zoontje

"Hé" zei ik tegen manlief toen we in de Lidl liepen "daar zijn we geweest!" terwijl ik een puzzel van het mooie Manarola in Italië omhoog hield:

Zie je:

Dit was afgelopen september. 

Manarola is één van de vijf idyllische dorpjes van de Cinque Terre. De puzzel ging mee naar huis en we zijn er al aan begonnen.

Na de Lidl gingen we nog naar de AH om taart. Gisteren was zoonlief jarig: op de achtentwintigste werd hij achtentwintig jaar. Op Facebook schreef iemand: "gefeliciteerd met de verjaardag van jullie zoontje." Nou, laat dat TJE er maar vanachter! Dat zoontje is allang een grote man. 

Zoonlief zit gelukkig goed in zijn vel, sinds hij een paar jaar geleden van baan veranderde. Bij zijn vorige vaste baan was dat niet het geval. Uiteindelijk nam hij daar ontslag en een jaar lang werkte hij bij verschillende bedrijven, om uit te zoeken wat hij nou eigenlijk precies wilde. Het kwam goed, hij vond een leuke baan en hij gaat nog altijd met plezier naar zijn werk toe. 

Toch was bij die vorige baan niet alles negatief, zo deed hij er veel kennis op. Daarnaast leerde hij daar vrienden kennen waar hij nog steeds een paar keer per week mee optrekt. Ook zij werken inmiddels al ergens anders, maar de vriendschap bleef.

Momenteel heeft zoon geen relatie, hij woont nog thuis en laat hem maar lekker hier blijven en sparen. Aan een huis voor zijn budget is hier nauwelijks te geraken. En stel dat hij opeens iemand tegenkomt, dan kan alles snel veranderen en dat is dan ook weer goed. 

Achtentwintig jaar geleden kwam mijn zoon via een keizersnede op de wereld. Dat zoontje was toen ook al een grote zoon, met een geboortegewicht van 5165 gram. 

beurs

In 2019, 2020 en 2023 gingen mijn collega's ik naar de Huishoudbeurs in Amsterdam toe. De eerste twee edities waren leuk, de derde was de eerste na corona en viel toen behoorlijk tegen en daarna zijn we een paar jaar niet geweest. Maar nu hadden we zin om weer eens te gaan. 

De voorgaande keren gingen we met de trein en daarvoor reden we eerst vanaf ons een uur met de auto naar het station van Goes en stapten daar op de trein. Onderweg moesten we overstappen, wat altijd weer haasten was en dan maar hopen dat je in de volgende trein een zitplaats had, want we hebben ook vaak gestaan. Als we van Amsterdam terug naar huis wilden, was het op het station altijd een chaos: het was druk en de mensen die een treinkaartje bij de NS (wij) gekocht hadden, kregen voorrang op mensen die via het Kruidvat een kaartje hadden. Het was altijd gedoe en scheve ogen.

Dit jaar besloten we met een georganiseerde busreis te gaan. We moesten een half uur naar de opstapplaats rijden en konden daarna de hele reis lekker zitten. Geen gedram, geen gedoe... het was heerlijk relaxed. 

Zo groot als de Huishoudbeurs vroeger was, zo is het niet meer. Toch is het groot genoeg om je een aantal uren bezig te houden en zeker als je met een groepje bent (wij waren met z'n achten). De ene wil hier kijken en de ander daar. Echt overdreven druk was het niet, wat voor ons natuurlijk wel lekker was. 

Naar de Huishoudbeurs ga je om nieuwe dingen te ontdekken, maar al die gratis proefmonsters die je vroeger kreeg, zijn er niet meer. Je kan op de beurs etenswaren en drinken proeven, een parfum testen, een crème proberen... dat soort dingen. 

Natuurlijk is de Huishoudbeurs er ook om dingen te kopen. Zoals altijd hadden wij allemaal een boodschappentrolley mee, waar we onze aankopen in konden doen. Die van mij was handig om mijn jas en een flesje drinken in te bewaren... en om die twee lippenstiften en drie armbandjes in te doen die ik gekocht had 😁 Haha, meer heb ik niet gekocht en de volgende keer laat ik die trolley gewoon lekker thuis. 

Weet je wat het is? Als die beursaanbiedingen hè... veel dingen zijn net zo duur of misschien wel duurder dan in de winkel. Daarnaast had ik geen kleding of eten of andere dingen nodig en ik ga niet kopen om toch maar iets te moeten kopen. Ik heb dus erg weinig geld op de beurs uitgegeven.

Maar... we maakten er samen een hele gezellige dag van. We kletsten en lachten, we aten en dronken. En volgend jaar? Dan gaan we misschien weer! En dan ook met de bus, want dat is wel heel erg goed bevallen.

leefbaarheid

Wij zijn regelmatig toeristen. Zo zijn wij nog maar net terug uit Flevoland, waar we een paar dagen de toerist uithingen. Ik woon zelf in een streek waar ook toeristen komen en als anderen daarover mopperen, zeg ik altijd dat ik soms ook toerist ben. Niet hier, maar wel ergens anders. 

