We gingen naar een feestje van iemand, die net als ik in 1966 geboren is en dus ook zestig wordt dit jaar. Omdat ze ergens voor aan het sparen is, legden we met een paar man geld in en verpakten dit in deze feestpot.
Door mijn nek- en duimproblemen, zit ik niet zo vaak meer achter de naaimachine. Maar weet je, ik maak nooit projecten die snel af moeten zijn, dus wat dat betreft is het niet erg. Als ik in plaats van uren, gewoon zo nu en dan een uurtje ergens achter elkaar aan bezig kan zijn, dan kom ik er ook wel.
Na dit seizoen stop ik met naailes en mijn medecursisten hebben al van alles verzonnen om me op naailes te houden, maar hoe erg ik het zelf ook vind, ik ga toch stoppen. Het helpt niet als ik om de week kom, het helpt niet als zij werkjes van me overnemen... het probleem is het lang voorovergebogen zitten. De hoofdpijn die ik daarvan krijg is vervelend en duurt een hele dag.
De laatste weken werkte ik op naailes aan een vest, een kimonomodel.
Het patroon haalde ik uit Knip 11/2018.
Het is lente en de fruitbomen staan in bloei en dan is het leuk om juist daar te gaan wandelen, waar veel fruittelers wonen.
Ik moet gelijk wel zeggen, dat het er in het echt mooier uitzag dan op de foto's.
In dit laagstamfruit zitten ook niet zo overdreven veel bloesems.
Met hoogstamfruit, zoals hieronder, is dat wel anders!
We waren in mijn favoriete stukje Zeeland: de Zak van Zuid-Beveland.
Ik hou van de dorpjes, de mooie huizen en de kronkelwegen in de polder. Er zijn ook veel onverharde wegen en dat is om te wandelen fijn, want daar komt niet veel ander verkeer en moet je niet steeds zo opletten.
De Zwaakse Weel:
Dit is een oude kreek, die lang geleden een getijdengeul van de Westerschelde was. Na indijking bleef de kreek over en na eeuwen is het water niet meer zout maar zoet.
 |
| aalscholvers |
Naast fruittelers zijn er ook nog andere vormen van landbouw in de Zak. Hier zijn de aardappels nog maar kort geleden gepoot:
En er wordt vee gehouden, zoals koeien en schapen.
 |
| Nederlands bont schaap |
In de Zak van Zuid-Beveland wonen veel protestanten en het verbaasde me dan ook dat we bij Kwadendamme een katholiek Mariakapelletje tegenkwamen:
Omdat het uiterlijk van de kerk ook wel erg aan een katholieke kerk deed denken, zocht ik het op en het dorp Kwadendamme is van oudsher een katholieke dorp tussen de protestantse dorpen.
 |
| Bonifaciuskerk |
Met een collega ging ik, na een ochtend werken, wandelen. We doen dat wel vaker en vanaf ons werk lopen we dan altijd hetzelfde rondje van 8,5 km. Maar deze keer was het anders: we moesten nog zeker twee kilometer lopen toen we midden in de polder een bewoonster van onze afdeling tegenkwamen. Iemand die er nog niet zo lang woont en last heeft van beginnende dementie. Ze hoorde daar niet te lopen en ze was duidelijk de weg kwijt. We hielden haar staande en gelukkig herkende ze ons, waardoor ze ons ook gelijk vertrouwde. Omdat ze eigenlijk niet verder meer kon lopen, hebben we naar ons werk gebeld en is een verzorgende deze mevrouw met de auto op komen halen.
Ik ben zo blij dat wij daar toevallig ook liepen, want stel je voor dat deze mevrouw geen bekenden tegengekomen was... Ze wist niet waar ze was, want op onze vraag waar ze heenging noemde ze de etage en het kamernummer waar ze woont. Wij kenden deze mevrouw en we wisten dat ze hier niet thuishoorde, maar wanneer slaat iemand anders alarm... ? Zonder onze hulp zou ze nog verder gelopen zijn en waarschijnlijk zou ze pas uren later gemist worden. We kennen allemaal wel de berichten uit het nieuws, dat iemand met dementie vermist is en later ergens overleden aangetroffen wordt. Alleen al de angst en misschien pijn die zo iemand moet hebben gehad en ook de onzekerheid van de familie/mantelzorgers... Daar moet je toch niet aan denken!
Morgen moeten mijn collega en ik beiden weer werken en we zijn van plan om even samen bij die mevrouw langs te gaan. De kans dat ze niets meer van haar avontuur weet is aanwezig, maar dan maken we gewoon zomaar even een praatje met haar.
Een paar weken geleden was ik een dagje naar de Efteling toe en nu ging ik wéér naar een pretpark, naar Bobbejaanland dit keer. In december hadden wij namelijk kortingskaarten voor dit pretpark gekregen. We waren deze keer met een groepje van zes personen, de jongste was elf jaar en de oudste was ik. En die jongste heeft verschillende keren gevraagd wanneer we nou eens in een attractie gingen die over de kop ging, want ik had beloofd om daar samen met haar in te gaan.
Ik denk dat ik zelf een jaar of veertien geweest moet zijn, toen ik voor de eerste keer naar een pretpark ging en sinds die eerste keer was ik verkocht! Daarna heb ik al heel veel pretparken bezocht. Ik had ook nog eens het geluk dat ik een schoonmoeder trof, die er precies hetzelfde instond. Tot op hoge leeftijd stapte ze in de spannendste attracties. En soms heb ik het gevoel dat ik nu zelf ook vaak de oudste ben, die in een wachtrij voor een achtbaan staat te wachten. Voor mij moet een achtbaan hard gaan en spannend zijn.
Mijn vader overleed in 2020 en na de crematie hadden we zijn as op de begraafplaats in zijn geboortedorp willen laten uitstrooien. Ze belden toen van een instantie, die daarover gaat, met de vraag of we wel wisten wat voor prijskaartje daar aan hing. Dat dit bijna duizend euro moest kosten wisten wij inderdaad niet en we zagen er daarom ook van af.
Vorige jaar is mijn moeder ook overleden en gecremeerd en tot gisteren stonden de bussen met de assen van mijn ouders bij mij op de kast. Een tijdje geleden had ik aan mijn broers en zus gevraagd of het een goed idee was, en of ze er al aan toe waren, om de assen uit te strooien.
Mijn jongste broer wist een locatie, waar uitstrooien toegestaan is en we prikten een datum. Dat dit op eerste paasdag was, was gewoon toeval. Het heeft niks met geloof of iets anders symbolisch te maken. Mijn broers, zus en ik konden deze dag gewoon allemaal.
Van mijn vader had ik lang geleden al een klein beetje as in een mooi sierdoosje gedaan, van mijn moeder deed ik dat vorige week. Rondom de urn van Justus staan de sierdoosjes met as van mijn moeder, mijn vader en mijn schoonmoeder. Mijn schoonvader is niet gecremeerd maar werd begraven en daar is dus geen as van. De rest van mijn familie wilde geen as bewaren.
Gisteren was het dan zover en troffen mijn broers, zus en ik elkaar op de afgesproken plaats. Met het uitstrooien van de assen van onze ouders, werden de mensen waaruit wij voortgekomen zijn één en samen werden ze meegevoerd door de wind.
💖 💖 💖 💖 💖
Ps.: Vandaag ben ik niet thuis en ik zal daardoor ook niet in de gelegenheid zijn om op reacties te reageren.
🐣🐰🥚🐑
