Het gebroken hartje:

Deze staat op het graf van één van onze honden. Ik vond dat wel een toepasselijke plant daarvoor. Ik heb ook nog een gebroken hartje in een pot staan en die wil ik na de bloei in de tuin overplanten. Het gebroken hartje wordt ook wel tranend hartje of bloedend hartje genoemd. 

Vandaag ga ik niet in de tuin werken, denk ik. Er staat nu een harde wind en dan vind ik het niet zo fijn om te tuinieren. 

 

paasbest

Dinsdag was ik naar de fysiotherapeut voor mijn nek en nu heb ik al drie dagen hoofdpijn. Dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, lijkt me zo! De volgende keer ga ik dat gelijk met hem bespreken, want dit wil ik dus echt niet en dan heb ik eigenlijk liever geen behandelingen meer. Ik moet zeggen dat hij ook een erg harde werkwijze heeft. Een fysiotherapeut moet niet aaien, maar deze is echt wel veel hardhandiger dan mijn vorige fysiotherapeut.

Ik pakte een sweater uit mijn kledingkast en daar lag een soort zaagsel op. Vreemd! En na verdere inspectie lag dat zaagsel op meer kledingstukken. Ik dacht gelijk aan beestjes en haalde allerlei kledingstukken uit mijn kast om de oorzaak te zoeken. Bleek er een geurzakje opengegaan te zijn en dat 'zaagsel' was daaruit gevallen. 

Omdat ik nu toch bezig was heb ik gelijk de zomer- met de winterkleding gewisseld. Mijn zoon merkte al fijntjes op dat ik nu geen kleren heb als het toch nog koud wordt. Ja, die weet wel dat zijn moeder een koukleum is! Maar ik heb gelukkig genoeg vestjes om ergens over aan te trekken, mocht ik het koud hebben.

Mijn moeder vertelde weleens dat ze vroeger met Pasen altijd nieuwe kleding kreeg en dat gelijk alle winterkleding opgeruimd werd. Ook als Pasen vroeg viel, werd de winterkleding niet meer gedragen. Ze had het vaak koud gehad, vertelde ze. 

Veel oude tradities zijn allang verdwenen. Van sommige is dat weleens jammer, maar veel tradities hoeven voor mij niet meer terug te komen. 

paasweekend

 1 april en bijna pasen. Dit jaar heb ik bijna geen paasdecoraties in huis en alle paasworkshops sloeg ik dit jaar over. Ik had er geen zin in! Ik pluk bloemetjes uit eigen tuin, want het is nu ook weer niet zo dat ik momenteel helemaal niks in huis haal of dat het hier een trieste boel is. Maar de paasversieringen... nee, die liggen nog ingepakt op de rommelkamer. 

Toen wij zaterdag naar Delft reden kwamen we tot Bergen op Zoom (daarna reden wij richting Rotterdam) heel veel caravans en campers met Duits kenteken tegen. Zeeland stroomt weer vol. Onze Duitse buren zijn er ook weer. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, hadden zij dit huisje al. Op de camping van andere buren komt het ook weer steeds voller te staan. Eigenlijk merken wij weinig van die camping, maar ik vind het toch altijd weer gezellig als de eerste caravans het terrein op komen rijden. 

Van de week was ik naar een receptie van iemand die met pensioen ging. Thuis stond haar caravan al op de oprit en nog deze week zou ze op reis vertrekken. Ze heeft groot gelijk! Ik weet nog goed dat voor mij vroeger het vakantiegevoel begon, zodra de caravan onze oprit op gereden werd. De caravan betekende leuke dingen doen en andere plaatsen ontdekken. Maar bovenal betekende het er samen op uittrekken met het gezin. Dat laatste is ook de reden dat we de caravan na het overlijden van Justus weggedaan hebben: op vakantie gaan met de caravan was sinds zijn dood te verdrietig voor ons. Soms zeggen anderen weleens dat we weer een caravan moeten aanschaffen. Zij weten dan de reden niet meer waarom we geen caravan meer hebben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is, is dat voor ons niet meer. 