Veel huizen hier zijn in het bezit van buitenstaanders, van mensen die hier een tweede woning hebben. Zij verblijven hier tijdens vrije dagen en vakanties. Er worden ook huizen aan toeristen verhuurd, hoewel daar wel regels voor zijn en een vakantiehuis daardoor maar een maximaal aantal dagen per jaar verhuurd mag worden. 

De leefbaarheid in de dorpen lijdt onder die tweede woningen en voor starters is het hier erg moeilijk om aan een huis te komen. Het is een probleem dat eigenlijk steeds groter lijkt te worden. Neem nou Cadzand: een vriendin van me woont in Cadzand-Dorp en in haar straat zijn nog maar drie huizen permanent bewoond, de andere twintig huizen zijn de laatste jaren vakantiehuizen geworden. En als die laatste drie huizen te koop komen te staan, dan is de kans groot dat ook dit vakantiehuizen zullen worden. Vriendin is weleens bang dat ze bij niemand kan aankloppen als er iets aan de hand is. Ze voelt zich eenzaam in haar eigen straat.

Cadzand-Bad is nog een stuk erger: daar zijn de laatste jaren veel grote appartementengebouwen uit de grond gestampt. Cadzand is een verlengstuk van het dure Belgische Knokke geworden en hierdoor ook onbetaalbaar voor het gros van de mensen. Wij vragen ons hier vaak hardop af wat die mensen allemaal in Cadzand komen doen. Want wat heeft Cadzand nou eigenlijk te bieden: strand, een klein beetje winkels en horeca en verder niks. Het is voornamelijk omdat Knokke zo dichtbij is dat er zo in (onbetaalbare) appartementen geïnvesteerd wordt, denk ik. 

Over al die veranderingen wordt volgende week woensdag 4 maart op NPO2 een documentaire over Cadzand uitgezonden:

https://pers.bnnvara.nl/strijd-om-dorpsbehoud-in-nieuwe-bnnvara-documentaireknokke-in-cadzand/

En ook dit filmpje op YouTube gaat hierover:

https://www.youtube.com/shorts/zCnItYAhUr8

En natuurlijk weten we dat het toerisme goed voor onze streek is, we kunnen niet zonder. In deze regio moeten we het hoofdzakelijk van het toerisme hebben en eigenlijk zijn we ook niet anders gewend dan dat buitenstaanders hier een tweede woning hebben. Maar het steekt dat de eigen bevolking geen woning kan kopen omdat alles door investeerders en projectontwikkelaars weggekocht wordt. Zij bieden de hoofdprijs voor een woning en daar is, zeker voor starters, niet tegen op te boksen. De dorpen lopen leeg en het doet ons verdriet dat hierdoor ook de leefbaarheid in de dorpen steeds slechter wordt. Al die huizen die voor het grootste deel van het jaar leegstaan, zijn niet goed voor de dorpen.

molens

Zondag was het negen jaar geleden dat onze jongste zoon kwam te overlijden. Normaal gesproken zijn wij altijd thuis op zijn geboorte- en sterfdag en nu kwamen wij terug van vakantie. Het grootste deel van de dag zouden wij daarom niet thuis zijn en we bespraken dit van tevoren met elkaar en we bespraken het met zoonlief. De sterfdag van Justus is een heel erg beladen dag en normaal komt er altijd visite en ook aan deze mensen vertelden we dat we deze keer andere plannen hadden. 

We verlieten 's morgens Hotel de Eemhof en op de terugweg naar huis brachten we een bezoek aan de molens van Kinderdijk.

Het was een erg regenachtige dag en toch waren we niet de enige toeristen, maar veel andere Nederlanders waren er niet. We kwamen Fransen, Belgen, Italianen en Chinezen tegen. 

In Kinderdijk staan negentien molens, waarvan de meeste omstreeks 1740 gebouwd werden. Daarvan zijn er nog zestien bewoond. Twee molens zijn ingericht als museummolen en daar kun je binnenkijken en ook uitleg van een medewerker/vrijwilliger krijgen.

De molens werden tot 1868 gebruikt om water uit de Alblasserwaard weg te pompen.

Daarna nam een stoomgemaal de taak van de molens over en vanaf 1942 wordt op elektriciteit het water weggepompt.

De oudste molen is de Blokweerse molen en deze dateert uit 1630:

We wandelden heen over het pad langs de molens en omdat het steeds harder ging regenen namen we terug het (overdekte) rondvaartbootje naar de ingang. Daar brachten we vervolgens nog een bezoek aan het gemaal, het hulpgemaal en het vogeltheater.

Halverwege de middag waren we weer terug thuis. Het uitstapje naar Kinderdijk had manlief en mij nog enigszins afleiding kunnen geven, maar eenmaal terug thuis overviel de naargeestigheid van de dag me. Tot het moment dat Justus nog geleefd had ging het nog wel, maar daarna begon die film van negen jaar geleden zich weer in mijn hoofd af te spelen. Net zoals voorgaande jaren en zo zal het ook altijd blijven. Voor half negen 's avonds op 22 februari 2017 was alles normaal en waren wij als gezin compleet. Daarna zou niks meer hetzelfde zijn. Nooit meer.

vliegende deur

Wij zijn natuurlijk best wel natuurmensen, dus nu we zo dichtbij de Oostvaardersplassen op vakantie waren, gingen we daar uiteraard ook een wandeling maken.