Op die receptie sprak ik iemand die ik al een tijd niet gezien had, maar we volgen elkaar wel op facebook. Ze merkte op dat ik vaak op vakantie ben. Ja, zei ik, we gaan graag op hotel. Als verstokte kampeerders hadden we vroeger niet kunnen bedenken, dat we het later fijn zouden vinden om op hotel te gaan. We huren ook wel eens een huisje of een appartement, maar toch gaat onze voorkeur uit naar een hotel.

Vandaag ga ik een dagje werken en daarna begint mijn paasweekend al! Pas volgende week dinsdag zien ze me weer op het werk. 

herontdekken

In de negen jaar dat wij wandelaars zijn, zijn we hier zo ongeveer wel overal geweest. Als ik alleen wandel dan wandel ik vaak dezelfde rondes, met manlief erbij maken we vaak een wandeling elders. Dat hoeft niet altijd ver weg te zijn, maar het is wel leuk om nieuwe paden te ontdekken. 

Als je ergens een paar jaar niet geweest bent, is het dan ook weer nieuw? Misschien wel! Dingen veranderen, omstandigheden veranderen en zelf veranderen wij ook. Daarnaast vergeten we ook dingen. We kennen misschien ergens de weg nog wel, maar soms zijn we de details vergeten. Oude routes worden dan vanzelf weer nieuw.

We waren bij buurtschap Pyramide en daar hebben we ooit eerder gelopen, maar dat is alweer een paar jaar geleden.

(Bron: Google Maps)

Over het ontstaan van de naam gaan verschillende theorieën: er zou ooit een monument in de vorm van een piramide geweest zijn, een dak van een huis zou op een piramide geleken hebben en er zou in de Tachtigjarige Oorlog een verdedigingswerk in de vorm van een piramide geweest zijn. Maar welke theorie waar is...?

Voor de lapjeskat zal het vast niks uitmaken hoe haar stekje aan zijn naam gekomen is.

De Passageule:

Aangelegd in de Tachtigjarige Oorlog en onderdeel van het verdedigingsnetwerk.

Google Lens zei dat onderstaande bomen walnootbomen zijn.

Gelukkig is de deur dicht, anders zou het daar vreselijk tochten:

 😂

Het kavel is onder voorbehoud verkocht:

619m2 voor 209.000€ kk. Er zal vast wel iets leuks van te maken zijn.

koolmees

koolmees

keep

Een vogeltje, een poes, een schaap, een bouwval, het vroege voorjaar... Alles samen zorgde ervoor dat we deze buurt herontdekten. En waarschijnlijk zullen er de komende tijd wel vaker wandelingen komen die we al eerder liepen, maar waarvan het alweer te lang geleden is om het nog echt goed te weten. 

gewonnen

De post bezorgde een brief van de Vriendenloterij en op de envelop stond met grote letters: Gefeliciteerd met uw prijs! Ooooh spannend! We bleken twee kaartjes voor de musical Willem van Oranje in Delft gewonnen te hebben. Hoe leuk is dat! Maar ja, mijn wederhelft is niet zo van het theater en naar voorstellingen ga ik daarom ook altijd met mijn broer. En toch, toch was manlief ook enthousiast! We keken gelijk welke datums beschikbaar waren en anderhalve week nadat we de brief gekregen hadden, reden we naar Delft. Niet naast de deur, maar we hadden het er graag voor over. 

We hadden gekozen voor de middagvoorstelling. Onderweg hadden we willen lunchen in een brasserie vlakbij Delft. Daar aangekomen bleek het erg druk te zijn en we moesten toch op de tijd letten en daarom besloten we om door te rijden naar Ikea en om daar iets te eten. Ook daar was het druk, maar alles werkt daar meestal toch iets sneller.