 Natuurgebied De Oostvaardersplassen ligt tussen Almere en Lelystad en is maar beperkt toegankelijk voor bezoekers. 

meerkoet

Voor vogels is het een belangrijk overwinteringsgebied. 

grote zilverreiger

De bever komt er ook voor en daar waren duidelijk sporen van te zien, door de aangevreten bomen:

Het is een moerasgebied, met ook droge stukken.

We maakten niet zo'n lange wandeling en besloten daarom dichterbij Almere nog naar de Lepelaarplassen te gaan. Dat is een ander natuurgebied.

waterhoen

kuifeenden

knobbelzwanen

grauwe ganzen

Er waren veel vogelspotters, mannen met joekels van telelenzen op hun camera's en die kwamen allemaal voor de zeearend. Door deze mannen zagen wij deze grote roofvogel ook vliegen. De 'Vliegende Deur' wordt de zeearend genoemd, omdat de spanwijdte van de vleugels ruim twee meter is. Aan al die geweldige camera's en grote telelenzen van de vogelspotters kunnen wij niet tippen, maar ik had toch een foto waarop de zeearend een klein beetje te zien is:

Toch wel leuk!

koud

Toen wij onze minivakantie net geboekt hadden, zei manlief dat hij al een uitstapje wist, namelijk het IJsbeelden Festival in Biddinghuizen.

Marilyn Monroe

Ja leuk! Ik ben al zo'n grote koukleum! Dus met een dikke jas, sjaal, muts en handschoenen betrad ik de expositieruimte.

Je zou die beelden maar moeten maken in die vrieskou, want het is binnen -10℃! We zagen naderhand een film over het tot in stand komen van de ijssculpturen en een paar kunstenaars die uitleg gaven. Sommigen waren beeldhouwers, anderen hadden eerder zandsculpturen gemaakt. 

Super heroes

Het is knap dat uit grote ijsblokken van die mooie dingen gemaakt kunnen worden. 

Alfred Hitchcock

Harry Potter

Pumbaa en Timon

Onderstaande foto is niet zo heel erg duidelijk maar dat gaat over de aanleg van Flevoland: een man steekt een spade in de grond en een ander loopt met een kruiwagen.

Iemand uit mijn buurt vertelde me ooit, dat haar vader als jonge man mee ging helpen met de aanleg van Flevoland. Hij stapte in de trein, pakte de pont... om vervolgens in Breskens uit te komen en dat was in een totaal ander deel van het land. Hij had dus de verkeerde trein en de verkeerde pont genomen. In Breskens waren harde werkers ook welkom en de jongen bleef. Hij leerde hier een meisje kennen, trouwde, kreeg drie kinderen en is tot zijn dood op hoge leeftijd in Breskens gebleven. Met de aanleg van Flevoland hebben ze het dus met een mannetje minder moeten doen. 

Het IJsbeelden Festival is nog tot en met 8 maart.

Ik denk dat wij een half uur binnen geweest zijn en dat vond ik lang genoeg. De warme Chocolademelk ging er naderhand goed in!

museum

Een paar jaar geleden kwam ik een legpuzzel van een schilderij van Marius van Dokkum tegen. Ik vond de afbeelding echt enorm leuk en nu we zo dicht bij Harderwijk waren, waar het Marius van Dokkum Museum is, wilde ik daar heel graag heen. 

Marius van Dokkum is de enige schilder in Nederland die bij leven al een eigen museum heeft. Het museum bestaat sinds 2018 en is gevestigd in de oude snijkamer van de Universiteit van Harderwijk. Vanwege de groeiende populariteit verhuist het museum dit najaar naar een groter pand, waar ook meer ruimte voor de collectie zal zijn. Tot die tijd blijft het oude museum gewoon geopend.

Tijdens je bezoek aan het museum kun je een door de kunstenaar zelf ingesproken audiotour volgen en er is ook nog een film te zien. Wij namen uitgebreid de tijd om alles te zien en te horen. 

Marius staat bekend om zijn humoristische schilderijen, maar hij heeft ook serieuzer werk wat echt prachtig is. 

Hieronder een paar van zijn humoristische werken:

Onderstaand rechts schilderij, een burenruzie, werd onthuld door Mr. Frank Visser, de Rijdende Rechter.

Het schilderij hieronder is gebaseerd op de Nachtwacht:

Het toont reizigers die op de trein wachten en die het allemaal druk hebben met hun telefoon. Voor veel van zijn schilderijen bedenkt Marius zelf de personen, daar heeft dus niemand voor geposeerd en hij schildert ze zo uit zijn hoofd.

Marius heeft ook kinderboeken geschreven en in het museum is daar een aparte ruimte voor ingericht, met speciaal voor kinderen schilderen op hun ooghoogte.

Wij vonden het museum geweldig! Het is geen groot museum, maar mede door de audiotour en de getoonde film zijn we toch lang binnen geweest.