Van Ikea naar het Prinsentheater was het slechts vijf minuten rijden, ware het niet dat vlakbij het theater de weg afgesloten bleek te zijn en we vervolgens nog eens drie à vier kilometer extra moesten omrijden. Van tevoren had dat op geen enkele website aangegeven gestaan en ook Maps wist het niet, dus dat was best wel vervelend. We kwamen gelukkig op tijd bij het theater, maar dat gestress... dat haat ik echt!

Het Prinsentheater is gloednieuw en de première van de musical was afgelopen 8 februari. Op een draaiende tribune word je langs verschillende decors gevoerd, er zijn projecties en er wordt gebruik gemaakt van special effects. Met het acteerwerk en de zang erbij is de musical een hele belevenis. Ik was wel blij dat ik me van tevoren een klein beetje in het leven van Willem van Oranje verdiept had, want het is een verhaal uit een enorm woelige tijd. Beeld- en geluidsopnames maken mocht niet en daarom heb ik verder ook geen foto's om te laten zien. De musical duurt drie uur: anderhalf uur show, een half uur pauze en nog eens anderhalf uur show. De tijd vloog voorbij!

Op de terugweg naar huis zijn we wezen eten bij restaurant De Beren, vestiging Barendrecht. En toen we eenmaal Zeeland binnen gereden waren werd het erg slecht weer: onweer, regen en sneeuw. Het was gevaarlijk op de weg. Gelukkig kwamen we veilig en wel thuis en we kunnen terugkijken op een mooie dag. Zonder die vrijkaarten zouden we nooit naar een musical gegaan zijn en ik ben blij dat we het nu toch een keer meegemaakt hebben.

strijkgoed

Op Facebook plaatste ik deze foto en ik schreef het volgende erbij: mijn strijkgoed wacht op me 😺

Vervolgens kreeg ik van iemand de volgende reactie: ff de strepen eruit strijken hoor, dit kan niet.

En vervolgens plaatste ik dit:

De strepen eruit strijken is goed gelukt!

😹 😹 😹 😹

Ik moest naar Oostburg en ik besloot gelijk eens naar de kringloopwinkel te gaan: klik! 

Voor manlief vond ik een legpuzzel. Ik puzzel daar ook wel aan mee, maar hij puzzelt altijd veel meer dan ik, dus koop ik een legpuzzel altijd met de gedachte dat deze voor hem is. Omdat de vorige legpuzzel net opgeruimd was kon hij er gelijk aan beginnen.

Verder kocht ik deze twee boeken:

Ik ben gelijk in het eerste boek (Zeeuwlingen, levensverhalen van Zeeuwse honderdplussers) begonnen. Het is een boek uit 2012 en de geïnterviewde honderdjarigen van toen leven natuurlijk allang niet meer, maar het is mooi om hun levensverhalen te lezen en verder is het ook een mooi stukje Zeeuwse geschiedenis. 

Op Netflix keek ik naar de serie Een van ons, een serie die geïnspireerd is op de moord op Marianne Vaatstra. Heftig hoor! 

bedankt

De dag begon mooi:

Het is hier 's morgens vaak een feest om naar buiten te kijken en de zonsopkomst te zien. 

Met deze twee is het ook altijd feest:

Miep buiten, Moppie binnen en ook met glas ertussen kun je ruzie maken. Het is niet zo erg dat ze echt met elkaar vechten, maar het zijn nog altijd geen vriendinnen. Ik zie nog altijd dat beduusde snoetje van Moppie voor me, toen moeder Miep haar de eerste mep gaf. Moppie was toen nog een kitten. Later werd Moppie de baas en dat is ze nog steeds.

Het was fijn om gisteren jullie reacties te lezen en ook met de tips die gegeven werden ben ik blij. Vandaag moet ik even naar het ziekenhuis bellen, want ik kreeg twee keer dezelfde afspraak op twee verschillende datums voor het spataderonderzoek. Dat moet even rechtgezet worden.

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

#update: ziekenhuis gebeld en de tweede afspraak bleek inderdaad een fout te zijn. Deze afspraak is verwijderd.